پایین بودن کیفیت زنگ ورزش در مدارس / زنگ ورزش یا زنگ بازی؟!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کُردتودی، بسیاری از دانش آموزان در مدارس ایران برای رسیدن زنگ ورزش لحظه شماری می‌کنند، اما نه لزوما به خاطر ورزش کردن، بلکه به خاطر استراحت و فرار از درس و مشق، اشتیاق دارند.

سال 1306 هجری شمسی که زنگ ورزش در برنامه نظام آموزش کشور گنجانده شد، تداعی آن به یکی از خاطرات شیرین دانش آموزان تبدیل شده است.

یکی از مهم ترین دل مشغولی های دانش آموزان در ابتدای سال تحصیلی، ساعت زنگ ورزش در برنامه هفتگی است.

متاسفانه زنگ های ورزش در مدارس کشور، رویه ثابت و تکراری به خود گرفته است بطوریکه در این زنگ بچه ها به گروه های مختلف تقسیم شده، برخی والیبال، بعضی دیگر بسکتبال و بسیاری به فوتبال می پردازند و پس از یک ساعت و نیم یا دو ساعت با جمع کردن توپ ها، زنگ ورزش به پایان می رسد.

در جوامع توسعه یافته و در حال توسعه پایه های سلامت یک جامعه را بر اساس این اصل که انسان سالم، محور توسعه است بنا می نهند و نیاز به فعالیت های ورزشی در میان گروه های سنی کودکان، نوجوانان و جوانان بیشتر از سایر اقشار جامعه است.

زنگ ورزش یا تربیت بدنی نقطه آغازین ورزش آموزشگاه هاست اما متاسفانه این ساعت در مدارس کشور که کردستان نیز از این قاعده خارج نیست جایگاه مناسبی ندارد و بیشتر مواقع، ورزش فعالیتی غیر لازم تلقی می شود که گویا فقط برای دور نماندن از استانداردهای جهانی نام آن در عنوان های درسی نظام آموزش و پرورش قید شده است.

در پاره ای اوقات حتی از زنگ ورزش برای جبران عقب ماندگی های سایر دروس از سوی مدیران استفاده می شود.

بسیاری از مواقع با اینکه دانش آموزان فیزیک بدنی مناسبی دارند اما به دلیل عدم فضای مناسب و نیز ایمنی ناکافی در مدارس، توانایی های مربیان و دانش آموان در حالت بالقوه باقی می ماند.

با وجود تاکیدات فراوانی که از طرف مسئولین در مورد اهمیت دادن به تربیت بدنی و ورزش مدار می شود اما عملا در اجرا حمایت چندانی از آن نمی شود بطوریکه برای ارزیابی ورزش دانش آموزی، مسابقات ورزش تنها ملاک و معیار است و توجهی به کیفیت زنگ ورزش نمی شود.

بسیاری از دانش آموزان در زنگ ورزش بخاطر استرس از امتحانات دروس دیگر، در گوشه ای نشسته و به مرور در سهایشان می پردازند و  یا اینکه اگر امتحانی هم در کار نباشد بخصوص در مدارس دخترانه گرد هم آمده و به حرف زدن مشغول می شوند.

ذوق و شوق موجود در دانش آموزان برای زنگ ورزش نه بخاطر ورزش کردن بلکه بخاطر فرصتی که برای استراحت آنها فراهم می شود و همچنین فرصتی برای بازی کردن، حرف زدن و یا پرداختن به امور متفرقه است.

کمبود امکانات ورزشی در مدارس از یک سو و فرهنگ سازی و آموزش صحیح دانش آموزان از سوی دیگر، باعث بی انگیزگی آنان برای استفاده بهینه از زنگ ورزش شده است.

احداث سالن های ورزشی در مجاورت مدارس برای استفاده دانش آموزان در زنگ ورزش، ایجاد تعامل میان آموزش و پرورش با تربیت بدنی، افزایش میزان ایمنی فعالیت در حیاط مدارس و استفاده از وسایل و تجهیزات استاندارد در مدارس می تواند در تاثیرگذاری بیشتر زنگ ورزش مدارس مفید باشد.

انتهای پیام/