کنجکاوی بی مورد، آفت زندگی اجتماعی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از اروم نیوز، چند روزی بیشتر نیست که به این شهر آمده، نگاه‌های کنجکاو و شاید در بیشتر اوقات با سوال‌های تکراری اما خستگی ناپذیر، روزهای سختی را در برابرش، به پیش کشیده است. گویا سوال های مردم تمامی ندارد. مشکلات شخصی و مهاجرت به شهر جدید در کنار حاشیه‌های دیگران، مشکلات زیادی برای او ایجاد کرده چنان‌که نفسی عمیق می خواهد تا این راه سخت را بپیماید.

این خلاصه ای از وضعیت یک مهاجر به شهر جدید مثلا ارومیه خودمان است. وقتی با شخص جدیدی آشنا می‌شویم علاقه‌مند به پرس‌و جو از اوییم در حالی که شاید پرسش های ساده ما، برای او جز مزاحمت چیز دیگری به ارمغان نمی‌آورد. تصور کنید در یک تغییر بزرگ، نیاز به آرامش و تمرکز ذهن دارید و در این شرایط، مدام افرادی هستند که محیط امن شما را مخدوش می‌کنند و مانع از ساختن و اجرای تصمیم‌های مهم زندگی‌تان می شوند.

کنجکاوی بی‌مورد، آفت شهر است

این که کجا زندگی می‌کند؟ از کجا آمده است؟ اهل کجاست؟ کارش چیست؟ برای چه آمد است؟ در این شهر کسی را دارد یا ندارد؟ به چه شغلی مشغول هست؟ در شهر قبلی چه کاری انجام می‌داد؟ حقوق و درآمد ماهیانه‌اش به چه میزانی است؟ ازدواج کرده است یا نه؟ چند فرزند دارد؟ آیا خانه خریده است یا مستاجر است؟

همه این ها و هزاران سوال دیگر در ظاهر امر، پرسش هایی هستند که حق می دانیم از دیگران بپرسیم . در حالی که پرسیدن و کندوکاو در زندگی خصوصی دیگران چیزی جز، فضولی نیست.

حفظ آرامش روانی یک جامعه به همین سادگی است. دانستن نکانی که می‌تواند با تنظیم روابط معقول و ارتباطات درست، روابط اجتماعی سالمی را رقم بزند.

لذا توجه به محیط شخصی و عدم تمرکز بر محیط زندگی دیگران، توجه به کار و زندگی شخصی و تمرکز بر خانواده جدای از سلب آرامش از دیگران مطمئنا می‌تواند آرامش درونی را برای تک تک اعضای یک شهر ایجاد کند. شهری که هر کس سرش به کار خودش است و از کنجکاوی بی مورد در زندگی دیگران خودداری می‌کند.

در بسیاری از موارد عملی مشهور به نام فضولی با آشنایی اشتباه گرفته می‌شود. اینکه همسایه مان چه کسی هست یا همکارمان از کجا آمده است و چه می‌کند پرسش های رایجی هستند اما وارد شدن به محیط شخصی و پرس‌و جو از امور خصوصی دیگران برای خود افراد نیز آسیب‌زاست.

مهارت‌های ارتباطی؛ احترام

احترام به خود و دیگران از جمله مهارت های ارتباطی در جوامع انسانی است. این که بدانیم چه کسی هستیم و دیگران چه کسانی هستند؟ مرز بین ما و دیگران چه چیزهایی است؟ چطور می‌توانیم به دیگران احترام بگذاریم و چطور دیگران می‌توانند احترام ما را نگه دارند؟ همه در کسب مهارت های ارتباطی و رعایت نکات مرتبط با آن‌هاست.

سطح احترام در بین فرهنگ‌ها و حتی افراد مختلف نیز متفاوت است. برخی از افراد با احترام لسانی رضایت پیدا می‌کنند و برخی دیگر باید تعظیم و یا نمادی از احترام از شما را در رفتارتان ببینند. این‌که در شهر ما چه نوع سبکی از احترام عرف است به فرهنگ عامه برمی‌گردد.

احترام یک واژه قرآنی است که از ریشه حرم و حرمت گرفته شده است. حرمت شخص که از آن حمایت و دفاع می¬کند. واژه احترام در لغت نامه دهخدا نیز به معنای بزرگ داشتن آمده است. بنابراین همان‌طور که از معنای لغوی آن بر می‌آید، احترام به معنای بزرگداشت هر چیزی است که در نزد دیگری حرمت دارد.

با این اوصاف، شناخت فرهنگ‌ها و افراد مختلف و تنظیم روابط ارتباطی مبتنی بر هر چیزی که در نزد دیگری قابل احترام است می‌تواند مهارت ارتباطی ارزشمندی را به ما اعطا کند و مانع از ایجاد تنش و سوءتفاهم در رفتار شود.

در نتیجه وقتی با یک فرهنگ و شخص جدیدی آشنا می‌شویم قبل از انجام هر رفتار ارتباطی مورد قبول خودمان باید شناخت کلی به فرد و فرهنگ غالب بر او پیدا کنیم. البته این شناخت نیز نباید با کندوکاو در زندگی شخصی افراد میسر شود بلکه با شناخت سطحی از فرهنگ منتسب یا مکان زندگی منتسب به افراد قابل دریافت است.

بنابراین با احترام گذاشتن به حوزه فردی و شخصی دیگران باید مانع از ایجاد رفتارهای مزاحم شویم و عملکردی مثبت و یاری‌رساننده برای افراد جدید اطرافمان حال به عنوان یک همکار، یا همشهری و یا .. شویم.

انتهای پیام/