به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از خبرماه، م.م پدری است با فرزند ۱۸ ساله معلول. وی نوشتاری نقدآمیز و البته پیشنهادی که کلمه به کلمه آن را حاصل ۱۸ سال آشنایی خود با بهزیستی می داند در وصف فعالیت های این ارگان آماده کرده است که جا دارد به آن پرداخته و مورد بررسی مسئولان بهزیستی شهرستان قرار بگیرد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, خبرماه،,در این نوشته این چنین آمده است:
یکی از نهادهایی که چشم امید معلولان جسمی، ذهنی و حرکتی جامعه تنها و تنها به آن دوخته شده بهزیستی است که باید با استفاده از اعتبارات دولتی و مساعدت های خیرین، به کمک معلولین و خانواده های آن ها آمده، تسکین و التیامی باشد بر درد و رنج ناخواسته ای که شخص معلول و خانواده آن مادام العمر با آن درگیر و دست به گریبان هستند. که البته پرداخت مستمری های ناچیز آن هم به افراد معدود و یا بن کالا و سبدهای کالایی که با التماس و با هزار و یک منت و بعضا آبروریزی تحویل این عزیزان می شود جای تقدیر و تشکر دارد!!!
در این راستا لازم است مسئولان محترم بهزیستی شهرستان برخوار از لاک اداره خشک و بی روح خود بیرون آمده و به خیل عظیم خانواده های معلولین پیوسته و با ارتباط گرم و صمیمی ولو با دست خالی مایه دلگرمی این محرومین جامعه باشند و نسبت به رفع ابهامات و پاسخ به سوالات جامعه؛ که بهزیستی چه می کند؟ تلاش کنند.
آن چه از بهزیستی متبادر به ذهن شده فقط و فقط معتادپروری و یا سرپرستی خانواده های بی سرپرست که متولیان دیگری همانند کمیته امداد، انجمن ها، ان جیوها و خیریه ها هم دارند، می باشد و از مخاطبین اصلی خود که معلولان دردمند اند غافل است!!!
مطلب دیگری که سوال برانگیز است این است که چرا باید مجوز اکثر مراکز توانبخشی در اختیار کارکنان و یا کارشناسان بهزیستی قرار بگیرد و با جلب و جذب موارد بیشتر با خدمات ناقص و دون شأن معلولان به فکر کاسبی و سودجویی بیشتر باشند؟ چرا طرح پرداخت هزینه برای نگهداری معلولان در خانه ها متوقف ماند و ادعا و حرفی بیش نبود؟ شاید به خاطر این بود که مغازه ها خیلی بسته می شد.
کلام آخر این که اگرچه ممکن است این قشر محروم و مظلوم جامعه در این دنیا توان احقاق حق خود را نداشته باشند امام همین کر و لال و فلج ها روزی به حرکت و به زبان خواهند آمد و حق خود را از سودجویان و منفعت طلبان خواهند گرفت…
در این نوشته این چنین آمده است:
,یکی از نهادهایی که چشم امید معلولان جسمی، ذهنی و حرکتی جامعه تنها و تنها به آن دوخته شده بهزیستی است که باید با استفاده از اعتبارات دولتی و مساعدت های خیرین، به کمک معلولین و خانواده های آن ها آمده، تسکین و التیامی باشد بر درد و رنج ناخواسته ای که شخص معلول و خانواده آن مادام العمر با آن درگیر و دست به گریبان هستند. که البته پرداخت مستمری های ناچیز آن هم به افراد معدود و یا بن کالا و سبدهای کالایی که با التماس و با هزار و یک منت و بعضا آبروریزی تحویل این عزیزان می شود جای تقدیر و تشکر دارد!!!
,در این راستا لازم است مسئولان محترم بهزیستی شهرستان برخوار از لاک اداره خشک و بی روح خود بیرون آمده و به خیل عظیم خانواده های معلولین پیوسته و با ارتباط گرم و صمیمی ولو با دست خالی مایه دلگرمی این محرومین جامعه باشند و نسبت به رفع ابهامات و پاسخ به سوالات جامعه؛ که بهزیستی چه می کند؟ تلاش کنند.
,آن چه از بهزیستی متبادر به ذهن شده فقط و فقط معتادپروری و یا سرپرستی خانواده های بی سرپرست که متولیان دیگری همانند کمیته امداد، انجمن ها، ان جیوها و خیریه ها هم دارند، می باشد و از مخاطبین اصلی خود که معلولان دردمند اند غافل است!!!
,مطلب دیگری که سوال برانگیز است این است که چرا باید مجوز اکثر مراکز توانبخشی در اختیار کارکنان و یا کارشناسان بهزیستی قرار بگیرد و با جلب و جذب موارد بیشتر با خدمات ناقص و دون شأن معلولان به فکر کاسبی و سودجویی بیشتر باشند؟ چرا طرح پرداخت هزینه برای نگهداری معلولان در خانه ها متوقف ماند و ادعا و حرفی بیش نبود؟ شاید به خاطر این بود که مغازه ها خیلی بسته می شد.
,کلام آخر این که اگرچه ممکن است این قشر محروم و مظلوم جامعه در این دنیا توان احقاق حق خود را نداشته باشند امام همین کر و لال و فلج ها روزی به حرکت و به زبان خواهند آمد و حق خود را از سودجویان و منفعت طلبان خواهند گرفت…
,انتهای پیام /
]
ارسال دیدگاه