به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از دهاقان نا، در شهرهای قدیم ایران به آسیاب‌های مخصوصی اطلاق می‌شد که از آنها برای خرد کردن مواردی چون سنگ و زردچوبه و فلفل و امثالهم استفاده می‌شد. عصارخانه عبارت از محوطه‌ای بود که در وسط آن دو قطعه سنگ گرد بر روی هم قرار داشت و این دو قطعه سنگ از یک طرف با اهرمی به یک رأس چهارپا، مثل الاغ یا شتر یا قاطر یا اسب متصل بود. با حرکت کردن حیوان، که به صورت دورانی صورت می‌گرفت، سنگ روئی آسیاب به حرکت درمی آمد و با گردش این سنگ، آنچه از موادی که به وسط سنگ مزبور ریخته می‌شد، نرم می‌گردید.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,در قسمت بالای سنگ متحرک جایگاهی بود که مواد خردشونده را داخل آن می‌ریختند تا از داخل سوراخ به زیر سنگ رفته و خُرد گردد.
,برخی دیگر عصارخانه را نوعی دیگر از همین آسیابها دانسته‌اند که به همان شکل و کیفیت پیش گفته کار می‌کردند، با این تفاوت که به جای نمک و غیره، مواد نباتی و روغنی، مثل کرچک و غوره و غیره را به داخل آن می‌ریختند تا روغن یا آب آنها گرفته شود.
,عصارخانه حاج هاشم واقع در شمال عطاآباد یکی از عصارخانه های مهم استان اصفهان به شمار می رفته است از آنجا که دانه های روغنی در اطراف عطاآباد زیاد کشت می شده است و از دیگر سو نیاز مبرم مردم به روغن جهت روشنایی و سوخت این عصارخانه زمان پادشاهی کریم خان زند احداث شده است و گفته شده از روغنهای این عصارخانه برای دربار کریم خان زند نیز از سوی حاکم وقت منطقه میرزا جان ارسال می شده است به نام درویشعلی باغ پا ( باغ پا شغلی بوده که طی آن فرد در تابستان مسئول پاییدن و مراقبت از باغها را بر عهده داشته است) دفن شده و اجاق نام دارد یعنی مردم با پختن نذری کنار آن به توسل به اهل بیت از خدا درخواست به آورده شدن حاجات خود را داشته اند.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه