نیمه خالی و نیمه پر دیدار دولت با هنر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا، این چند روزه خیلی ها درباره ی دیدار رئیس جمهور و هنرمندان از روی متن ، اظهار نظر کرده اند.به ویژه آنکه در این دیدار حرف هایی رد و بدل شد ،که پیشاپیش می شد از آن برداشت کرد که جواب های مثبت و منفی مخاطب آن یعنی " آقای رئیس جمهور" باید موافقان و مخالفان زیادی پیدا کند.

در چنین فضایی نقد قسمت پر لیوان و ایضا نکته های مربوط به قسمت خالی آن ، انصافا کار ساده ای نیست . به خصوص در حالی که طیف های مختلفی از سلایق و علایق شخصی و هنری در جلسه حاضر بوده اند و مجموعا هیچ کدام از آن ها " فی المجلس" احساس بدی بروز نداده اند.همچنین این که در انتخاب نمایندگان و یا همان سخن گویان هر صنف ، سلیقه به خرج داده شده بود که فضای جلسه از همان ابتدا به سمت دیگری نرود.

وقتی چتر بزرگی گسترده می شود و هنرمندان و فرهیختگانی چون  چمران و چکناواریان و کیمیایی و معلم و مسافرآستانه و گلریز و خیلی های دیگر می نشینند و دغدغه ها ، مطرح می شود ، کسی انتظار ندارد که حرفی همه پسند یا خنثی زده شود . 

چه این که بقول یکی از ادبا ارزش هنرمند به فردیت و منحصر به فرد بودن اوست و باز آن که چقدر سخت است در دل این همه انسان منحضر به فرد و نوعا ارزشمند حرفی زد که خنثی نباشد و به عمده ی سلایق هم احترام گذاشته شود .

علی رغم همه این درکی که از بستر یا همانcontext ، قبل از بررسی متن یا همان text داریم و می خواهیم آن را درک کنیم اما با منطقی که در آن هر متنی بر محتوای خود دلالت مستقیم دارد . به نظر می رسد باید به متن پرداخت و از آن جا که این سخنرانی می تواند مبنای تعامل بین دولت جدید و هنر باشد ، به دیدی انتقادی آن را نگریست که :
خشت اول گر نهد معمار کج
تا ثریا می رود دیوار کج


نیمه پر لیوان:

ساخت و محتوای سخنان آقای رئیس جمهور در میان هنرمندان ویژگی های مثبت و تا حدی منحصر به فردی داشت.گرد آمدن این همه هنرمند مختلف زیر یک سقف همدلی بنام دولت جمهوری اسلامی ، اصلی است که درباره ی این جلسه نمی توان فراموش یا کمرنگ نمود.
منتقدین معمولا در بیان نقد ها توازن اصل و فرع را به هم می زنند و این ناجوانمردانه ترین چیزی است که می تواند ارزش و سازندگی هر نقدی را باطل نماید.

جمع شدن طیف های هنرمندان زیر پرچم جمهوری اسلامی و پذیرفتن چیزهایی که سال ها دشمن برای از بین بردن هرگونه تعلق  خاطر هنرمندان به این سوی مرزها بیش از 20 سال است برای آن سرمایه گذاری بزرگ صورت داده است . چیزی نیست که به دلیل هر حاشیه ای بخواهیم آن را زیر سوال ببریم.

بیش از سیزده سال از کنفرانس برلین گذشته و جمهوری اسلامی توانسته مسافر آن روز برلین را که جلوی ضد انقلاب ، بهت زده ، پرده دری عریان ایشان علیه جمهوری اسلامی را تماشا می کرد را دوباره در محضر سرود پر افتخار همین جمهوری اسلامی بایستاند و جلوی شکوه مردمسالاری اسلامی  دوست و منتقد و ... را همراه و به خضوع وا دارد.

در کشوری که سال هاست دشمنان بر آزادی ستیزی و مبارزه آن با هنر مستقل  تاکید کرده اند. در مقابل بالاترین مقام اجرایی کشور ، همه طیف های هنری می آیند و حرف هایشان را می زنند و پاسخ سوالاتشان را از رئیس دولت می شنوند.این ها اصل است و نمی توان به خاطر برخی از ابهامات از آن صرف نظر کرد.

رئیس دولت بر حریت هنر پای می فشرد . بر الهی بودن سرچشمه ی آن ، از عزتی که خداوند به واسطه ی انقلاب به هنر داد و از بزرگترین هدیه ی امام راحل به هنر ، یعنی باز شدن پای متدینین به هنر.

رئیس جمهور در حالی که برخی به خطا "جمهوری اسلامی را خزان موسیقی " نامیدند، از خدمات نظام اسلامی به موسیقی سخن گفت و این چنین از خدمات انقلاب به هنر پرده برداشت و از هنرمندان خواست به جای تزریق سوخت به راکتور نا امیدی ، بارقه های شادی را در جامعه غنی سازی کنند.

بی پرده باید از این بخش ها و از این طراحی های هوشمندانه متشکر بود و بر ادامه ی این روند تا ایجاد یک ادبیات درست و صحیح برای تعامل حکومت دینی و هنر ملی تاکید کرد.


ابهامات شاعرانگی های سیاسی یک دیپلمات

 در این میان شوق و شور زاید الوصف رئیس جمهور روحانی در میان جمعیت پر حرارت اهل هنر ، یک آوردگاه حقیقی است که باید مراقب آن بود.

رئیس دولت در جمع صمیمی هنرمندان طیف های مختلف فنون ، به نکاتی اشاره کردند که به شدت قابل سوء استفاده است.دلداری های حجت الاسلام روحانی برای آن طبقه از هنرمندانی که به  هر ترتیب گلایه های حق یا نادرستی از دولت قبلی داشته اند نباید باعث  این می شد که این نوازش روحی باعث برخی مغلطه های سوء استفاده گر ها شود.

بخشی از سخنرانی رئیس دولت بی تردید شعر یا متن ادبی است و بنابر این نمی توان جز با زبان شعر آن را فهمید . مجازهایی که چندان بدنه ی استدلالی ندارد . برخی از آن رندانه کاربرد صرفا سیاسی دارد و برخی دیگر از آن جوابگویی به بخشی از مطالبات بیان شده است.

وقتی رئیس جمهور از آن جا که هنر ذاتا ارزشمند و الهی است . تقسیم هنرمند به ارزشی و غیر ارزشی را بی معنا بر شمرده است . مثل این است که کسی چون فطرت همه انسان الهی و ارزشمند است تقسیم انسان ها به کافر و مومن را ناصواب بداند.

آن جا که رئیس جمهور از نقش هنر و هنرمند در تامین امنیت ملی سخن می گوید  گویی باید تقارن شعری برای آن قائل شود که بعد از رابطه امنیت و هنر حرف می زند و این شائبه را به وجود می آورد که گویی گروهی از نظامیان دهان هنرمندها را گرفته اند.

گویی نیروهای امنیتی باعث شده اند ، سال ها تیراژ کتاب ها از 1000 نسخه بالا نرود و یا این که داستان و شعر در جایزه کتاب سال برگزیده نداشته باشد.

رئیس دولت از کارت زرد و قرمز سخن می گوید و هنرمندها هم برایش کف می زنند ، اما ماجرای کارت زرد و قرمز هیچ ربطی به هنر و هنرمند نداشته است و تنها یک گله گذاری از مجلسی ها در یک مجلس دیگر است.

این ها همه می تواند ، ارزش آن چه در بالا گفته شد را زیر سوال ببرد و به ما اخطار بدهد ، که چون برهه های دیگر امکان ورود مدیر اجرایی کشور به  حوزه ی پر حاشیه ی نظریه پردازی همچنان وجود دارد!

حجت الاسلام روحانی در مراسم تنفیذ خود ، به نیکی عهد  کرده که از پیشینیان پند بگیرد و باز خود اوست که بهتر می داند که نهایتا سرنوشت عوض کردن مفاهیم و جابجایی کلمات برای ایجاد یک رضایت نسبی در طولانی مدت به کجا خواهد رسید؟