پای امکانات رفاهی شهر لامرد لنگ می زند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از لامرود، اگر چه قصد داشتم در زمینه تذکر به مسئولان، قلم را غلاف کرده تا متهم به «چوب لای چرخ دولت  گذاشتن» نشوم، اما واقعیت آن است که نمی توانم از برخی مسائلی که در جامعه در حال وقوع است، عمداً چشم پوشی نمایم به ویژه آنکه عمده این مسائل حق الناس است و می ترسم با سکوت کردن،  خود نیز در آن شریک باشم. مسائلی که ذیلاً به عنوان مشکل یا انتقاد مطرح می شود، مسائلی است که از سالها قبل مطرح بوده و گاه مورد غفلت واقع شده و مسئولان جدید این بخش ها نیز دچار روز مرگی شده و صبح خود را به امید آمدن آفتاب در وسط آسمان به بعد از ظهر آورده و روز بعد هم همین پروژه تکرار شده و  همچنان ملال آور گشته است.

 لذا خواننده محترم این نوشته هرگز گمان نکند که نویسنده، قصد کوبیدن مسئولان را دارد بلکه به عکس باید بداند که قصد نگارنده آن است که به مصداق ضرب المثل« ماهی را هر وقت از آب بگیرید، تازه است» جلو ضرر را همین حالا بگیرد. با این مقدمه سراغ آن کمبودهای اساسی می رویم بدان امید که برخی از آنها عملی شود و نویسنده نیز در نامه عمل خود، حسنه ای را افزون و سیّئه ای را پاک نماید:

1- لامرد شهر بی حمام: حمّام عمومی یک نیاز اساسی برای هر  شهری است ولی برای لامرد به دلیل مهاجر پذیر بودنش، ضرورتی مضاعف دارد. علاوه بر مسافران، مهاجران دیگری مانند دانشجویان، کارگران و دانش آموزان استفاه کنندگان این حمام عمومی خواهند بود. اگر خاطر مردم شریف لامرد مستحضر باشد، از سالهای 1356 به بعد در شرق ساختمان مسافرخانه کوشک، محلی برای حمام عمومی وجود داشت و اتفاقاً فعال بود و مورد استفاده قرار می گرفت. اما ظاهراً بعدها به هر انگیزه ای کار متوقف شده و تداوم نیافت. در صورتی که جمعیت شهر بسیار زیادتر از آن روزها شده است. مسئولان باید برای این موضوع فکری کنند تا مسافران و مهاجران و عموم مردم از آن منتفع شوند. آیا نمی توان تصور نمود که یکی از موارد مصرف 2 درصد در آمد گاز، همین موضوع باشد؟ ممکن است برخی از مسئولان شبهه بهداشت را در رابطه با این حمام عمومی مطرح کنند، که باید گفت شما اقدامات اولیه را انجام دهید تأمین بهداشت آن با مسئولین مربوطه است. 

2- لامرد شهری بدون دستشویی عمومی: نیاز عمومی سرویس بهداشتی بسیار ضروری تر ازحمّام عمومی است. روزانه این همه مسافر از نقاط مختلف به لامرد می آیند و صاحبان مشاغل و حرفه ها و بویژه مغازه داران و کسبه شریف، نیاز به این سرویس بهداشتی را احساس می کنند. اگر برخی از مساجد تا چند ساعت پس از اذان صبح،  ظهر و مغرب باز نباشند، معلوم نیست سرنوشت این شهر و مسافران غریب چه خواهد بود. البته یک سرویس بهداشتی در محل پارگینگ و  چند تا هم در محل پارک وجود دارد اما دور از دسترس عموم است. تابلویی هم ندارد  تا عموم مردم مطلع شوند. در این رابطه پیشنهاد می شود از محل بودجه شهرداری و 2 درصد درآمد گاز به این شکل عمل شود:

الف: سه سرویس بهداشتی یکی در مرکز و دوتا در قسمت شرق و غرب لامرد، احداث شود.

ب: شورای محترم شهر و شهرداری ها مراقب باشند تا به هنگام تفکیک اراضی برای سرویس بهداشتی هم زمین در نظر بگیرند همان گونه که برای مدرسه و پارک محله ای زمین در نظر می گیرند.

ج: تابلوهایی در سطح شهر نصب شود تا مسافران محل سرویس های بهداشتی را بدانند. 

3- لامرد شهری بی سایه: اگر شما هم مثل حقیر، گاهی از فرط بیکاری به تماشای شهرتان نشسته باشید، متوجه خواهید شد که مسافران و رهگذران در این شهر، هیچ جایی برای استراحت ندارند. گرمای بالای 45 درجه و نبودن حتی یک سایه بان برای استراحت این گونه افراد غریب، تو را  وادار می کند که خواهش کنی مسجدی باز شود و محلی برای استراحت  این میهمانان فراهم گردد. گاهی هم برخی خانمها حضورشان در مسجد با اشکال شرعی مواجه است.

راستی چه کسی باید برای این موضوع فکری کند؟ چرا تاکنون کاری انجام نشده است؟ اگر مسئولان خودشان در شهری غریب واقع شده بودند و در گرمای طاقت رسای آن شهر دنبال سایه بانی برای استراحت خود و فرزندان کوچک و بزرگ می گشتند، باز هم همین طور بی خیال !! بودند؟ آیا جا ندارد که بخش خصوصی یعنی همان مردم، به جای خرج کردن برای غذا دادن در مراسم فاتحه خوانی ها به این امور مهم و عام المنفعه همت گمارند و نسبت به ساخت استراحت گاه های بین راهی ( جایگزین کاروان سراهای قدیم) اقدام نمایند؟ آیا ساخت این گونه امکانات برای شهروندان و مسافران از مصادیق بارز خیر برای خیر اندیشان نیست؟