معلولیت برای افرادی مثل من محدودیت است نه محرومیت

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از زنجانم، خاطرات مه گرفته و تاریکتان را قدم می زنم و به آفتابی فکر می کنم که روزنه های جان و دلتان را پر تلألؤ کرده و خورشید گرفته دیدگان برخی تان را. از شما می گویم که راه دراز شهر آینه را یک شبه طی کرده اید .

ای چکامه های امید! روشنای حضورتان، این خیابان های گم شده در نور و رنگ را از سکه انداخته ،اراده آهنین شانه هایتان، این دست های تُرد را بشارت پایداری است و بشارتی برای اینکه شما باید باشید تا ما هم با شما باشیم.

1.خودتان را معرفی کنید؟

جلیل نصیری مقدم هستم، دانشجوی ارشد رشته جامعه شناسی دانشگاه آزاد متولد سال۱۳۵۴٫مدیرمسئول و صاحب امتیاز هفته نامه امید روشندلان و کارشناس دانش آموزان آسیب دیده بینایی اداره کل آموزش و پرورش استان زنجان.

2.از نابینایی تان بگوئید.آیا مادرزادی بوده یا طی حادثه ای این اتفاق افتاده است؟

بنده کم بینا هستم ،کم بینای ژنتیک آلبینیسم .

3.از سابقه فعالیتتان در آموزش و پرورش و همچنین اجتماع بگوئید.

نزدیک به ۲۱سال است که در آموزش و پرورش خدمت می کنم، مربی شنا هستم و در این زمینه دارای مقام های برتر بسیاری هستم، و امسال به دلیل شرایط سنی ام قهرمان شنای سوم کشوری شدم، عضو هیئت مدیره انجم نابینایان و قاری قرآن هستم.

4.رفتار مردم با شما چگونه است؟

جامعه ای که در آن زندگی می کنیم جهان سومی است و ما در حال گذریم.از لحاظ سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی زندگی ما در چهارچوب فرهنگ قرار گرفته و چون فرهنگ همه عوامل را تحت الشعاع قرار می دهد اگر رشد و تکامل پیدا نکند ما پیشرفت نخواهیم کرد.

ما در جامعه همین مشکلات را داریم، تفکرات و نگرش مردم نسبت به ما متفاوت و همینطور اشتباه است، گاها مردم و حتی مسئولین ما را قضاوت می کنند و این به فرهنگ ما مربوط می شود.

بنده با علم و معلومات در جایگاه خود حاضر شده ام ولی توانایی ما را باور ندارند و شعاری دارم که معلولیت برای افرادی مثل من محدودیت است نه محرومیت و از نظر جایگاه و پست با مشکل مواجهیم.

بر عکس این دیدگاه تفریطی، دیدگاه افراطی آن است اینکه فکر می کنند افرادی مثل ما افرادی پاک و ملکوتی هستند و اصلا خطا و گناهی از آنان سر نمی زند که این دید صحیح نیست.

در کل باید بگویم افراط و تفریط ها باعث شده تا افراد در جایگاه خاص قرار نگیرند.

5.به نظر شما ساختار شهری موجود در زنجان پاسخگوی نیاز روشندلان است؟

افراد عادی در سطح شهر با مشکل مواجه می شوند تا چه برسد به افراد نابینا و کم بینا. قطعا بچه های نابینا و کم بینا روزی دو یا سه مرتبه به موانع موجود برخورد می کنند و این هم مربوط می شود به دیدگاه جامعه ما.

اگر هر کسی به اندازه ی خودش در مبلمان شهری به فکر دیگری باشد و موانعی را بوجود نیاورد شهر و کشو پیشرفت می کند، بودند از بچه های نابینایی که بخاطر وجود چاله های سطح شهری دچار قطع نخا شده اند و یا در اثر برخورد با موانع منازل مثل پله و نرده دچار شکستگی اعضا شده اند.

رعایت حقوق شهروندی افراد معلول در کشورهای اروپایی که سفری به آنها داشتم خیلی بیشتر رعایت و قانونمند شده و در ایران هم می توانیم این کارها را انجام دهیم چون هم قانون و هم بودجه و هم توانایی انجامش را داریم ولی اینکه چه عاملی موجب عملیاتی نشدنش می شود، نمی دانم!

6.چه اقدامی موجب می شود نابینایان احساس کنند که مسئولان به این قشر توجه دارند؟

هرشخصی از نظر حقوق شهروندی یک حقوقی دارد، همین که حق این افراد رعایت شود، کافیست ولی متاسفانه نابینایان از لحاظ حقوق شهروندی خیلی پایین اند و واقعا فاجعه است و متاسفانه رعایت نمی شود به چندین درصد از این حقوق توجه شود، کافیست حقوق افراد نابینا اصلا رعایت نمی شود.

7.اختصاص یک روز به نام روز عصای سفید را تا چه حدی در راستای بیان ورفع مشکلات این قشر مفید می دانید؟

این روز خیلی خوب است ولی براساس برنامه و یادی از افراد نابیناست؛ اگر هر موقع در این روز یکی از مشکلات نابینایان مرتفع می کردند خیلی مطلوب می شد ولی تاکنون هیچ مشکلی از جامعه نابینایان توسط مسئولین رفع نشده و عده ها و قولهایی که دادند به آنها عمل نشده فقط برگزازی جشن و دیدار با مسئولین را داشتیم.

8.کم بینایی تان تا چه حدی در زندگی شما تاثیر داشته است؟

کم بینایی در زندگی من تاثیر عمیقی داشته بطوریکه در جامعه عادی و با افراد عادی فعالیت و حرکت می کنم و اگر آاین زحماتی که بخاطر کم بینایی در جامعه متحمل می شوم و شبانه روز در حال مطالعه و تحقیق و پژوهش هستم را نداشته باشم در جایگاه کنونی ام حاضر نبودم و با قاطعیت می گویم نسبت به افراد عادی و حتی تراز بالای علمی باید چندین برابر برای حفظ جایگاهم تلاش کنم.

9.آیا ازدواج کرده اید؟

بله.

10.شریک زندگی تان هم مثل شماست؟

نه شکر خدا ایشون در سلامت کامل اند و دبیر شیمی هستند.

11.به هر حال همسرتون مسئولیت سنگینی داشته اند با چه جمله ای از همسرتان تشکر می کنید؟

ایشان از نظر روحی و روانی مشوق من هستند و حامی به تمام معنا ی لحظه لحظه زندگی ام هستن از آنجایی که تمام مسائلم مربوط به ایشون است مرا همیشه مورد لطف و مهربانی خودش قرار داده و ارزش و قدرومنزلتش به قدری بالاست که من عاجزم از اینکه برایشان جبران کنم و تنها از پروردگارم می خواهم که اجر و پاداششان را دهد، اجر دنیوی برایشان به نظرم بسیار ناچیز است و فقط خداوند می تواند از ایشون به نحو احسنت تشکر کند.

12.از کم بینایی خود راضی هستید؟ اینکه به نسبت افراد نابینا شما می توانید ببینید و درک کنید؟

اگر ناشکری نباشد باید بگویم نه چون به نظرم یا باید فرد بینا باشد و یا نابینا فرد نابینا نمی بیند و درک نمی کند و انتظار زیادی ازش نیست  فرد بینا با دیدگانش درک می کند و در جامعه راحت زندگی می کند ولی فرد کم بینا چون نمی تواند خوب ببیند از این خیلی ناراحت است،وجود عینک دلیل بر وضوح در دید نیست. وقتی به کوهنوردی می رویم با دوستانم که از سلامت کامل برخوردارند همه به یک آبشار زیبا اشاره می کنند آبشاری که برایشان مهیج و قابل رویت است ولی برای من یک سوال و اینکه چرا نمی توانم آن آبشار را من هم تشخیص دهم.

13.خیلی ممنون از اینکه وقت باارزش خود را در اختیار اینجانب قرار دادید.بهترین ها را برایتان از خداوند خواستارم.

ممنون از تشریف فرماییتان، موفق و موید باشید.

انتهای پیام/