به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از مرصاد؛ یکی از برجستگی های ایران زمین همزیستی همدلانه اقوام مختلف ایرانی با گویشها و پوششهای متفاوت در کنار یکدیگر بوده است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, مرصاد,غرب ایران از این منظر یکی از نمادهای بارز همنشینی اقوامی است که مظاهر مختلف فرهنگ فولکلور آنها در فرهنگ ایرانی و اسلامی گره خورده است. در غرب ایران و در میان زاگرس نشینان که متشکل از اقوام مختلفی مانند کرد، لر، لک، فارس، ترک و ... هستند، کردهای ایرانی همواره از کشش های درونی فرهنگی ویژه ای به ایران و داشته های ایران زمین برخوردار بوده اند.
کششی که ریشه در تاریخ دارد. این علاقمندی قلبی به فرهنگ ایران زمین و اینکه کردهای غرب فلات ایران همواره خود را به ایران زمین متعلق می دانند به مرزهای سیاسی امروز میان کشور های این منطقه (ایران و عراق) محدود نمی شود بلکه علاقمندی استانهای کرد نشین فراتر از مرزهای امروز ایران، به فرهنگ و سنن ایرانی از سوی هیچ کسی قابل انکار نیست.
برخی منابع از قبیل نولدکه (NOLDKE ۱۸۹۷) آورده‌اند که طوایف کردی که در نواحی مرکزی و جنوب ایران وجود داشتند در خلال دوره شاهنشاهی ساسانی به علت نبردهای ایران و حرکت جمعیت به طرف شمال غربی مهاجرت کرده و در سرزمین کردو (KURDU) ساکن شده و با کردهای آنجا مخلوط شده‌اند و نام آنها را قبول کرده‌اند.
این مردم که قبلاً به نام مرتی‌ها شناخته می‌شدند در جنگهای مداوم ساسانیان و اشکانیان (پارتها) با رومی‌های بیزانسی شرکت داشته‌اند و با روم در جنگ بوده‌اند. اینان در قرن چهارم میلادی از طرف رومی‌ها به نام کرچخ شناخته می‌شدند.
بر حسب سرزمین و لهجه‌های محلی کردهای قدیمی نام‌های کاردوخ (KARDUKH) و کاردیخ (KARDIKH) که سکنه و بومیان آن بوده‌اند بر این مردم اطلاق شده‌است.
یک مورخ و تاریخ دان کرمانشاهی در این رابطه به خبرنگار مرصاد گفت: در زمان ساسانیان منطقه امروزی عراق را ناحیه آسورستان یا دل ایرانشهر می‌نامیدند و طبق تقسیمات کشوری ایران آن زمان، آسورستان به دوازده استان و شصت تسو (شهرستان) بخش شده بود.
اردشیر کشاورز ادامه داد: بیشتر بخش شرقی منطقه امروزی کردستان عراق در زمان ساسانیان در استان شادپیروز قرار داشت. شمال غربی کردستان عراق استان بالا نام داشت. شهرهای بزرگ آن دوره در این منطقه، اربیل، گرمیان (کرکوک امروزی) و آشب (عمادیه امروزی) بودند.
تلاش برای کمرنگ کردن فرهنگ کردی به عنوان عامل اصلی گرایش به فرهنگ ایرانی
به گزارش مرصاد؛ شاید به دلیل همین وابستگی های تاریخی کردها به ایران باشد که هرساله شاهد تبلیغات گسترده دستگاههای تبلیغی وابسته به غرب در راستای ایجاد گسست فرهنگی هستیم که البته بیشترین این تلاشها نیز در راستای محو فرهنگ کردی در آنسوی مرزهای ایران به عنوان اصلی ترین دلیل گرایش تاریخی کردهای اقلیم کردستان امروزی عراق به کردهای ایران باشد.
یکی از مهمترین این تلاشها تلاش برای جلوگیری از بروز و نمود این همسانی های فرهنگی با ایرانی های کرد است. امروزه در حالی که مردم کردنشین ایران در استانهای کردستان و کرمانشاه و سایر استان های کردنشین چندین نماینده در مجلس شورای اسلامی دارند و چندین فرماندار و و مدیرکل و استاندار و سایر مسئولین در سطوح عالیه از بومیان منطقه هستند و هیچ تفاوتی میان گویشها و پوشش های مختلف مردم کرد با یکدیگر وجود ندارد؛ مردم ساکن در شهرهای کردنشین اقلیم کردستان عراق با محدودیت هایی مواجه هستند که در راستای مقابله با همین گرایشات درونی مردم به ایران زمین به آنها تحمیل می شود. چراکه فرهنگ کردی آنها اصلی ترین عامل اشتراکشان با ایران است.
اجبار به تکلم رسمی به یک گویش
در حالی که زبان کردی را گویش های متعددی مثل سورای، گوران، کرمانج و... تشکیل می دهد اما در اقلیم کردستان عراق فشار عجیبی وجود دارد تا سایر گویش های کردی مکتوم مانده و اگر کسی قرار است در رسانه ای به شکل رسمی سخن بگوید باید تنها به یکی از آنها تکلم کند.
منع پوشش لباس های کردی در مجامع رسمی و سیاسی اقلیم
پوشش و لباس کهن کردها به شکلی مدیریت شده به مراسمها و جشن های سطحی محدود شده است و هرکس بخواهد در سطوح مدیریتی اقلیم جایگاهی داشته باشد باید لباس های رسمی مانند کت و شلوار و... را جایگزین لباسهای کردی کند...
تبدیل تاریخ رسمی اقلیم کردستان به سال میلادی
تاریخ رسمی کردستان عراق برای خوشنودی غرب با سال میلادی تنظیم شده است و این اقدام به وضوح برای مقابله با پایبندی کردها به رسومات ایران باستان مانند نوروز و سایر آیین های ایرانی و اسلامی است که ریشه ای به اعماق تاریخ در میان کرد زبانها دارد.
یک شهروند اقلیم کردستان: فرهنگ کردی را فقط برای جشن ها می خواهند
یک شهروند اقلیم کردستان عراق که کسب و کار او باعث می شود به صورت منظم به کرمانشاه تردد داشته باشد در این رابطه به خبرنگار مرصاد می گوید: در اقلیم کردستان آزادی کردها برای تکیه بر آداب سنن خود بسیار محدود می شود و به هیچ وجه یک مدیر دولتی نمی تواند در مراسم های رسمی از پوشش های کردی استفاده کند این در حالی است که مردم بارها این آزادی معمولی را که در ایران برای مسوولین کرد وجود دارد مثال می زنند.
ناصر که شغلش رانندگی است ادامه داد: آنجا حقوق اصلی کردها محدود به جشنها و پایکوبی هاست که برای مسوولین کم دردسر تر است و حتی گویشهای متعدد مردم برای اینکه نزدیکی آنها به ایران قربانی شود مورد بی توجهی و محدودیت های فراوان قرار می گیرد.
وی افزود: عیدها که می شود بسیاری از مردم اقلیم کردستان از اینکه چرا باید تاریخ رسمی آنها میلادی باشد ابراز نارضایتی می کنند و در این مواقع است که پیوندهای آنها با مردم ایران نمود پیدا کرده و البته معلوم می شود که چرا این محدودیتها از طرف مقامات آنجا بر مردم اعمال می شود.
به هر حال ایران اسلامی تافته ای بافته شده از تار و پود های ملون و رنگارنگی از اقوام و مذاهب گوناگون است که یکپارچگی بی نظیر آنها همواره یکی از جاذبه های عمیق برای راویان بوده است.
غرب ایران از این منظر یکی از نمادهای بارز همنشینی اقوامی است که مظاهر مختلف فرهنگ فولکلور آنها در فرهنگ ایرانی و اسلامی گره خورده است. در غرب ایران و در میان زاگرس نشینان که متشکل از اقوام مختلفی مانند کرد، لر، لک، فارس، ترک و ... هستند، کردهای ایرانی همواره از کشش های درونی فرهنگی ویژه ای به ایران و داشته های ایران زمین برخوردار بوده اند.
کششی که ریشه در تاریخ دارد. این علاقمندی قلبی به فرهنگ ایران زمین و اینکه کردهای غرب فلات ایران همواره خود را به ایران زمین متعلق می دانند به مرزهای سیاسی امروز میان کشور های این منطقه (ایران و عراق) محدود نمی شود بلکه علاقمندی استانهای کرد نشین فراتر از مرزهای امروز ایران، به فرهنگ و سنن ایرانی از سوی هیچ کسی قابل انکار نیست.
برخی منابع از قبیل نولدکه (NOLDKE ۱۸۹۷) آورده‌اند که طوایف کردی که در نواحی مرکزی و جنوب ایران وجود داشتند در خلال دوره شاهنشاهی ساسانی به علت نبردهای ایران و حرکت جمعیت به طرف شمال غربی مهاجرت کرده و در سرزمین کردو (KURDU) ساکن شده و با کردهای آنجا مخلوط شده‌اند و نام آنها را قبول کرده‌اند.
این مردم که قبلاً به نام مرتی‌ها شناخته می‌شدند در جنگهای مداوم ساسانیان و اشکانیان (پارتها) با رومی‌های بیزانسی شرکت داشته‌اند و با روم در جنگ بوده‌اند. اینان در قرن چهارم میلادی از طرف رومی‌ها به نام کرچخ شناخته می‌شدند.
بر حسب سرزمین و لهجه‌های محلی کردهای قدیمی نام‌های کاردوخ (KARDUKH) و کاردیخ (KARDIKH) که سکنه و بومیان آن بوده‌اند بر این مردم اطلاق شده‌است.
یک مورخ و تاریخ دان کرمانشاهی در این رابطه به خبرنگار مرصاد گفت: در زمان ساسانیان منطقه امروزی عراق را ناحیه آسورستان یا دل ایرانشهر می‌نامیدند و طبق تقسیمات کشوری ایران آن زمان، آسورستان به دوازده استان و شصت تسو (شهرستان) بخش شده بود.
اردشیر کشاورز ادامه داد: بیشتر بخش شرقی منطقه امروزی کردستان عراق در زمان ساسانیان در استان شادپیروز قرار داشت. شمال غربی کردستان عراق استان بالا نام داشت. شهرهای بزرگ آن دوره در این منطقه، اربیل، گرمیان (کرکوک امروزی) و آشب (عمادیه امروزی) بودند.
تلاش برای کمرنگ کردن فرهنگ کردی به عنوان عامل اصلی گرایش به فرهنگ ایرانی
به گزارش مرصاد؛ شاید به دلیل همین وابستگی های تاریخی کردها به ایران باشد که هرساله شاهد تبلیغات گسترده دستگاههای تبلیغی وابسته به غرب در راستای ایجاد گسست فرهنگی هستیم که البته بیشترین این تلاشها نیز در راستای محو فرهنگ کردی در آنسوی مرزهای ایران به عنوان اصلی ترین دلیل گرایش تاریخی کردهای اقلیم کردستان امروزی عراق به کردهای ایران باشد.
یکی از مهمترین این تلاشها تلاش برای جلوگیری از بروز و نمود این همسانی های فرهنگی با ایرانی های کرد است. امروزه در حالی که مردم کردنشین ایران در استانهای کردستان و کرمانشاه و سایر استان های کردنشین چندین نماینده در مجلس شورای اسلامی دارند و چندین فرماندار و و مدیرکل و استاندار و سایر مسئولین در سطوح عالیه از بومیان منطقه هستند و هیچ تفاوتی میان گویشها و پوشش های مختلف مردم کرد با یکدیگر وجود ندارد؛ مردم ساکن در شهرهای کردنشین اقلیم کردستان عراق با محدودیت هایی مواجه هستند که در راستای مقابله با همین گرایشات درونی مردم به ایران زمین به آنها تحمیل می شود. چراکه فرهنگ کردی آنها اصلی ترین عامل اشتراکشان با ایران است.
اجبار به تکلم رسمی به یک گویش
در حالی که زبان کردی را گویش های متعددی مثل سورای، گوران، کرمانج و... تشکیل می دهد اما در اقلیم کردستان عراق فشار عجیبی وجود دارد تا سایر گویش های کردی مکتوم مانده و اگر کسی قرار است در رسانه ای به شکل رسمی سخن بگوید باید تنها به یکی از آنها تکلم کند.
منع پوشش لباس های کردی در مجامع رسمی و سیاسی اقلیم
پوشش و لباس کهن کردها به شکلی مدیریت شده به مراسمها و جشن های سطحی محدود شده است و هرکس بخواهد در سطوح مدیریتی اقلیم جایگاهی داشته باشد باید لباس های رسمی مانند کت و شلوار و... را جایگزین لباسهای کردی کند...
تبدیل تاریخ رسمی اقلیم کردستان به سال میلادی
تاریخ رسمی کردستان عراق برای خوشنودی غرب با سال میلادی تنظیم شده است و این اقدام به وضوح برای مقابله با پایبندی کردها به رسومات ایران باستان مانند نوروز و سایر آیین های ایرانی و اسلامی است که ریشه ای به اعماق تاریخ در میان کرد زبانها دارد.
یک شهروند اقلیم کردستان: فرهنگ کردی را فقط برای جشن ها می خواهند
یک شهروند اقلیم کردستان عراق که کسب و کار او باعث می شود به صورت منظم به کرمانشاه تردد داشته باشد در این رابطه به خبرنگار مرصاد می گوید: در اقلیم کردستان آزادی کردها برای تکیه بر آداب سنن خود بسیار محدود می شود و به هیچ وجه یک مدیر دولتی نمی تواند در مراسم های رسمی از پوشش های کردی استفاده کند این در حالی است که مردم بارها این آزادی معمولی را که در ایران برای مسوولین کرد وجود دارد مثال می زنند.
ناصر که شغلش رانندگی است ادامه داد: آنجا حقوق اصلی کردها محدود به جشنها و پایکوبی هاست که برای مسوولین کم دردسر تر است و حتی گویشهای متعدد مردم برای اینکه نزدیکی آنها به ایران قربانی شود مورد بی توجهی و محدودیت های فراوان قرار می گیرد.
وی افزود: عیدها که می شود بسیاری از مردم اقلیم کردستان از اینکه چرا باید تاریخ رسمی آنها میلادی باشد ابراز نارضایتی می کنند و در این مواقع است که پیوندهای آنها با مردم ایران نمود پیدا کرده و البته معلوم می شود که چرا این محدودیتها از طرف مقامات آنجا بر مردم اعمال می شود.
به هر حال ایران اسلامی تافته ای بافته شده از تار و پود های ملون و رنگارنگی از اقوام و مذاهب گوناگون است که یکپارچگی بی نظیر آنها همواره یکی از جاذبه های عمیق برای راویان بوده است.
غرب ایران از این منظر یکی از نمادهای بارز همنشینی اقوامی است که مظاهر مختلف فرهنگ فولکلور آنها در فرهنگ ایرانی و اسلامی گره خورده است. در غرب ایران و در میان زاگرس نشینان که متشکل از اقوام مختلفی مانند کرد، لر، لک، فارس، ترک و ... هستند، کردهای ایرانی همواره از کشش های درونی فرهنگی ویژه ای به ایران و داشته های ایران زمین برخوردار بوده اند.
کششی که ریشه در تاریخ دارد. این علاقمندی قلبی به فرهنگ ایران زمین و اینکه کردهای غرب فلات ایران همواره خود را به ایران زمین متعلق می دانند به مرزهای سیاسی امروز میان کشور های این منطقه (ایران و عراق) محدود نمی شود بلکه علاقمندی استانهای کرد نشین فراتر از مرزهای امروز ایران، به فرهنگ و سنن ایرانی از سوی هیچ کسی قابل انکار نیست.
برخی منابع از قبیل نولدکه (NOLDKE ۱۸۹۷) آورده‌اند که طوایف کردی که در نواحی مرکزی و جنوب ایران وجود داشتند در خلال دوره شاهنشاهی ساسانی به علت نبردهای ایران و حرکت جمعیت به طرف شمال غربی مهاجرت کرده و در سرزمین کردو (KURDU) ساکن شده و با کردهای آنجا مخلوط شده‌اند و نام آنها را قبول کرده‌اند.
این مردم که قبلاً به نام مرتی‌ها شناخته می‌شدند در جنگهای مداوم ساسانیان و اشکانیان (پارتها) با رومی‌های بیزانسی شرکت داشته‌اند و با روم در جنگ بوده‌اند. اینان در قرن چهارم میلادی از طرف رومی‌ها به نام کرچخ شناخته می‌شدند.
بر حسب سرزمین و لهجه‌های محلی کردهای قدیمی نام‌های کاردوخ (KARDUKH) و کاردیخ (KARDIKH) که سکنه و بومیان آن بوده‌اند بر این مردم اطلاق شده‌است.
یک مورخ و تاریخ دان کرمانشاهی در این رابطه به خبرنگار مرصاد گفت: در زمان ساسانیان منطقه امروزی عراق را ناحیه آسورستان یا دل ایرانشهر می‌نامیدند و طبق تقسیمات کشوری ایران آن زمان، آسورستان به دوازده استان و شصت تسو (شهرستان) بخش شده بود.
اردشیر کشاورز ادامه داد: بیشتر بخش شرقی منطقه امروزی کردستان عراق در زمان ساسانیان در استان شادپیروز قرار داشت. شمال غربی کردستان عراق استان بالا نام داشت. شهرهای بزرگ آن دوره در این منطقه، اربیل، گرمیان (کرکوک امروزی) و آشب (عمادیه امروزی) بودند.
تلاش برای کمرنگ کردن فرهنگ کردی به عنوان عامل اصلی گرایش به فرهنگ ایرانی
به گزارش مرصاد؛ شاید به دلیل همین وابستگی های تاریخی کردها به ایران باشد که هرساله شاهد تبلیغات گسترده دستگاههای تبلیغی وابسته به غرب در راستای ایجاد گسست فرهنگی هستیم که البته بیشترین این تلاشها نیز در راستای محو فرهنگ کردی در آنسوی مرزهای ایران به عنوان اصلی ترین دلیل گرایش تاریخی کردهای اقلیم کردستان امروزی عراق به کردهای ایران باشد.
یکی از مهمترین این تلاشها تلاش برای جلوگیری از بروز و نمود این همسانی های فرهنگی با ایرانی های کرد است. امروزه در حالی که مردم کردنشین ایران در استانهای کردستان و کرمانشاه و سایر استان های کردنشین چندین نماینده در مجلس شورای اسلامی دارند و چندین فرماندار و و مدیرکل و استاندار و سایر مسئولین در سطوح عالیه از بومیان منطقه هستند و هیچ تفاوتی میان گویشها و پوشش های مختلف مردم کرد با یکدیگر وجود ندارد؛ مردم ساکن در شهرهای کردنشین اقلیم کردستان عراق با محدودیت هایی مواجه هستند که در راستای مقابله با همین گرایشات درونی مردم به ایران زمین به آنها تحمیل می شود. چراکه فرهنگ کردی آنها اصلی ترین عامل اشتراکشان با ایران است.
اجبار به تکلم رسمی به یک گویش
در حالی که زبان کردی را گویش های متعددی مثل سورای، گوران، کرمانج و... تشکیل می دهد اما در اقلیم کردستان عراق فشار عجیبی وجود دارد تا سایر گویش های کردی مکتوم مانده و اگر کسی قرار است در رسانه ای به شکل رسمی سخن بگوید باید تنها به یکی از آنها تکلم کند.
منع پوشش لباس های کردی در مجامع رسمی و سیاسی اقلیم
پوشش و لباس کهن کردها به شکلی مدیریت شده به مراسمها و جشن های سطحی محدود شده است و هرکس بخواهد در سطوح مدیریتی اقلیم جایگاهی داشته باشد باید لباس های رسمی مانند کت و شلوار و... را جایگزین لباسهای کردی کند...
تبدیل تاریخ رسمی اقلیم کردستان به سال میلادی
تاریخ رسمی کردستان عراق برای خوشنودی غرب با سال میلادی تنظیم شده است و این اقدام به وضوح برای مقابله با پایبندی کردها به رسومات ایران باستان مانند نوروز و سایر آیین های ایرانی و اسلامی است که ریشه ای به اعماق تاریخ در میان کرد زبانها دارد.
یک شهروند اقلیم کردستان: فرهنگ کردی را فقط برای جشن ها می خواهند
یک شهروند اقلیم کردستان عراق که کسب و کار او باعث می شود به صورت منظم به کرمانشاه تردد داشته باشد در این رابطه به خبرنگار مرصاد می گوید: در اقلیم کردستان آزادی کردها برای تکیه بر آداب سنن خود بسیار محدود می شود و به هیچ وجه یک مدیر دولتی نمی تواند در مراسم های رسمی از پوشش های کردی استفاده کند این در حالی است که مردم بارها این آزادی معمولی را که در ایران برای مسوولین کرد وجود دارد مثال می زنند.
ناصر که شغلش رانندگی است ادامه داد: آنجا حقوق اصلی کردها محدود به جشنها و پایکوبی هاست که برای مسوولین کم دردسر تر است و حتی گویشهای متعدد مردم برای اینکه نزدیکی آنها به ایران قربانی شود مورد بی توجهی و محدودیت های فراوان قرار می گیرد.
وی افزود: عیدها که می شود بسیاری از مردم اقلیم کردستان از اینکه چرا باید تاریخ رسمی آنها میلادی باشد ابراز نارضایتی می کنند و در این مواقع است که پیوندهای آنها با مردم ایران نمود پیدا کرده و البته معلوم می شود که چرا این محدودیتها از طرف مقامات آنجا بر مردم اعمال می شود.
به هر حال ایران اسلامی تافته ای بافته شده از تار و پود های ملون و رنگارنگی از اقوام و مذاهب گوناگون است که یکپارچگی بی نظیر آنها همواره یکی از جاذبه های عمیق برای راویان بوده است.
غرب ایران از این منظر یکی از نمادهای بارز همنشینی اقوامی است که مظاهر مختلف فرهنگ فولکلور آنها در فرهنگ ایرانی و اسلامی گره خورده است. در غرب ایران و در میان زاگرس نشینان که متشکل از اقوام مختلفی مانند کرد، لر، لک، فارس، ترک و ... هستند، کردهای ایرانی همواره از کشش های درونی فرهنگی ویژه ای به ایران و داشته های ایران زمین برخوردار بوده اند.
کششی که ریشه در تاریخ دارد. این علاقمندی قلبی به فرهنگ ایران زمین و اینکه کردهای غرب فلات ایران همواره خود را به ایران زمین متعلق می دانند به مرزهای سیاسی امروز میان کشور های این منطقه (ایران و عراق) محدود نمی شود بلکه علاقمندی استانهای کرد نشین فراتر از مرزهای امروز ایران، به فرهنگ و سنن ایرانی از سوی هیچ کسی قابل انکار نیست.
برخی منابع از قبیل نولدکه (NOLDKE ۱۸۹۷) آورده‌اند که طوایف کردی که در نواحی مرکزی و جنوب ایران وجود داشتند در خلال دوره شاهنشاهی ساسانی به علت نبردهای ایران و حرکت جمعیت به طرف شمال غربی مهاجرت کرده و در سرزمین کردو (KURDU) ساکن شده و با کردهای آنجا مخلوط شده‌اند و نام آنها را قبول کرده‌اند.
این مردم که قبلاً به نام مرتی‌ها شناخته می‌شدند در جنگهای مداوم ساسانیان و اشکانیان (پارتها) با رومی‌های بیزانسی شرکت داشته‌اند و با روم در جنگ بوده‌اند. اینان در قرن چهارم میلادی از طرف رومی‌ها به نام کرچخ شناخته می‌شدند.
بر حسب سرزمین و لهجه‌های محلی کردهای قدیمی نام‌های کاردوخ (KARDUKH) و کاردیخ (KARDIKH) که سکنه و بومیان آن بوده‌اند بر این مردم اطلاق شده‌است.
یک مورخ و تاریخ دان کرمانشاهی در این رابطه به خبرنگار مرصاد گفت: در زمان ساسانیان منطقه امروزی عراق را ناحیه آسورستان یا دل ایرانشهر می‌نامیدند و طبق تقسیمات کشوری ایران آن زمان، آسورستان به دوازده استان و شصت تسو (شهرستان) بخش شده بود.
اردشیر کشاورز ادامه داد: بیشتر بخش شرقی منطقه امروزی کردستان عراق در زمان ساسانیان در استان شادپیروز قرار داشت. شمال غربی کردستان عراق استان بالا نام داشت. شهرهای بزرگ آن دوره در این منطقه، اربیل، گرمیان (کرکوک امروزی) و آشب (عمادیه امروزی) بودند.
تلاش برای کمرنگ کردن فرهنگ کردی به عنوان عامل اصلی گرایش به فرهنگ ایرانی
به گزارش مرصاد؛ شاید به دلیل همین وابستگی های تاریخی کردها به ایران باشد که هرساله شاهد تبلیغات گسترده دستگاههای تبلیغی وابسته به غرب در راستای ایجاد گسست فرهنگی هستیم که البته بیشترین این تلاشها نیز در راستای محو فرهنگ کردی در آنسوی مرزهای ایران به عنوان اصلی ترین دلیل گرایش تاریخی کردهای اقلیم کردستان امروزی عراق به کردهای ایران باشد.
یکی از مهمترین این تلاشها تلاش برای جلوگیری از بروز و نمود این همسانی های فرهنگی با ایرانی های کرد است. امروزه در حالی که مردم کردنشین ایران در استانهای کردستان و کرمانشاه و سایر استان های کردنشین چندین نماینده در مجلس شورای اسلامی دارند و چندین فرماندار و و مدیرکل و استاندار و سایر مسئولین در سطوح عالیه از بومیان منطقه هستند و هیچ تفاوتی میان گویشها و پوشش های مختلف مردم کرد با یکدیگر وجود ندارد؛ مردم ساکن در شهرهای کردنشین اقلیم کردستان عراق با محدودیت هایی مواجه هستند که در راستای مقابله با همین گرایشات درونی مردم به ایران زمین به آنها تحمیل می شود. چراکه فرهنگ کردی آنها اصلی ترین عامل اشتراکشان با ایران است.
اجبار به تکلم رسمی به یک گویش
در حالی که زبان کردی را گویش های متعددی مثل سورای، گوران، کرمانج و... تشکیل می دهد اما در اقلیم کردستان عراق فشار عجیبی وجود دارد تا سایر گویش های کردی مکتوم مانده و اگر کسی قرار است در رسانه ای به شکل رسمی سخن بگوید باید تنها به یکی از آنها تکلم کند.
منع پوشش لباس های کردی در مجامع رسمی و سیاسی اقلیم
پوشش و لباس کهن کردها به شکلی مدیریت شده به مراسمها و جشن های سطحی محدود شده است و هرکس بخواهد در سطوح مدیریتی اقلیم جایگاهی داشته باشد باید لباس های رسمی مانند کت و شلوار و... را جایگزین لباسهای کردی کند...
تبدیل تاریخ رسمی اقلیم کردستان به سال میلادی
تاریخ رسمی کردستان عراق برای خوشنودی غرب با سال میلادی تنظیم شده است و این اقدام به وضوح برای مقابله با پایبندی کردها به رسومات ایران باستان مانند نوروز و سایر آیین های ایرانی و اسلامی است که ریشه ای به اعماق تاریخ در میان کرد زبانها دارد.
یک شهروند اقلیم کردستان: فرهنگ کردی را فقط برای جشن ها می خواهند
یک شهروند اقلیم کردستان عراق که کسب و کار او باعث می شود به صورت منظم به کرمانشاه تردد داشته باشد در این رابطه به خبرنگار مرصاد می گوید: در اقلیم کردستان آزادی کردها برای تکیه بر آداب سنن خود بسیار محدود می شود و به هیچ وجه یک مدیر دولتی نمی تواند در مراسم های رسمی از پوشش های کردی استفاده کند این در حالی است که مردم بارها این آزادی معمولی را که در ایران برای مسوولین کرد وجود دارد مثال می زنند.
ناصر که شغلش رانندگی است ادامه داد: آنجا حقوق اصلی کردها محدود به جشنها و پایکوبی هاست که برای مسوولین کم دردسر تر است و حتی گویشهای متعدد مردم برای اینکه نزدیکی آنها به ایران قربانی شود مورد بی توجهی و محدودیت های فراوان قرار می گیرد.
وی افزود: عیدها که می شود بسیاری از مردم اقلیم کردستان از اینکه چرا باید تاریخ رسمی آنها میلادی باشد ابراز نارضایتی می کنند و در این مواقع است که پیوندهای آنها با مردم ایران نمود پیدا کرده و البته معلوم می شود که چرا این محدودیتها از طرف مقامات آنجا بر مردم اعمال می شود.
به هر حال ایران اسلامی تافته ای بافته شده از تار و پود های ملون و رنگارنگی از اقوام و مذاهب گوناگون است که یکپارچگی بی نظیر آنها همواره یکی از جاذبه های عمیق برای راویان بوده است.
غرب ایران از این منظر یکی از نمادهای بارز همنشینی اقوامی است که مظاهر مختلف فرهنگ فولکلور آنها در فرهنگ ایرانی و اسلامی گره خورده است. در غرب ایران و در میان زاگرس نشینان که متشکل از اقوام مختلفی مانند کرد، لر، لک، فارس، ترک و ... هستند، کردهای ایرانی همواره از کشش های درونی فرهنگی ویژه ای به ایران و داشته های ایران زمین برخوردار بوده اند.
,,
کششی که ریشه در تاریخ دارد. این علاقمندی قلبی به فرهنگ ایران زمین و اینکه کردهای غرب فلات ایران همواره خود را به ایران زمین متعلق می دانند به مرزهای سیاسی امروز میان کشور های این منطقه (ایران و عراق) محدود نمی شود بلکه علاقمندی استانهای کرد نشین فراتر از مرزهای امروز ایران، به فرهنگ و سنن ایرانی از سوی هیچ کسی قابل انکار نیست.
,,
برخی منابع از قبیل نولدکه (NOLDKE ۱۸۹۷) آورده‌اند که طوایف کردی که در نواحی مرکزی و جنوب ایران وجود داشتند در خلال دوره شاهنشاهی ساسانی به علت نبردهای ایران و حرکت جمعیت به طرف شمال غربی مهاجرت کرده و در سرزمین کردو (KURDU) ساکن شده و با کردهای آنجا مخلوط شده‌اند و نام آنها را قبول کرده‌اند.
,,
این مردم که قبلاً به نام مرتی‌ها شناخته می‌شدند در جنگهای مداوم ساسانیان و اشکانیان (پارتها) با رومی‌های بیزانسی شرکت داشته‌اند و با روم در جنگ بوده‌اند. اینان در قرن چهارم میلادی از طرف رومی‌ها به نام کرچخ شناخته می‌شدند.
,,
بر حسب سرزمین و لهجه‌های محلی کردهای قدیمی نام‌های کاردوخ (KARDUKH) و کاردیخ (KARDIKH) که سکنه و بومیان آن بوده‌اند بر این مردم اطلاق شده‌است.
,,
یک مورخ و تاریخ دان کرمانشاهی در این رابطه به خبرنگار مرصاد گفت: در زمان ساسانیان منطقه امروزی عراق را ناحیه آسورستان یا دل ایرانشهر می‌نامیدند و طبق تقسیمات کشوری ایران آن زمان، آسورستان به دوازده استان و شصت تسو (شهرستان) بخش شده بود.
,,
اردشیر کشاورز ادامه داد: بیشتر بخش شرقی منطقه امروزی کردستان عراق در زمان ساسانیان در استان شادپیروز قرار داشت. شمال غربی کردستان عراق استان بالا نام داشت. شهرهای بزرگ آن دوره در این منطقه، اربیل، گرمیان (کرکوک امروزی) و آشب (عمادیه امروزی) بودند.
,,
تلاش برای کمرنگ کردن فرهنگ کردی به عنوان عامل اصلی گرایش به فرهنگ ایرانی
,,
به گزارش مرصاد؛ شاید به دلیل همین وابستگی های تاریخی کردها به ایران باشد که هرساله شاهد تبلیغات گسترده دستگاههای تبلیغی وابسته به غرب در راستای ایجاد گسست فرهنگی هستیم که البته بیشترین این تلاشها نیز در راستای محو فرهنگ کردی در آنسوی مرزهای ایران به عنوان اصلی ترین دلیل گرایش تاریخی کردهای اقلیم کردستان امروزی عراق به کردهای ایران باشد.
,,
یکی از مهمترین این تلاشها تلاش برای جلوگیری از بروز و نمود این همسانی های فرهنگی با ایرانی های کرد است. امروزه در حالی که مردم کردنشین ایران در استانهای کردستان و کرمانشاه و سایر استان های کردنشین چندین نماینده در مجلس شورای اسلامی دارند و چندین فرماندار و و مدیرکل و استاندار و سایر مسئولین در سطوح عالیه از بومیان منطقه هستند و هیچ تفاوتی میان گویشها و پوشش های مختلف مردم کرد با یکدیگر وجود ندارد؛ مردم ساکن در شهرهای کردنشین اقلیم کردستان عراق با محدودیت هایی مواجه هستند که در راستای مقابله با همین گرایشات درونی مردم به ایران زمین به آنها تحمیل می شود. چراکه فرهنگ کردی آنها اصلی ترین عامل اشتراکشان با ایران است.
,,
اجبار به تکلم رسمی به یک گویش
,,
در حالی که زبان کردی را گویش های متعددی مثل سورای، گوران، کرمانج و... تشکیل می دهد اما در اقلیم کردستان عراق فشار عجیبی وجود دارد تا سایر گویش های کردی مکتوم مانده و اگر کسی قرار است در رسانه ای به شکل رسمی سخن بگوید باید تنها به یکی از آنها تکلم کند.
,,
منع پوشش لباس های کردی در مجامع رسمی و سیاسی اقلیم
,,
پوشش و لباس کهن کردها به شکلی مدیریت شده به مراسمها و جشن های سطحی محدود شده است و هرکس بخواهد در سطوح مدیریتی اقلیم جایگاهی داشته باشد باید لباس های رسمی مانند کت و شلوار و... را جایگزین لباسهای کردی کند...
,,
تبدیل تاریخ رسمی اقلیم کردستان به سال میلادی
,,
تاریخ رسمی کردستان عراق برای خوشنودی غرب با سال میلادی تنظیم شده است و این اقدام به وضوح برای مقابله با پایبندی کردها به رسومات ایران باستان مانند نوروز و سایر آیین های ایرانی و اسلامی است که ریشه ای به اعماق تاریخ در میان کرد زبانها دارد.
,,
یک شهروند اقلیم کردستان: فرهنگ کردی را فقط برای جشن ها می خواهند
,,
یک شهروند اقلیم کردستان عراق که کسب و کار او باعث می شود به صورت منظم به کرمانشاه تردد داشته باشد در این رابطه به خبرنگار مرصاد می گوید: در اقلیم کردستان آزادی کردها برای تکیه بر آداب سنن خود بسیار محدود می شود و به هیچ وجه یک مدیر دولتی نمی تواند در مراسم های رسمی از پوشش های کردی استفاده کند این در حالی است که مردم بارها این آزادی معمولی را که در ایران برای مسوولین کرد وجود دارد مثال می زنند.
,,
ناصر که شغلش رانندگی است ادامه داد: آنجا حقوق اصلی کردها محدود به جشنها و پایکوبی هاست که برای مسوولین کم دردسر تر است و حتی گویشهای متعدد مردم برای اینکه نزدیکی آنها به ایران قربانی شود مورد بی توجهی و محدودیت های فراوان قرار می گیرد.
,,
وی افزود: عیدها که می شود بسیاری از مردم اقلیم کردستان از اینکه چرا باید تاریخ رسمی آنها میلادی باشد ابراز نارضایتی می کنند و در این مواقع است که پیوندهای آنها با مردم ایران نمود پیدا کرده و البته معلوم می شود که چرا این محدودیتها از طرف مقامات آنجا بر مردم اعمال می شود.
,,
به هر حال ایران اسلامی تافته ای بافته شده از تار و پود های ملون و رنگارنگی از اقوام و مذاهب گوناگون است که یکپارچگی بی نظیر آنها همواره یکی از جاذبه های عمیق برای راویان بوده است.
,انتهای پیام/پ
]
ارسال دیدگاه