شهر سوخته درآتش کم لطفی مسئولین همچنان می سوزد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از عصر هامون، تلاش های گسترده ای در سال های گذشته جهت ثبت جهانی این محوطه تاریخی ارزشمند صورت گرفته است اما متاسفانه علیرغم کوشش های صورت گرفته، بعد از گذشت یک سال از ثبت آن هنوز این شهر باستانی فاقد مدیر است.
شهر سوخته با قدمت پنج هزار ساله خود جز ده اثر تاریخی اولیه سازمان میراث فرهنگی جهت ثبت جهانی به شمار می رود که پس از زحمات فراوان در سال گذشته به ثبت جهانی رسید.
یکی از شروط اساسی به منظور ثبت جهانی دارا بودن مدیریت است و با توجه به ارزشمندی محوطه تاریخی شهر سوخته مدیریت آن نیز دارای جایگاه والایی است بنابراین حکم مدیر شهر سوخته باید توسط معاونت رییس جمهور و رییس سازمان میراث فرهنگی کشور ابلاغ شود اما متاسفانه با گذشت یکسال هنوز مدیری برای شهر سوخته انتخاب نشده است.
شهر سوخته با فقدان مدیریت به هیچ کدام از اهداف خود از قبیل برنامه های پژوهشی، معرفی و حفاظت نخواهد رسید و در بلاتکلیفی به سر خواهد برد اما با روی کار آمدن یک مدیر توانمند این محوطه باستانی نظم و اعتبار خود را به دست آورده و با بودجه کافی، اهداف آن از قبیل پژوهش ها و برنامه ها به سمت پیشرفت جهت دهی خواهد شد و گردشگران بیشتری را به خود جلب خواهد کرد.
با توجه به اینکه برای انجام کوچکترین کاری در هر زمینه ای وجود مدیر لازم است سوال اساسی در اینجاست چرا این شهر باستانی ارزشمند پس از گذشت یک سال از ثبت جهانی آن فاقد مدیر است .
به گزارش خبرنگار عصر هامون شهر سوخته در 55 کیلومتری شهرستان زابل واقع شده است. نخستین جراحی موفقیت آمیز جمجمه، لوله های آب وفاضل آب، نخستین انیمیشن تاریخ هنر بشر، قدیمی ترین تخته بازی یافت شده، چشم مصنوعی، پارچه های زیبا ومنحصر بفرد،خط کش با دقت نیم میلیمتر از مهمترین آثار بدست آمده از حفاریهای آن به شمار می رود.
این شهر موجودیت خود را طی هزاره های سوم و چهارم پیش از میلاد مدیون رودخانه پر آب هیرمند و دلتای آن بوده است. 120 هکتار از وسعت 151 هکتاری شهر دارای آثار و بقایای باستانی است و گسترده ترین دوره آن متعلق به لایه های هفتم تا پنجم یعنی سالهای بین 2800 تا 2500 پبش از میلاد است که وسعت شهر به حدود 80 هکتار می رسیده است.
بیش از نیمی از سطح شهر پوشیده از توده سفالهای شکسته و سنگ و فلز و خرده سنگهای نیمه قیمتی و سایر مواد منقول باستانی است در حالیکه در سطح گورستان تقریبا هیچگونه نشانه و ماده فرهنگی دیده نمی شود.
شهر به سه بخش اصلی و سه بخش فرعی است شامل منطقه بزرگ مرکزی شامل بخشهای مسکونی شرقی،  مرکزی و بناهای یادمانی، منطقه شمالغربی یا منطقه صنعتی و بخش جنوبی یا منطقه گورستان تقسیم شده است.
آثار معماری بدست آمده در بخش مسکونی نشان دهنده وجود نوعی نظم و ترتیب در تقسیم بندی ساختمان ها و واحد های مسکونی است که توسط خیابان ها و کوچه هائی از یک دیگر جدا می شوند. مصالح ساختمانی این بنا ها عبارتند از چینه و خشت و چوب و حصیر.
هر واحد ساختمانی شش تا ده اتاق داشته که دارای در، درگاه، پلکان، کف، سقف ، اجاق و در برخی موارد آخور جانوران بوده اند.
یکی از مهمترین اشیا یافت شده در شهر سوخته لوحه گلی کوچکی است که در روی آن نوشته ای کوتاه به خط دوران آغاز ایلامی باقی مانده که ظاهرا مربوط به یک سلسله ارقام و اعداد می باشد. این لوحه از کهن ترین لایه های موجود در شهر سوخته پیدا شده و مربوط به حدود 3200 پیش از میلاد و کهن ترین نوشته ای است که تاکنون در سرزمین های شرق دشت لوت بدست آمده است.
علاوه بر ظرفهای سفالی، اشیاء در خور اعتناء دیگری از قبیل انواع پیکره های کوچک گلین و گاهی سفالین و سنگی انسان و جانور، اشیاء چوبی و حصیری، ابزار بافندگی،  پارچه و طناب، مهر و اثر مهر، اشیاء تزئینی و ابزار کاردر کاوش ها یافت شده است. همچنین در میان اشیا سنگی بخصوص می توان به ظروف مرمری و دسته های سنگی و سنگ آسیاها نیز اشاره کرد.
اشیا، زینتی بیشتر با سنگ های نیمه بهادار وارداتی چون سنگ لاجورد و عقیق و فیروزه که از معادن دور دست به شهر سوخته وارد می شده ساخته شده اند. این سنگ های نیمه بهادار و به ویژه سنگ لاجورد پس از ورود به شهر سوخته توسط صنعتگران این شهر تراش داده می شده و بشکل اشیا، زینتی در می آمده و سپس برای صدور به سرزمین های دور دست آنسوی خلیج فارس و میان رودان  به ایستگاه های مبادلاتی موجود در فاصله بین این سرزمین ها فرستاده می شده است.
از سنگهای مرمر و  بازالتی و آهکی برای ابزار سازی و مهره سازی و ساختن ظرفهای گوناگون استفاده می شده است. مهرها و اثر مهرهای گوناگونی از مواد مختلف در شهر سوخته بدست آمده که دارای کاربرد اداری و رسمی بوده اند.
انتهای پیام/