به گزارش شبکه اطلاع رسانی داناشروعش معمولا با تعارفات قبل از بازی است. «کنت دوگوبینو» در کتاب سه سال در ایران نوشته:
, شبکه اطلاع رسانی دانا,«صاحب خانه شما را به صدر اطاق پذیرایی راهنمایی می نماید و می خواهد بالای دست خود بنشاند ولی شما با نهایت اصرار از نشستن در آن مکان خودداری می نمایید و از صاحب خانه تقاضا می کنید که وی در آنجا بنشیند و هر قدر این صحبت و احترام ساختگی و فاقد حقیقت آمیخته به اصرار باشد دلیل بر فرط تربیت شما و صاحب خانه است.»
,ساختگی و فاقد حقیقت، همان بوسه‌ی عجیب رویانیان بر سر قلعه‌نویی. مشابه اش را تصور کنید، قبل از ال‌کلاسیکو پرز بر کله‌ی گواردیولا بوسه زده باشد! اما نتیجه‌اش مانند همه‌ی شعارهای اخلاقی رسانه ها و مسیرهای ارتباطی مان(بزرگراهها، مترو و ...)، چیزی جز فریاد سی چهل هزار نفر همزمان بعد از از دست رفتن موقعیت تیم مقابل نیست. فارغ از درگیریهای طبیعی بازی فوتبال که اتفاقا در این بازی خاص، تنها قسمت جذاب آن است، تعداد بالای خطاها هم شاهدی بر افت اخلاق ورزشی آن است و یا می تواند باشد.
,کمی خیال پردازی کنیم؛ بچه ها در دوران کودکی شان ترسهایی ماورایی دارند. هیولاهایی زیر تخت و توی کمد. برعکس از زمینی‌ها کمتر میترسند. دنیای فانتزی و به مراتب جذاب تری است. هرچه بزرگتر میشوند اما از ملموس تر ها میترسند. آدمها و سوسکها. تفاوت فوتبالمان با اروپا میتواند همینقدر ماورایی باشد. کیروش هم گفته بود، رونالدو و مسی انسان نیستند. فوتبالی ماورایی، جذاب و فانتزی که به واسطه تلاش و زحمتی که کشیده اند این طور دور از دسترس‌اند. به واسطه انتظاری که مالکانشان از آنها دارند. پولهای کلان داده اند و کار میخواهند، کار. کارهایی که نمیتوانیم برای خود تصورشان کنیم. اینجا اما همه خودمانی اند، مثل خودمان قلیان می‌کشند، نمیتوانند زیاد بدوند، قدرت خارق العاده ای ندارند. پولهایی که میگیرند اما مگر انتظاری ایجاد نمی‌کند؟ حداقل برای پرداخت کننده‌ها.
,خودمان را میبینم در این آینه‌ی بی مایه‌ی صفر صفر. اخلاقهای غیر اخلاقی، پولهای بی ارزش و «این» نقدهای بیهوده. خودم را میبینم در این آینه.
,انتهای خبر
]
ارسال دیدگاه