به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از مکریان،با سقوط صدام و ثبات نسبی در اقلیم خودگردان کُردستان عراق و بعدها ایجاد حکومت فدرالی، موجی از سرمایه های خارجی به سوی منطقه سرازیر شد. سرمایه هایی که علاوه بر آبادانی و توسعه زیر ساخت های این منطقه هزاران فرصت شغلی ایجاد کردند. عدم وجود نیروی متخصص، جنگ های پی در پی داخلی در این کشور، فرصتی برای نیروهای کار ایرانی و ترکیه ای مهیا کرد، تا راه فراری باشد از شرایط رکودی حاکم در کشور های خودشان. با بالا گرفتن پرونده هسته ای ایران و اعمال تحریم های ناجوانمردانه بر پیکره اقتصاد کشورمان بسیاری از کارگاهها و مشاغل کوچک و بزرگ با بحران رو برو شدند، بازار کار کُردستان عراق با همه کاستی هایش به نحوی به مجرای تنفسی برای کارگران بی کار و متاثر از تحریم ایرانی تبدیل شد. آمارهای غیر رسمی از اشتغال بیش از 50 هزار ایرانی در اقلیم کُردستان عراق تا پیش از سال 92 خبر می دهند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, مکریان،,هم زبانی و هم نژادی کُردهای عراقی مشوقی بوده برای حضور هرچه بیشتر کُردهای ایرانی در این کشور.
,امنیت شکننده عراق با بروز و ظهور گروههای تکفیری و تروریستی بیش از پیش با بحران مواجه شد. با حمله داعش به بخشهایی از مناطق کُردنشین عراق بسیاری از شرکت های خارجی از سرمایه گذاری در این منطقه پا پس کشیدند. اختلافات سردمداران کُرد با حکومت مرکزی عراق هم معلول بروز بسیاری از نابسامانی های مالی در این منطقه شده است. جولان گروهای تروریستی در سوریه و اشغال بخشهای مهمی از این همسایه غربی عراق و تصرف موصل به عنوان یکی از مهمترین استان این کشور توسط داعش، سبب مهاجرت اجباری صدها هزار آواره به اقلیم امن کُردستان عراق شد. مهاجران سوری، نیروی کار رانده شده ای بودند که برای بقا بازار کار آشفته منطقه خودمختار کُردستان را بیشتر از پیش دچار هرج و مرج کردند.
,کمال جوانی 32 ساله است، حدود ده سال در کارگاه بلوک زنی کار کرده است وی در سال 92 به دلیل مشکلات مالی و کسادی بازار، کارگاه کوچک بلوک زنی اش را با بدهی های فراوانی جا می گذارد و به امید کسب روزی حلال به کُردستان عراق مهاجرت می کند. به قول خودش خیلی ها رفتند و با سرمایه خوبی بازگشتند.
,این استاد بلوک زنی در شرکتی که پیمانکار احداث سوله های کارگاهی است استخدام می شود، با دستمزدی که تقریباً هفت برابر آن درآمدی بود که از کارگاه بلوک زنی برایش باقی می ماند. به قول کمال 300 هزارتومان کفاف هزینه های زندگی خود و همسر و دختر یازده ساله اش و پرداخت اجاره 200 هزارتومانی نمی داده است.
,در کرکوک مشغول به کار شدم، در منطقه ای به نام داقوق، سرگرم نصب سوله بودم. حدود 20 روز از اقامتم در عراق می گذشت. هنوز حقوق ماه اول کارم را نگرفته بودم به ناگاه از روی سوله که پایه اش درست در بتن محکم نشده بود از ارتفاع تقریبا 15 متری بر روی زمین افتادم.
,به علّت شدت ضربه ای که به کمرم وارد شده بود، چند مهره پشتم دچار شکستگی شد. امکانات پزشکی محدودی در بیمارستان محل بستری ام در کرکوک وجود داشت، همان جا فهمیدم دچار خون ریزی داخلی شده ام دکترهای عرب را با هزار بدبختی به این باور رساندم که از من آزمایش بگیرند. بعد از معاینه پزشکان، سریعاً به اتاق عمل منقل شدم، بعد از چند روز به بیمارستانی در سلیمانیه انتقال یافتم.
,پدر پیرم، که کارگر ساده است با پولی که از دوست و آشنا قرض گرفته بود خودش را به عراق رساند. دکترها به او گفته بودند که دچار له شدگی نخاع در ناحیه کمر شده ام.
,صاحب شرکت همان روز اول در کرکوک به بیمارستان آمد از خلا قانونی در اقلیم کُردستان استفاده کرد و ناپدید شد. همه هزینه های بیمارستان را از جیب خودم پرداخت کردم «عجب شانسی، رفته بودم برای کار و کسب و درآمد! بعد از یک ماه و نیم، علیل و بدهکارتر برگشتم!».
,حدود دو سال است خانه نشین شده ام از کمر به پایین تقریباً فلج شده ام و دیگر توانایی پرداخت آن دویست هزارتومان کرایه پارکینگی که به عنوان خانه اجاره کرده بودم را هم نداشتم. با همسر و دخترم به خانه پدری بازگشتم، خانه ای که یک اتاق بیشتر ندارد. هزینه های فیزیوتراپی و درمان هم که به جای خود، ماهانه حدود یک ونیم میلیون آب می خورند. چندین بار با مدیر شرکت تماس گرفتم جوابی نگرفتم با وقاحت تمام با ادبیاتی رکیک و تهدید آمیز از من می خواهد دیگر مزاحمش نشوم.
,به بهزیستی مراجعه کردم هیچ نوع کمکی نشده ام. اداره کار هم می گوید قبل از رفتن به عراق، باید مجوز کار در خارج از کشور می گرفتی در عراق هم اقامت نگرفته بودم مثل بسیاری از کارگران دیگر هر ماه می آمدم لب مرز و گذرنامه ام را دوباره مُهر می زدم.
,به گفته کارشناسان در اقلیم کُردستان، قانونی برای حمایت از نیروی کار خارجی وجود ندارد. صدها هزار افغانی،پاکستانی، فلیپینی، اندونزیایی و عرب تبار در این کشور مشغول به کار هستند. کارگرانی که تن به هر شرایطی می دهند تا موقعیت شغلیشان را حفظ کنند. پیمانکارها هم از این فرصت سوء استفاده می کنند و با بدترین شیوه ممکن با کارگران رفتار می کنند.
,با نگاهی به تفاوت شرایط کاری در ایران و نحوه حمایت قانون کار از نیروی کار عمدتاً افغانی مشغول در این کشور، وقتی ایرانی ها به عراق می روند شرایط آنجا شوکه شان می کند. کارگرانی که با توجه به وضعیت بد و کسادی کسبشان همچون کمال مجبور می شوند قانون را دور بزنند و برای پس انداز بیشتر و فرار از دیوانسالاری فرسایشی در اقلیم کُردستان بدون اخذ مجوز کار در این منطقه به دنبال کار بگردند.
,با توجه به حضور کنسولگری و نمایندگی های دیپلماتیک کشورمان در شهرهای مختلف اقلیم کُردستان، بسیاری از ایرانی هایی که در عراق هنگام کار دچار سانحه می شوند به نمایندگی های سیاسی کشورمان مراجعه نمی کنند. چون طبق قوانین، حمایت کنسولی از نیروهایی صورت می گیرد که مجوز کار داشته باشند. مساله ای که غالب ایرانی های شاغل در اقلیم پشت گوش انداخته اند.
,رسول گلباخی
,انتهای پیام/
,]
ارسال دیدگاه