حاصل‌هایی ضربدر هیچ/کشت‌هایی که برداشت نمی‌شود

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا و به نقل از لرسو؛ اگر جملات راهگشای رهبر معظم انقلاب را در مورد اقتصاد مقاومتی مرور کنیم، می بینیم که ایشان یکی از بخش‌های اقتصاد مقاومتی را تکیه به مردم نام برده‌اند. آری! مردم نقش مهمی در حرکت چرخ‌های اقتصاد مقاومتی دارند چرا که بزرگترین ثروت اقتصادی یعنی نیروی انسانی و نیز ایده‌های نوین توسعه اقتصادی در همین نکته نهفته است. بخش کشاورزی که از ارکان رشد و توسعه اقتصاد کشور است نیز پویایی خود را از تلاش مردم دارد.

مقام معظم رهبری یکی دیگر از ارکان اقتصاد مقاومتى را «حمایت از تولید ملى» دانسته‌اند و از مصادیق آن را «صنعت و کشاورزى» ذکر نموده‌اند. اهمیت بخش کشاورزی در رونق‌بخشی به اقتصاد مقاومتی امری غیر قابل انکار است و در این راستا توجه بیش از پیش به کشاورزان و دغدغه‌های آنان نیز بایستی مورد توجه بیش از پیش قرار گیرد.

در فضای مجازی و نیز رسانه‌های دیگر به موضوع «مشکلات چغندرکاران» پرداخته شده است اما شاید هنوز حق مطلب ادا نشده باشد چرا که وقتی با کشاورزان صحبت می‌کنی و پای درددل آنان می‌نشینی، ناخودآگاه عمق درد آنان را احساس می‌کنی. کشاورزانی که تنها راه درآمد سالیانه آنان، کشت یک محصول و فروش آن است، حالا محصولشان خریداری ندارد! یا اگر هم دارد، هزینه‌ای که باید متحمل شوند تا به فروش برسد، شاید چیزی برابر با سود فروش محصول باشد! یعنی عملاً چیزی عاید کشاورز نمی‌شود.

در برخی روستاهای سلسله بعضی از کشاورزان با مشاهده وضع موجود حتی محصول خود را برداشت نکرده‌اند و چغندرها زیرخاک مانده‌اند! یکی از کشاورزان ساکن روستای شکرآباد می‌گوید: هزینه حمل هر تن چغندرقند به یکی از کارخانجات، 75هزار تومان است و با توجه به اینکه چیزی بیش از 25تن تولید داشته‌ام، هزینه حمل و نقل آن در حدود دومیلیون تومان می‌شود! که اگر هزینه کاشت و داشت و سایر هزینه‌هایی که بایستی پرداخت نمایم، به آن اضافه شود هیچ سودی از کاشت این محصول عاید من نخواهد شد! بیشتر کشاورزان دغدغه‌هایی مشابه دارند که از ذکر آن‌ها می‌گذریم.

وقتی کشاورز ببیند که محصول دسترنج یکساله‌ی او خریداری ندارد، شاید این خاطره تلخ موجب ‌شود سال‌های آینده از کاشت محصول مذکور خودداری کنند.

برخی کارشناسان یکی از عوامل ایجاد این مشکل را توزیع زیاد بذر چغندر بین کشاورزان و کاشت بیش از حد این محصول توسط کشاورزان می‌دانند. در این موضوع شکی نیست که مهم‌ترین دغدغه کشاورزان، تولید محصول با کیفیت و کمیت بالا و مشاهده حاصل دسترنج و زحمات یک‌ساله خود است. یقیناً اگر این قشر زحمت‌کش پیش‌بینی وضع موجود را می‌کردند، به کشت محصول دیگری اقدام می‌کردند تا محصولشان بی‌مشتری نماند و ضرر نکنند.

حال حداقل کاری که از سوی مسئولین و متولیان امر انتظار می‌رود این است تا با اقدام عملی مؤثر از تباه شدن دسترنج کشاورزانی که دستانشان از کاشت و داشت و برداشت این محصول پینه بسته، جلوگیری بعمل آوردند؛ اینکه چگونه می‌توان این موضوع را عملی کرد، به تدبیر دولتمردان و تیم اقتصادی دولت بر می‌گردد.

سخن آخر اینکه امید کشاورزان سلسله به تدبیر دولت تدبیر و امید است تا راهکاری را برای برون رفت از وضع پیش آمده بیندیشد تا انگیزه کشاورز گرفته نشود و امید این قشر زحمت‌کش که رکن اصلی رونق اقتصادی کشور هستند به ناامیدی مبدل نشود.

انتهای پیام/