شاعر باید دیده‌بان بیدار جامعه اسلامی باشد/سردار همدانی چشم به دهان رهبر دوخته بود

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از زرخبر، محمد حسین انصاری نژاد، از شاعران نام آشنای کشور است که در مهرماه سال 1355 در دشتستان بوشهر متولد شده است.

از این روحانی شاعر، آثار متعددی از جمله یک باغ زخم تر، سبز سرخ، روی شانه ی اروند، و زلیخاست که بر پیرهنم می گرید، پرندگان پراکنده اند انسان ها، چشمه چنا، از پشت سایه ها، مصرع به مصرع این همه خورشید و ... می توان اشاره کرد.

در ادامه، گفت و گوی ما با محمد حسین انصاری نژاد را می خوانید.

آقای انصاری نژاد به نظر شما وظیفه یک شاعر چیست؟

شاعر باید دیدبان بیدار جامعه اسلامی باشد و باقی بماند. خطرها و تهدیدها را زود حس کرده و در قالب هنر شعر، منعکس کند. زمانه، گرگ شده است و غفلت شاعران و هنرمندان، به هیچ وجه پذیرفتنی نیست.

شما در نشست های شاعران با رهبر انقلاب حضور پررنگی داشتید، چند سال است که در محضر رهبر شعر می خوانید؟ 
من از سال 88 تا کنون سعادت حضور در نشست های صمیمانه شاعران با رهبر انقلاب را داشته ام که در آخرین نشست که با حضور سردار شهید حسین همدانی همراه بود غزلی نذر امام صادق (ع) را خواندم که مورد توجه و تشویق رهبر ادیب انقلاب قرار گرفت.

پس از آخرین شعر خوانی، حضرت آقا به شما چه گفتند؟

در این دیدار که به همراه دست اندرکاران ستاد کنگره شعر اشراق انجام شد، پس از خواندن شعرم، حضرت آقا با تبسمی دلنشین سه بار فرمودند: خیلی خوب است، خداوند نفس شما را همیشه گرم نگه دارد.

پس از شعر خوانی در آن فضای شور انگیز، حضرت آیت الله خامنه ای با لطایف حکمت آمیز و رهنمود خود، نکات بسیار ارزنده و بدیعی را درباره نقش و تاثیر شعر بیان کردند.

گفتید سردار شهید حسین همدانی هم در این نشست حضور داشت؟
بله، سردار شهید همدانی روبروی مقام معظم رهبری نشسته بود و چشم از سیمای حضرت آقا بر نمی داشت و محو گفتار ایشان بود. تب و تاب تفکری عمیق در چهره اش مشهود بود. این دیدار، سه روز پیش از شهادت آن سردار رشید اسلام اتفاق افتاد.

آیا پیش از این شهید همدانی را ملاقات کرده بودید؟
خیر، در آن نشست صمیمانه و روحانی، اولین و آخرین دیدار من با آن شهید عارف اتفاق افتاد. دیداری که هرگز فراموش نمی کنم.

شاید به اشارات حسین همدانی
راهی بنمایند من هیچ مدان را

البته بعد از شنیدن خبر شهادت ایشان، شعری زیر را سرودم.

گفتند در چشم هایش، گلچرخ عین القضات است
شبخوانی شامگاهش، نجوای پیرهرات است

سردار گرم تماشا، هنگام مشق شهادت
در آن نگاه عطش نوش، سوگند والعادیات است

سرشار شور حبیب و دلواپسی های عابس
در غربتی کربلایی چشمش به شط فرات است

بیرون زد از خیمه سردار، زل زد به چشم ستاره
آهسته این نغمه سر داد انگار لیل البرات است

حس می کند بین صحرا، آل علی را به زنجیر
زخم عمیقی از آن بر، پیشانی کاینات است

حس می کند کاروان را، با خطبه های ستم سوز
بر خطبه ها در تجلی آیات صوم و صلات است

حس می کند جور دیگر، گلدسته های شهیدی است
می بیند آن سو که کشتی با بادبان نجات است

عباس با مشک تشنه، بین فرات ایستاده
اشکی بیفشان بر آن مشک این عین آب حیات است

گفتم غزل می سرایم از موج خیز نگاهش
توصیف دریا نه کار مستفعلن فاعلات است
 

به عنوان حرف آخر، اگر مطلبی دارید، بفرمایید.

کوله بار سنگین هنر متعهد، درخور شانه های درد آشنای شاعران روشن اندیش است. شاعر واقعی باید با چشم باز و با بصیرت نافذ، فتنه شناس وآسیب شناس باشد و به روشنگری و جهاد قلمی بپردازد.

از اینکه وقتتان را به ما دادید متشکرم.

سپاسگزارم.

انتهای پیام/