به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پایگاه خبری نسل شاهوار شهرستان شاهرود انسان در هر قدمی که بر می دارد و هر کاری که آغاز می کند به دنبال این است که آیا در آن موفق خواهد شد، سود و منفعتی برایش دارد، نتیجه کار به کجا می انجامد، همه این ها سوالات و چالش های پیش روی انسانی است که با هدف در مسیری قدم گذارده و آغاز به کار می کند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, پایگاه خبری نسل شاهوار شهرستان شاهرود ,همه ما در راهی قدم گذاشته ایم که باید تا انتهای آن برویم، خواسته و ناخواسته باید به آخر و عاقبت مسیری که در آن قدم می گذاریم بیندیشیم و راهی را انتخاب کنیم که حداقل مطمئن باشیم در انتها به سودی قابل توجه دست پیدا خواهیم کرد.
,اما این راه چه راهی است؟ امام سجّاد علیه السلام می فرماید: ألا و إنَّ أبغَضَ النّاسِ إلَى اللّه ِ مَن یَقتَدی بِسُنَّةِ إمامٍ و لا یَقتَدِی بِأعمالِهِ ؛ هشدار که منفورترین مردم نزد خداوند کسى است که سیره امامى را برگزیند ولى از کارهاى او پیروى نکند.
,شیعه یعنی به گونه ای قدم بردارم که ذره ای با مقتدایم فرق نداشته باشم
,امروز همه ما ادعای تبعیت از ائمه اطهار (ع) را داریم، نام خود را شیعه گذاشته ایم به معنای پیرو، معنای پیرو اینست که دقیقا همان جایی پا می گذارد که مقتدایش قدم گذاشته است نه میلمتری اینطرفتر نه میلمتری آنطرفتر، و ما دهه محرم را عاشورایی می شویم و در حسینیه ها سینه می زنیم، فاطمیه دهه می گیریم و عزادارای می کنیم، ماه رمضان علوی می شویم و در غم ضربت خوردن مولا و مقتدایمان تا صبح خواب به چشم نمی آوریم، شب های قدر می شود قرآن به سر می گیریم و تا صبح ناله می کنیم.
,همه این ها روش نکویی است اما بعد از تمام شدن دهه و سینه زنی و ناله و زاری در عزای ائمه و صبح روز بعد دوباره روزمان از نو شروع می شود و در همان راهی هستیم که قبلا بودیم. دوباره غیبت و دروغ از سر گرفته می شود. دوباره چشم و هم چشمی ها، مهمانی های شبانه، به نمایش گذاشتن زیبایی ها در خیابان و .... .
,برای کسی که دوستش داریم مطابق سلیقه خودش هدیه می خریم
,اگر می خواهیم به سعادتی که برایش سینه و زنجیر می زنیم برسیم، اگر می خواهیم آن همه دعایی که شب های قدر تا سحر به امید مستجاب شدنشان قرآن به سر می گیریم مستجاب شود، باید راه کسانی که در خانه شان را زده ایم که وساطتمان را بکنند را هم برویم.
,نمی شود برای درمان دردمان به سراغ پزشک برویم ولی بگوئیم دارویی که می دهی نمی خورم ولی تو باید درمانم کنی، نمی شود سراغ کسی برویم و از اون پول قرض بخواهیم و در مقابلش ودیعه نسپاریم، نمی شود بگوئیم کسی را دوست داریم ولی مطابق سلیقه خودمان برایش هدیه بخریم، نمی شود بگوئیم امام حسین (ع) در عزایت زنجیر می زنم ولی حاضر نیستم امر به معروف و نهی از منکر داشته باشم، نمی شود بگوئیم یا فاطمه زهرا(س) در غم هایت غمگینم ولی به دستورت حجاب را رعایت نمی کنم .... .
,پای عشق و دوستی اهل بیت که می رسد پای عملمان می لنگد
,این ها همه سبک زندگی است، سبک زندگی من است که مشخص می کند سعادتمند هستم یا اهل شقاوت، این که چگونه زندگی می کنم، به حرف کسی که ادعای دوستیش را دارم چگونه عمل می کنم. چطور وقتی زنی مردی را دوست دارد یا بالعکس خود را کاملا شبیه او می کند، آنطور که او می خواهد زندگی می کند، رفتار می کند، می خورد، می خوابد، لباس می پوشد و می گوید عاشق است، چرا پای عشق و دوستی اهل بیت که می رسد فقط حرف است و پای عملمان می لنگد.
,اگر یک قدم فقط یک قدم به سمت عشقی که ادعایش را داریم قدم برداریم، اگر شبیه کسی که عاشقش هستیم بشویم، کافی است که به سعادت برسیم و این شبیه شدن همان سبک زندگی است.
,,
انتهای پیام/ر
]
ارسال دیدگاه