به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ علیرضا حاج قاسم، بازیکنان سال‌های دور تیم تاج(استقلال) و تیم ملی که افتخارات زیادی را با پیراهن آبی کسب کرده و سال‌های زیادی است که علاقه‌ای به فوتبال ندارد، درباره حال و هوای این روزهای خود دقایقی را با «شهروند» به گفت‌وگو پرداخت:
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,
این روزها کمتر صحنه‌ای از شما در کنار زمین فوتبال دیده می‌شود؟
من فقط سالی یک بار به دعوت دوستان به جام یونس شکوری می‌روم و نظاره‌گر مسابقات پیشکسوتان هستم وگرنه در هیچ بخش دیگری از این فوتبال حضور ندارم. آن هم به خاطر دیدن برخی از دوستان قدیمی است و این جام فقط یک بهانه است.
خودتان خواستید که در کنار فوتبال نباشید؟
در‌سال ٥٣ که فوتبال را کنار گذاشتم، همان موقع تصمیم گرفتم که به سوی دیگری بروم. خدا را شکر می‌کنم که در کارم نیز موفق شدم. تا آن زمان ٢٠، ٣٠سال از عمرم را در فوتبال گذاشته بودم و گفتم دیگر کافی است چون فوتبال‌زده شده بودم.
بعد از فوتبال سراغ چه کاری رفتید؟
من به بندرعباس رفتم و با کشتی تخلیه باری که یکی از دوستانم داشت، درآمد کسب کردم. خدا را شکر راضی هستم که این شغل را انتخاب کردم چون تمام زندگی که دارم را مدیون آن دوران هستم.
در فوتبال که نیستید، مسابقات فوتبال را نگاه می‌کنید؟
نمی‌خواهم دروغ بگویم، مسابقات باشگاهی ایران را اصلا نگاه نمی‌کنم. فقط اگر تیم‌ملی مسابقه داشته باشد، نظاره‌گر بازی هستم. البته مسابقات باشگاه‌های خارجی را نیز نگاه می‌کنم چون می‌توانم چیزهای جدیدی یاد بگیرم.
پس هنوز هم دوست دارید چیزهایی از فوتبال یاد بگیرید؟
نه خیلی بحث یادگیری هم نیست. دوست دارم ببینم که چه سیستم‌های جدیدی به فوتبال آمده است. دیگر این حرف‌ها از من گذشته و به ته خط رسیده‌ام. ناصر حجازی و غلامحسین مظلومی که از من کوچک‌تر بودند، رفتند. حالا دیگر نوبت من است!
دلیل افت کیفیت فوتبال ایران را چه می‌دانید؟
من بارها در سال‌های اخیر گفته‌ام که اگر می‌خواهید فوتبال این مملکت بار دیگر بالا بیاید، باید مدیریت آن را به دادگان سپرد. الان یک مدیر دوومیدانی آمده و فوتبال را اداره می‌کند. مگر می‌شود یک مدیر ژیمناستیک به هندبال برود؟ پس چطور کفاشیان را به فوتبال فرستادند؟ ورزش ما طوری شده که هر کسی به‌به و چه‌چه می‌کند، پست می‌گیرد.
اگر یک بار دیگر متولد شوید و به کودکی بازگردید، بازهم فوتبالیست خواهید شد؟
صد در صد بازهم همین راه را می‌روم. ما برای رسیدن به استقلال و تیم‌ملی زحمت کشیدیم. اگر بدانید چقدر زجر کشیدم تا توانستم مرحله به مرحله بالا بیایم و به یک تیم بزرگ بپیوندم. قبلا در فوتبال‌مان رابطه هیچ نقشی نداشت و کسانی موفق بودند که از دبیرستان، فوتبال را شروع می‌کردند و پله به پله بالا می‌آمدند. تمام بازیکنان تیم‌ملی و استقلال در آن دوره از همین آموزشگاه‌ها بالا آمدند و برادر و دوست کسی در رسیدن آنها به رده‌های بالا نقشی نداشت. به نظرم اگر الان هم مسئولان می‌خواهند این فوتبال درست شود، باید از همان آموزشگاه‌ها کار را آغاز کنند.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه