شلمچه؛سجده گاه عشاق شهادت

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از خبرافلاک،راهی شلمچه می شویم،سرزمینی که بوی خون می دهد سرزمینِ نخل های بی سر،سرزمینی که خاک آن همانند تربت کربلای حسین (ع) مقدس است.

 از اتوبوس ها پیاده می شویم و آرام آرام قدم برمی داریم جمله ای که توجه همه را به خود جلب می کند: «این خاک آغشته به خون شهیدان است، با کفش وارد نشوید.»همه کفش ها را درمی آورند وبا پای برهنه قدم در سرزمین خوبان می گذارند.

در جاده ای پر از لاله های آزاده از میان شقایق های داغدیده و از کنار لبخند ناتمام لاله ها می گذریم؛ یاد آنها، من را در کوچه پس کوچه های ذهنم به دنبال خود می کشاند از میان خاکریزها می گذرم  بوی گل و گلاب می دهند سنگرهایی که روزی در آنجا شهدا نماز عشق خوانده اند  و به سجده آخر افتاده اند.

شهدا مارا به بهشت دعوت کرده اند از صمیم قلب می پذیرم با وضو و مطهر زیرا می دانم روی گلبرگ های لطیف عشق قدم می گذارم.

سلام برشهیدان،سلام بر پیکرهای به خون غلطان، سلام بر اسطوره های جوانمردی.چه آرامش پایان ناپذیری در نگاه شهیدان است  که بر قاب عکسها خود نمایی می کند.

دوربین را برمی دارم تا در این هنگام غریب از بارانی شدن چشمها عکس بگیرم و یا از دستانم که سبز شدن را از خدا می خواهند این قنوت هم عجب عالمی دارد.

کمی آن سوتر می ایستم از هم آغوشی سجده واشک نیز عکس می گیرم با هر قدمی که بر می داریم به یاد مصیبت های حضرت زینب (س) در صحرای کربلا زیر لب ناله می زنم.

 چه آرامش عجیبی بر وجود مان حکمفرما می شود وقتی که در کنار قبرهای شهیدان می نشینیم  آرامشی که در هیچ مکانی ازدنیا پیدا نمی شود بعد از خواندن زیارت عاشورا وگذری برقبور مقدس شهدا باز هم باید دل بکنیم از شهدایی که دل کندن از آنها سخت است.

 چشمهایم را روی هم قرار می دهم تاهمه صحنه های زیبا را در ذهنم ذخیره کنم تا هیچ وقت از بین نروند و رنگ خاکستری به خودشان نگیرند.

در همین مکان مقدس به شهدا قول داده ام که تا جایی که می توانم راه سبزشان را ادامه دهم...

ما رهگذریم باید برگردیم و آنها ماندنی بودند و ماندند؛با آهی که در سینه ام حبس شده است راهی می شویم در بین راه شربتی می نوشیم به امید اینکه ما هم روزی شربت شهادت را سر بکشیم و به مقام بلند شهادت برسیم.

انتهای پیام/