قصه هایی که به سراغ کودکان بیمارستانی رفتند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از قابوس نامه،مربیان کانون پرورش فکری کودک و نوجوان باحضور در بخش اطفال این بیمارستان به اجرای قصه های نمایشی و داستان خوانی برای کودکان پرداختند.در ادامه حاشیه هایی از حضور خبرنگار ما در کنار آنها را می خوانید.

مشتاقانه منتظر هنرنمایی مربیان پرورشی بودم تا زمان شروع قصه گویی فرا برسد، برای همین یک ربع زودتر به سمت بیمارستان به راه افتادم، قرار بود مربیان کانون پرورشی فکری کودک و نوجوان  قصه های نمایشی اجرا کنند و برای کودکان روز خوبی را رقم بزنند.

در مسیر به این فکر بودم که چه صحنه های زیبایی می تواند سوژه های عکاسی باشد و یا در این روز بارانی چقدر زیبا است تا کودکی بیمار را بخندانی و خنده ای هرچند کوتاه بر لبش بشیند. وارد بیمارستان  که شدم و  بعد از سوالهای متداول: آقا بخش اطفال کجاست؟ نمایش قصه گویی کجا برگزار می شود. بعد از کلی بالا و پایین رفتن به اتاق بازی رسیدم، مراسم هنوز شروع نشده بود و مربیان در حال آماده سازی فضا بودند.

از مسئول این طرح پرسیدم، چه قصه هایی می گویید؟ او پاسخ داد: این بار قصه “آسیاب بچرخ” و چند و قصه کوتاه دیگر را آماده کرده ایم.

باران می بارد و کودکان پشت شیشه های اتاقشان نظاره گر باران هستند و منتظر تا که زود بهبود پیدا کنند و بازی های کودکانه ی خود را شروع کنند.

و حالا این بار بازی ها به سراغ کودکان آمده و همه منتظر  تا قصه گویی  شروع شود. زمان خوردن داروهایشان بود و ابتدا باید دارو ها را بخورند و بیایند و سپس مراسم را شروع می کردند. حالا چه خوب است که بعد از داروی جسم کمی هم خنده بر لب آنها می آمد و با روحیه بیشتری طول درمان خود را طی کنند.

مربیان به تک تک اتاق ها رفتند و کاردستی های اشکال حیوانات را به کودکان هدیه دادند، شوق گرفتن هدیه در آغوش مادر وصف نشدنی بود که در نگارش هیچ گزارشی نمی توان به آن پرداخت.در گوشه ای صدای گریه کودکی با صدای قصه های بزک زنگوله پا درآمیخته شده بود و حال که داستان قصه می خواهد شروع شود مربی با تمام توان فریاد می زند: بچه ها حالتون خوبه؟ و کودکان پاسخ این سوال را با فریادی بلند تر می دهند: بله. و آماده قصه گویی های با شوق مربیان می شوند.

در بزم قصه گویی ،بیشتر از کودکان، مادران برای دیدن لبخند کودکشان پس از مدتها در بیمارستان لذت می بردند.مربی ادامه می دهد:” آسیاب بچرخ، میچرخم، آسیاب بشین، میشینم.”بله آسیاب زندگی در گذر زمان گاهی می چرخد و گاهی می نشیند تا درسی باشد  برای کودک بیمار تا سختی های زندگی را تحمل کند و از گذرهای سخت زندگی با ناملایمتها مدارا کند. تا شاید دوایی باشد زخم سخت کودکانی که چند صباحی مهمان بیمارستان هستند.

 شوقی تازه دارند، رنگ زمینی آنها آسمانی شده است، و با صدای لبخندهایشان فضای بیمارستان را عطر تازه ای بخشیدند.

حال آنها خوب است و یک روز خوب بارانی را با قصه های شیرین و زیبا مزه کردند و چقدر زیباست کودکی کاردستی خود را به مادرش نشان دهد و لبخندی زیبا به او هدیه کند. اینگونه برنامه ها در فضای تفریحی در روحیه کودکان بسیار موثر بوده و یکی از الزامات بیمارستان می باشد. در اکثر بیمارستان ها فضای بازی و تفریح برای کودکان فراهم است، منتها باید با برنامه ریزی حضور مربیان پرورشی و هنرمندان را در فضای بیمارستان مهیا کرد. علاوه بر درمان جسمی کودکان بیمار، نیاز به درمان روحی در شرایط اینچنینی بسیار ضروری می شود.طرح مناسبی که برای سومین بار در گنبد توسط کانون پرورشی فکری کودک و نوجوان شماره ۲ گنبد کاووس اجرائی شد کمک شایانی به کوتاه شدن طول درمان می کند.

انتهای پیام/