سیاسی ترین دوران ائمه

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صاحب نیوز، قطعا پیچیده ترین قسمت حیات سیاسی امام حسن مجتبی(ع) بخش دوره صلح می باشد که تاکنون در مورد آن مطالب زیادی منتشر شده و مورخان و سخنرانان به ماهیت صلح و اینکه صلح امام حسن مجتبی از قیام امام حسین(علیهما السلام) کمتر نیست سخن به میان آورده اند. که دیگر نیازی نیست به تکرار آن پرداخته شود.

اما فارغ از علت قبول صلح و زمینه هایی که حضرت وادار به پذیرش صلح شدند. باید به این موضوع پرداخت که علت اصلی قبول صلح و چنین اقدامی چه بوده است. منظور از علت اصلی همان هدف امام است که حاضر بودند چنین صلحی را پذیرا شوند. تاکید می کنم که در این یادداشت کاری به زمینه ها و علل پذیرش صلح نداریم.

خلفای غاصب رسمشان این بود که والیان و حاکمان بلاد را سالانه تغییر می دادند اما معاویه ضمانتی داشت بر بقای خود بر حاکمیت شام. به این دلیل و دلایل دیگری که نقش برخی افراد نیز در شکل گیری شخصیت معاویه موثر بوده است باید گفت معاویه در شام و تاج و تختی به هم زده بود حال که در دوره امام حسن علیه الاسلام بودیم چنانچه امام حسن با معاویه درگیر می شدند مسلم بود که توسط جاسوسان معاویه وکسانی که در جمله ی یاران امام حسن بودند، حضرت را به قتل می رساندند در این صورت معاویه کاملا هوشمندانه خودش ختمی مفصل برای حضرت می گرفت و اشک ها می ریخت که چرا ایشان را کشته اند و خودش را تطهیر می کرد.

در چنین شرایطی دیگر دین و حاکمیت دینی را معاویه آنطور که میخواست رقم می زد. آن روز معاویه با ایجاد سیستم گسترده نفوذ در یاران امام حسن نفوذ کرده بود و هر کسی را به طریقی از یاری امام منصرف می کرد و جالب آن است که هنری معاویه داشت که نه تنها از یاری حضرت افراد را منصرف می کرد بلکه او را جذب از دستگاه خود می کرد. نفوذی های معاویه کار را در نبرد بر حضرت سخت می کردند. مساله ای که همواره سعی در رخنه در امر اهل بیت را داشتند.

ال معاویه منتظر بود که نبرد صورت بگیرد و کار را تمام کند. اما حضرت هوشمندانه صلح را با شرایطی پیش می برند تا آنجا که مردم و تاریخ بتوانند بفهمند چه کسی بر خلاف عهد عمل کرده است. چرا که معاویه با انتخاب یزید به عنوان ولیعهدی نقضی بر صلح نامه کرده بود.

در ابتدای مسیر تصمیم گیری حضرت نسبت به پذیرش صلح فردی اعتراض می کند و امام حسین(علیه السلام) او را ساکت می کنند. معاویه در صدد ایجاد تاج و تخت پادشاهی بود مساله ای که در صورت موفقیتش می توانست اسلام را چنین جلوه دهد اسلامی که دیگر اسلام مستضعفان نبوده و در آن شایستگان حکومت نمی کردند بلکه هر کس نسبت به حزب معاویه چاپلوس و متملق بود قدرت و ثروت می یافت.

حضرت با تاکتیک صلح فتنه معاویه را خنثی کرد و کار را بر او سخت کرد. معاویه در مسیر رویای پادشاهی امکاناتی را داشت که از حیث میدان به او برتری میداد و عبارت بود از:

۱) قدرت نمایی. سرکوب و خونریزی مخالفان و بروز قدرت های حکومتی.معاویه به هرکس سوء ظنی داشت او را دستگیر می کرد و یا به قتل می رساند.افراد سفاک را نماینده خود کرده بود تا در دل مردم رعب ایجاد کند.

۲) ثروت که در مسیر اهداف معاویه می توانست کار کند. پول های هنگفتی که از بیت المال و غارت بود. معاویه رگ خواب خیلی ها را می دانست و با ریخت و پاش ها میتوانست آنان را مجذوب خود کند. هر کس در تشکیلات معاویه از او تمجید می کرد مورد توجه مالی معاویه قرار می گرفت.

۳) تبلیغ های غیر اخلاقی و جوسازی از شیوه های عملیات روانی معاویه بود که علیه حضرت به کار می برد. تبلیغات مسموم ترین شیوه است که معمولا اهل باطل علیه حق به کار می گیرند حضرت نمی توانست از آن شیوه ها استفاده کند چرا که احتیاج داشت به نیرنگ و فریبکاری که حضرت از اینها به دور بود.

۴) سیاسی کاری و شیطنت های دیپلماتیک. تساهل و تسامح های بیجا و نابجا.سیاست بازی هایی که رنگ و بوی تقوا را نمی داد.

این ها معاویه را در ظاهر برتری میداد ولی حضرت توانستند با درایت معاویه را که دشمن حقیقی اسلام در آن زمان به شمار می رفت کنار بزند. چرا که معروف است عده ای شیعه معاویه بوده اند حضرت توانستند زمینه ای را فراهم آورند تا جامعه آن زمان متوجه اشتباه خودش بشود به طوری که وقتی حضرت قصد ترک کوفه به مدینه را داشتند مردمان زیادی پشت سر حضرت گریه می کردند و متوجه کوتاهی هایشان شده بودند. حضرت توانستند زمینه قیام حسینی را فراهم آورند به طوری که حداقل ۷۲ مرد درکنار حضرت بایستد و تا پای جان از حقیقت دفاع کند.

نقل است در احیا موات و ایجاد باغات توسط امیرالمومنین(علیه السلام) حضرت آن ها را وقف فرزندانش می کرد و متولی آن را حسن بن علی قرار می داد که درنهایت با این کار تقرب به خدا می جستند که توانسته بودند برای فرزندشان حسن کاری بکنند.
__________________

سید محمد حسین اخوان

انتهای پیام/