پاییز سردشت همراه با سوغاتی ویژه +تصاویر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از بُلفَت، یک روز پاییزی و بعد از یک دوره بارندگی چند روزه که آفتاب تازه از پشت کوهها بیرون آمده و پرتوهای خود را در آسمان زیبا و منطقه سبز و جنگلی سردشت پخش می کند دسته ای از بانوان خانه دار به رسم گذشته کیسه نخی، قابلمه بزرگ، آرد را با خود برداشته و بعد از یک وقفه و دور بودن از دامان طبیت دوباره راهی تاکستان های همجوار شهر می شوند.

به تاکستان هایی که مشرف بر دامنه کوهستان های صعب العبوری هستند که تنها از آب باران تغذیه می کنند و شاید دست هیچ آب دیگری در فصول سال به ان نرسد، رفته، و باقیمانده میوه های سیب، گلابی وحشی و انگور سیاه را که هنوز بر تنه درختان خودنمایی می کنند و در اصطلاح محلی به آنها (پاشه روک) گفته می شود به جمع اوری آنها اقدام می کنند.

این کدبانوها هر کدام و دسته دسته سراغ درختی می روند و مشغول کندن میوه هایی که یک بارندگی حسابی را تجربه کرده اند و خوردن آنها حس خاصی را به آدم می دهد، کنده و سبدهای خود را پر می کنند. بعد کوهی از میوه ها را درست کرده و هر یک به نوبه خود در بلندتر کردن این کوه سهیم می شود.

بانوان جای مناسبی را پیدا می کنند و چند تکه سنگ را در اطراف قرار داده و قابلمه را روی آن می گذارند. میوه ها را درون قابلمه ریخته و تا مرحله ای آن را می جوشانند تا پخته شوند. سپس با کفگیر آن را بیرون آورده و درون کیسه های مخصوص می ریزند و مقداری خاک مخصوص که خاصیت نگه داری و شیرین دهندگی دارد به آن اضافه می کنند.

میوه را فشار داده تا شیره آن گرفته شود. شیره ای که از میوه های طبیعی و کاملا ارگانیک کوهستان گرفته شده است. بعد درون کوزه هایی می ریزند تا سرد شود و مواد اضافی ته نشین شوند. دوباره درون قابلمه بزرگتری ریخته می شود و درباره آن را می جوشانند. این بار مقداری آرد به آن افزوده می شود و تا زمانی که لازم باشد آن را هم می زنند.

شیره انگور سیاه که محصول استراتژیک برای سردشت محسوب می شود جهت پرورش ان تپه ای بلند نیاز است و زمینی که خدا به انسانی ارزانی داشته است. نه آبیاری می خواهد و نه سمومی که باروری اش را زیاد کند بلکه هم بارور است و هم قوی، در برابر تمامی ناملایمات طبیعی و انسانی.

بر اساس گزارش بُلفَت؛ به گفته یکی از باغداران شاید توصیه به پرورش انگور سیاه در مناطقی دیگر که از کم آبی رنج می برند همچون حوزه دریاچه ارومیه چاره ای برای مصرف کم آب و در نتیجه احیای آن باشد. چیزی که تنها حمایت مسئولین استانی و شهرستانی را می طلبد که در سردشت هم این محصول کاملا طبیعی روبه ورطه نابودی نگذارد.

پس از آماده شدن شیره و آرد هم زده شده آن را روی سینه هایی می ریزند و به آن موادی همچون گردو، بادام و به تازگی ها پسته هم اضافه می کنند. سپس آن را جلوی آفتاب و یا مکان های گرم می گذارند که خشک شود.

اکنون وقت آن رسیده تا همانند خشکباری سالم و سنتی میهمان شب نشینی های مردمان کُرد در زمستان و پاییز باشد. شب هایی که شهروندان را به دلیل فراغت دور هم جمع کرده و آنها را وادار به بازی های بومی و محلی می کند و تا پاسی از شب به تعریف خاطراتی از گذشته، پرداخته و می خندند چیزی که در بیشتر نقاط جهان رو به خاموشی گذاشته است.

انتهای پیام/پ