به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از دقیانوس محمد علی امیری در یادداشتی نوشت:رویکرد آموزشی موجود در شهرستان های جنوب از جمله رودبار جنوب از مشکلات خاص و بعضا حادی برخوردار است که گره های سختی بر این مسیر انداخته است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, دقیانوس,نبود روحیه جهادی در بسیاری از مسئولین منجر به این می شود که مشکلات یک منطقه با حرکتهای معمولی و بودجه های همیشگی و قطره چکانی قابلیت حل شدن پیدا نکند.
,رودبار جنوب بواسطه محرومیت های که در سالهای متعدد گذشته نصیبش شده، بیانگر این است که در اذهان بعضی از تصمیم سازان در جای مناسبی نبوده و همین منجر به عقب ماندگی های تاریخی آن گردیده است.
,وجود مدارس کپری به گفته امام جمعه منطقه جازموریان و یا کلاس های کپری به گفته نماینده آن مردم هر کدام که باشد نشانگر مظلومیت و محرومیت مردمان این منطقه است.
,سوال اساسی این است که مسئولین مربوطه باید چه اولویتی را در نظر بگیرند تا بخواهند برای یک شهرستان بودجه لازم را بفرستند. و اگر ملاک هم وجود قانون باشد که بر طق قانون اساسی که همه معتقد به آن هستیم دادن امکانات آموزشی برای تمامی دانش آموزان تا مقطع دیپلم باید انجام گیرد و حتی تحصیل این مقاطع اجباری شده است. و حالا باید مسئولین بیندیشند که چگونه است آنقدر امکانات به این مناطق به بهانه های نبود بودجه نفرستاده اند که بخاطر آن بعضی از دانش آموزان ناچار به ترک تحصیل گردیده اند که در این مورد متاسفانه دخترها آمار بیشتری نسبت به پسرها دارند.
,سازمان عریض و طویل آموزش و پرورش استان قطعا در هر سال بودجه های عمرانی چه کم و چه زیاد به آن اختصاص دارد و طبیعتا انتظار آن است که ردیف این بودجه ها با اولویت برچیده شدن تمامی مدارس کپری همه استان تعریف گردد و تا زمانی که یک مدرسه و یا حتی یک کلاس کپری در هرجای استان وجود داشته باشد ذره ای از این بودجه ها نباید در مناطق پر برخوردار و یا در تشریفات زائد اداری استفاده گردد.
,دانش آموزی که با بی عدالتی در زیر سایه درخت کنار در سرما و گرما باید با معلمی که به پنج پایه دیگر هم درس می دهد بزرگ شود و در زمستان با ها کردن دستهایش برای گرم شدن و جان گرفتن برای نوشتن انشاء علم بهتر است یا ثروت و در تابستان با باد زدن خودش در گرمای آزار دهنده اردیبهشت و خرداد جنوب باید جواب سوال امتحانی تعریف عدالت را بنویسید را با بی رغبتی به روی صفحه بیاورد. نمی توان به آینده نامعلوم او و همکلاسی هایش نگاه امیدوارانه ای داشت.
,وقتی زمان حال او با تبعیض میگذرد و سر کلاس از او درباره خوبی علم و عدالت میگویند و در کل روز هم یک ششم بقیه مدارس به او آموزش میدهند و در پایان سال هم از او نمره عالی میخواهند و از او انتظار دارند در جواب علم بهتر است یا ثروت سطرهای متعدد در رثای علم و نکوهش ثروت بنویسد و البته وقتی عدم فروش محصولات کشاورزی آن سال زمینشان در جلوی چشمانش رژه میرود خود را در دوگانگی میبیند که من و شما آن را برای او رقم زده ایم و اینجاست که در مواردی رفتن و فرار را بر ماندن و قرار ترجیح میدهد و سال بعد همان مدرسه یک نفر نسبت به سال قبل در پایه بالاترش کمتر دارد و همین کمکی است تا مسئول بالادستی بگوید با این تعداد دانش آموز ما نمیتوانیم بودجه ای به شما اختصاص بدهیم و مدارس شلوغ تر از شما هم هست ولی هیچ کس دیگر سراغی از پسرکی که برگه انشاءش را تحویل نداد تا در همان صداقت و راستی روستایی بماند اما چیزی را که به او و باور او نیاموخته اند بر روی برگه کاغذ نیاورد نگرفت و هر کس به سراغ میز و کار خودش رفت و پسرک این بار به شخم زدن مزرعه ای کمک میکرد که امید در آن از تحصیل بیشتر نبود اما بی تدبیری ها او را به این زمین کشاند.
,ای کاش شخم زدن را کسانی می آموختند که تو را به این وادی کشاندند و نگذاشتند درسی بخوانی و به جایی برسی تو برای آینده سرزمینت و رفع محرومیت های آموزشی و … باید بمانی.
,البته ما امیدواریم با همت جهادگونه مسئولین در آینده نه چندان دور و در همین یکی دو سال شاهد برچیدن آخرین مدرسه کپری استان و حتی کشور باشیم.
,انتهای پیام/گ
]
ارسال دیدگاه