به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ در طول 4 سال گذشته یکی از مهم‌ترین مسایلی که کارلوس کی‌روش را در مقابل فدراسیون در موضع «بالادست» قرار می‌داده، فقدان گزینه‌های مطلوب برای جانشینی او بوده است. کی‌روش مرد باهوشی است و از همان اول هم فهمید که در ایران بدون هیچ رقیبی می‌تواند به تاخت و تازش ادامه بدهد و امتیازات بیشتری بگیرد. کی‌روش می‌دانست از یک سو برخی مسایل داخلی مانع از آن می‌شوند که پای مربیان مطرح بین‌المللی به ایران باز شود و از سوی دیگر دریافته بود افکار عمومی چندان موافق گزینه‌هایی مثل علی دایی و امیر قلعه‌نویی نیست. در نتیجه مربی پرتغالی از این فرصت بهره برد و منافعی به دست آورد که خیلی از آنها حرفه‌ای نبودند. از مرخصی‌های طولانی و بحث‌برانگیز که بگذریم، به عنوان مثال کی‌روش پرداخت مالیاتش در ایران را تماما به عهده فدراسیون فوتبال گذاشت؛ یک اتفاق نادر و غیرحرفه‌ای که از مردی در استانداردهای کارلوس بعید است. به علاوه کی‌روش در جام ملتهای آسیا خواهان حضور بازیکنانی شد که مشکل معافیت‌های جعلی داشتند. با وجود اینکه این بازیکنان به خاطر تخطی از قوانین عادی جامعه باید مثل سایر شهروندان محرومیت‌های اجتماعی را تحمل می‌کردند، در نهایت اینجا هم حرف کی‌روش به کرسی نشست و او پولادی و سروش رفیعی را با خودش به استرالیا برد. خلاصه اینکه مربی پرتغالی در طول این مدت تا جایی که می‌توانست اسب مرادش را پیش برد، اما این اواخر به نظر می‌رسد لحن مدیران فدراسیون در گفتگو با او کمی تندتر شده است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,,
دوران طلایی تمام شد؟
,اواسط لیگ چهاردهم، کادر مدیریتی وقت پرسپولیس دست به کاری زد که شاید روی کاغذ «غیرممکن» یا بسیار دشوار به نظر می‌رسید. از زمان پایان جام جهانی آلمان، برانکو ایوانکوویچ که اتفاقا شهروند افتخاری کشورمان هم هست، به خاظر بدهی مالیاتی‌اش نمی‌توانست به ایران سفر کند. همین مساله باعث شده او بود او 9 سال از بازار کار کشورمان دور بماند. در شرایطی که به نطر می‌رسید این گره کور همچنان برانکو را پشت مرزها نگه دارد، نژادفلاح و همکارانش در استانبول باب مذاکره با ایوانکوویچ را باز کردند. حاصل کار هم این شد که باشگاه پرسپولیس با گرفتن کمی تخفیف از خود برانکو و اداره مالیات، مشکل قانونی این مربی کروات را حل کرد. به این ترتیب ایوانکویچ بعد از نزدیک به یک دهه به ایران بازگشت و هدایت پرسپولیس را بر عهده گرفت. از همان روز به بعد، برانکو به جدی‌ترین تهدید صندلی کی‌روش تبدیل شده است. اگرچه روی کاغذ رزومه کی‌روش چشمگیرتر است، اما برانکو هم خارج از ایران تجارب موفقیت‌آمیز زیادی داشته است. اگر مهم‌ترین فراز کارنامه کارلوس به روزهای دستیاری او کنار فرگوسن مربوط می‌شود، برانکو هم می‌تواند دلخوش باشد که با همین سمت، کنار دست بلاژویچ کرواسی را به مقام سوم جام جهانی 98 رسانده است. برانکو یک بار خیلی جدی خودش را کارنامه‌دارترین مربی این سال‌های پرسپولیس و حتی بهتر از آری‌هان و دنیزلی دانسته بود. او با چنین ذهنیتی به ایران بازگشته و همین مساله حالا از وی تهدیدی جدی برای جایگاه کی‌روش ساخته است. اگر تازگی‌ها لحن و ادبیات مدیران فدراسیون در گفتگو با کی‌روش تغییر کرده و آنها مثل قبل «ناز» مربی پرتغالی را نمی‌کشند، یکی از دلایلش می‌تواند همین باشد. امروز تصمیم‌گیرندگان فوتبال ایران گزینه‌ای مثل برانکو را هم در آب‌نمک دارند؛ یک مربی به مراتب ارزان‌تر و کم‌دردسرتر که اهل غرولند نیست و اتفاقا مثل خود کی‌روش پایگاه اجتماعی بالایی هم نزد هواداران فوتبال در ایران دارد. یادتان که هست؛ برانکو در این سال‌ها همه نظرسنجی‌های برنامه نود را با اختلاف برده و حتی عنوان بهترین مربی خارجی دو دهه اخیر تیم ملی را هم به خودش اختصاص داده است. همین چند ماه پیش بود که علی کریمی در اظهارنظری جالب، از برانکو به عنوان بهترین مربی خارجی تاریخ ایران نام برد، یعنی بالاتر از کی‌روش!
,منبع: همشهری ورزشی
,hkjiانتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه