به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از نافع، اظهارات دو روز گذشته بیژن زنگنه، وزیر نفت کشورمان در خصوص احتمال ورود آمریکایی ها به برنامه های نفتی ایران، نشانگر شورو شوق زاید الوصف این وزیر ایرانی است که حتی حاضر نیست برای ابراز این هیجان خود، حتی شرط و شروط مختصری نیز بگذارد و باور هر تحلیلگری براین است که انگار با خبرنگار مربوطه که چنین سئوالی را مطرح کرده، هماهنگی از پیش تعیین شده ای بوده تا آقای وزیر، خیلی سریع، از فقدان ذره ای مانع در برابر ورود شرکت های آمریکایی سخن بگوید.
عجیب است، هنوز رفتار آمریکایی ها با ایران با هزار اما و اگر همراه است که در برابر چنین شرایطی وزیر یکی از مهم ترین وزارتخانه ها و البته حیاتی ترین وزارتخانه کشورمان، استقبال خود را از ورود آمریکایی ها به این عرصه بسیار مهم ، بی هیچ محدودیتی بیان می کند و اعلام می دارد که عدم ورود آمریکایی ها به این عرصه است که می تواند یک شتباه قلمداد شده و شرایط رقابت را بگیرد.
زنگنه گفته است" ما نمی توانیم راه را بر روی شرکتهای آمریکایی ببندیم زیرا این که باعث از بین رفتن رقابت میان شرکتها می شود و این به نفع ایران نیست." و خدا رو شاکریم که آقای وزیر حداقل به یک مساله مهم، بعد از ابراز این شوق خویشتن اشاره می کنند که البته هر جه که پول هست، احتمال فساد نیز می رود. آقای وزیر البته کاش این را هم می دانستند که هر جا که آمریکایی هست هم، فسادهای اساسی تری می توان یافت.
مساله ورود آمریکایی ها به نفت ایران!، ببخشید، مساله اصلی فعلا این نیست. موضوع بیان چنین مساله ای برای اولین بار از زبان مسئول ترین مسئول این حوزه است و ای کاش که آقای وزیر اجازه می دادند حداقل برای اولین بار، یک مدیر رده پایین تری این ذوق و شوق را ابراز می کردند و ایشان از حداقل تانی و تامل لازم برخوردار می بودند. آیا کسی نمی داند که در هر گوشه ای از دنیا عده ای انسان رفتار شناس نشسته اند و روانشناسی می کنند رفتارهای افراد مختلف را در هر بخش و هر رده ای که هستند؟ کاش هر وزیر قبل از بیان هر مساله ای از یک کارشناس نصف و نیمه علوم ارتباطات نظر بخواهد و بپرسد بیان این مساله از زبان وزیر برازنده تر است یا مسئولانی رده پایین یا هیچ کس؟
توجه داشته باشید ما هنوز به معضلات و دردهای ناشی از ورود مهمان ناخوانده ای همچون آمریکا به حوزه نفتی کشورمان نرسیده ایم که بر همگان نتایج و ثمرات چنین برنامه ای، واضح و مبرهن است. درد، هنوز درد جای دیگری است و اجازه نمی دهد به دردهای اساسی تر بیندیشیم.
داستانی است برای خودش شیوه های بیان مساله در بین مسئولان کشورمان. اصلا این که آمریکا بیاید در حوزه نفتی ایران یا نه، مساله ما نیست، مساله به ذوق و شوق یک وزیر یک وزارتخانه بزرگ مربوط می شود که در همان مصاحبه اول، هیچ محدودیتی برای هیچ یک از شرکت های امریکایی قائل نیستند و انگار که این نفت، میراثی است که رسیده به دست اشخاصی یا شخصی تا ایشان از هر که بخواهند، دعوت به عمل بیاورند و سهم الارثی نیز برای دیگرانشان داشته باشند.... حکایتی است برای خودش این پدر خوانده نفت دانستن خویشتن.
یاد آن طنزی می افتم که می گفت طرف دخیل بسته بود برای برنده شدن جایزه خودروی فلان بانک و هنوز در آن بانک حسابی برای خودش افتتاح نکرده بود. آقای زنگنه لااقل می گذاشتید این آمریکا یک حسابی برای خودش در ایران باز می کرد بعد برایش دخیل می بستید.
,
,
,
,
,
,
یادداشت از رضا هاتفی
,پایان پیام/پ
,
ارسال دیدگاه