دغدغه های دانشجویی؛ از سیاسی شدن دانشگاه‌ها تا بلاتکلیفی دانشجویان

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از خطب شکن، روز گذشته ۱۶ آذر بود. روزی که به عنوان روز دانشجو در تقویم‌ها ثبت افتاده است. در این روز که مظهر استکبارستیزی دانشجویی است، سه تن از دانشجویان دانشگاه تهران در اعتراض به سفر رئیس جمهور آمریکا به تهران به شهادت رسیدند.

به همین مناسبت با چند تن از دانشجویان آران و بیدگلی به گفتگو نشستیم و از آنان در مورد دغدغه‌های دانشجویان و وضعیت حال حاضر دانشگاه‌ها پرسیدیم.

محسن یکی از اهالی آران و بیدگل است که در یکی از دانشگاه‌های تهران در مقطع کارشناسی ارشد رشته علوم سیاسی تحصیل می‌کند. او با انتقاد از وضعیت سیاسی دانشگاه‌ها، در مورد دغدغه‌های دانشجویان می‌گوید: «امروز متاسفانه دانشگاه‌ها فضایی سیاسی به خود گرفته است و باعث می‌شود خیلی وقت‌ها استادان و دانشجویان به حدی به این حرف‌ها مشغول شوند که یادشان برود برای چه به دانشگاه آمده‌اند. درست است که دانشجو باید بینش سیاسی داشته باشد و در جریان‌های مختلف اظهار نظر کند، ولی دیگر بعضی‌ها کاسه‌ی داغ تر از آش می‌شوند!»

او به نگاه سیاسی مسئولان به دانشگاه هم انتقاد دارد و می‌گوید: «مسئولان وزارت علوم در این دولت، از ابتدا از عناصر بدنام سیاسی و حتی حامی فتنه انتخاب شدند که باعث شد عرصه بیشتر به نفع جریان‌های سیاسی غرب‌گرا و بی اعتقاد باز شود. این اتفاقات زیاد برای دانشگاه خوب نیست و باید به این چیزها حساس بود.»

محبوبه یکی از دانشجویان آران و بیدگلی مشغول به تحصیل در رشته‌ی مهندسی شیمی دانشگاه کاشان است. او که در ترم‌های اول تحصیل است می‌گوید: «دانشجوها باید تا حدی که می‌توانند ادامه تحصیل دهند تا بر دانش خود بیافزایند و به کشور خدمت کنند.» او می‌گفت: «من دوست دارم این رشته را تا دکترا ادامه دهم و به یک استاد دانشگاه یا فرد تاثیرگذار در این رشته در کشور تبدیل شوم.»

وقتی از سعید که دانشجوی رشته‌ی حسابداری دانشگاه پیام نور آران و بیدگل است، در مورد دغدغه‌های دانشجویان پرسیدیم گفت: «بلاتکلیفی و نااطمینانی از آینده بزرگ‌ترین دغدغه‌ی ماست!» همین حرف او باعث شد سر صحبت را باز کند و از مشکلاتی بگوید که در راه استخدام و پیدا کردن شغل با آن مواجه بوده است.

او می‌گفت: «دانشگاه فقط برای این است که چهار سال جوانان را مشغول کنند و اجازه ندهند به آینده فکر کند.» در نهایت هم او به همه‌ی کسانی که می‌خواهند به دانشگاه قدم بگذارند توصیه کرد با نگاه باز این راه را انتخاب کنند و خیال نکنند تنها را پیشرفت رفتن به دانشگاه و گرفتن مدرک است.

این حرف‌ها را علیرضا، دوست سعید که در کنار او ایستاده بود تایید کرد و ادامه داد: «یک دانشجو تا زمانی که از آینده‌اش مطمئن نباشد دست و دلش به درس خواندن نخواهد رفت!» از حرف‌های علیرضا این گونه برداشت می‌شد که به دلیل عدم ارتباط درس و تحصیل در دانشگاه‌های ایران با آینده‌ی شغلی، نخبه‌پروری به صورت درست در دانشگاه انجام نمی شود.

محمدمهدی یکی دیگر از افرادی بود که با او هم‌کلام شدیم. او هم خود را از دانشجویان ترم‌های آخر معرفی کرد که تا خردادماه دوره‌ی کارشناسی را به اتمام خواهد رساند. محمدمهدی در پاسخ به این سوال ما در مورد مهم‌ترین دغدغه‌ی دانشجویان علاوه بر بحث شغلی، مشکلات ازدواج جوانان را نیز مطرح کرد. او معتقد بود به دلیل آن که معمولا جوانان چهار سال به تحصیل در دانشگاه می‌پردازند، سن ازدواج بالاتر می‌رود و همین نکته زندگی را سخت‌تر می‌کند.

او می‌گفت: «شاید چند سال پیش کسی توقع نداشت که یک جوان برای ازدواج پول و شغل و خانه داشته باشد، ولی الان همه توقع دارند جوانان همه چیز را از همان اول داشته باشند، خصوصا اگر خودمان را به عنوان دانشجو معرفی کنیم. چون خیال می‌کنند هر کس مدرکی دارد می‌تواند به راحتی شغلی هم برای خودش دست و پا کرده کند!»

انتهای پیام/گ