حسین (ع)؛ حماسه ای به وسعت تاریخ

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سایت فرهنگ نگار، واقعه‌ای در گوشه‌ای از زمین رخ داد و قرار بود کسی از آن باخبر نشود و تاریخ را فاتحان بنویسند، فاتحانی که فجیع‌ترین جنایات تاریخ بشری را در یک روز رقم زدند و پسرِ دخترِ پیامبر خود را به همراه هفتادودو نفر از یارانش به بدترین شکل ممکن به قربانگاه بردند و خاندانش را به بند اسارت کشاندند تا برای همیشه تاریخ، مدال پیروزی را بر سینه خود ببینند اما غافل از آن بودند که نور حسین (ع) هیچ‌گاه خاموش نمی‌شود و خونش هر روز در زمین می‌جوشد و روحی تازه بر دامان دین حضرت خاتم جاری می سازد.

حسین (ع) را شهید کردند تا اسلام را سر ببرند اما درخت تنومند اسلام هر روز شکوفاتر شد و امروز پس از 1376سال که از این ماجرای دردناک می گذرد، مِهرِ حسین ابن علی (ع) عاشقان را از گوشه و کنار دنیا به کربلا می کشاند.

امروز مِهرِ حسین ابن علی (ع) در عالم غوغایی برپا کرده است که عاشقان برای وصال این محبوب سر از پا نمی‌شناسند و به هر وسیله‌ای که باشد خود را به او می‌رسانند تا به ندای هل من ناصرش، لبیکی از عمق جان بگویند.

و چه ماجرایی است داستان اربعین ... اربعینی که از سال 61 هجری تا به امروز وعده عاشقان با مولای شان است ... یک روز جابر بر سر مزار حسین (ع) می‌آید و اشک می‌ریزد؛ روزی زینب و کاروان اسرا به این دشت بلا می‌رسند و هر کس قبری را در آغوش می‌کشد و راز و نیاز می‌کند؛ و امروز بیست و هفت میلیون نفر ندای لبیک یا حسین را در بین الحرمین فریاد می‌زنند تا عالمیان بشنوند که صدای مظلومیت فرزند پاک رسول خدا و سومین ستاره آسمان امامت جهان تشیع خاموش شدنی نیست.

امروز بزرگ‌ترین اجتماع بشری در طول تاریخ، در معابد هند و چین و یا در واتیکان و یا هر نقطه دیگر جهان شکل نمی‌گیرد؛ بلکه امروز عاشقان حسین (ع) حضور عاشقانه خود را به رخ جهانیان می‌کشند و هر سال با شکوه تر از سال قبل بزرگ‌ترین اجتماع بشری را رقم می‌زنند.

دوستداران پسر فاطمه (س) با خلوص نیت و با عشق سرشار از دور و نزدیک با پای پیاده به سمت کربلا به حرکت درمی‌آیند و گویی لشکریان حسین ابن علی (ع) با ندای «لبیک یا حسین (ع)» تاریخ را به چالش می‌کشند و در برابر تمام قدرتمندان دنیا قدرت نمایی می کنند و یک‌صدا فریاد می‌زنند که ما را از قحط آب  و نان نترسانید؛ ما پیروان مولایی هستیم که با لبان تشنه درخت اسلام را آبیاری کرد.

چه کسی می‌گوید که تاریخ تکرار نمی‌شود؟! ماجرای زائران و میزبانان در اربعین حسینی همانند ماجرای انصار و مهاجرین در زمان رسول مکرم اسلام است که عده‌ای برای برپاساختن شعائر الهی قیام کرده و مهاجرت می‌کنند و عده‌ای دیگر با آغوش باز از آنان استقبال می‌کنند و آنان را در خانه‌های خود جای می داده و حتی آن‌ها را در طعام خود شریک می‌سازند.

عراق امروز، دومین کشور نا امن دنیا به شمار می‌آید اما عاشقان حسین (ع) امنیت را در لبخند رضایت سالار شهیدان می‌بینند و اگرچه زبان انصار و مهاجر یکی نیست اما همدلی را بر همزبانی ترجیح می دهند و  صحنه‌هایی به وجود می‌آورند که جهانیان را در بهت و حیرت فرومی‌برد؛ مگر می‌شود کسی با پای خود به کشوری نا امن پای بگذارد؟ مگر می‌شود با مردمان کشوری دیگر که نه زبانشان را متوجه می شوی و نه از آداب و رسوم شان سر در می‌آوری، احساس برادری کنی؟ مگر می‌شود برای کسی که تاکنون حتی یک‌بار هم او را ندیده‌ای، بهترین غذا را تهیه کنی و او را در خانه خود جای دهی؟ و هزاران سؤال دیگر که مردم جهان را متحیر می‌سازد ولی باید گفت که پاسخ بسیار کوتاه است : «حب الحسین یجمعنا».

دوستی و محبت بر حسین ابن علی (ع) وحدت‌آفرین است و می‌تواند انسان‌هایی با زبان‌ها و آداب و رسوم مختلف را مانند برادر در کنار هم قرار دهد و سختی‌ها و مشقات را آسان سازد.

کیمیایی است عجب تعزیه داری حسین(ع)       که نباید ز کسی منت اکسیر کشید

انتهای پیام/