به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا وبه نقل از هیجار ،مردم لرستان از عدم تخصیص بودجه کافی دولتها برای کارهای عمرانی استان نالیده اند و همیشه وسالاتی در خصوص اینکه چرا بیکاری جوانان در این استان از سایر نقاط کشور بیشتر است ؟ چرا ما استان برخورداری نیستیم؟ اما آیا هرگز از خود این سؤال را پرسیده ایم که ما خودمان چه نقشی در این میان داریم؟ اصلاً آیا ما خودمان می توانیم در این رابطه نقشی داشته باشیم؟
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, هیجار, ،مردم لرستان از عدم تخصیص بودجه کافی دولتها برای کارهای عمرانی استان نالیده اند و همیشه وسالاتی در خصوص اینکه چرا بیکاری جوانان در این استان از سایر نقاط کشور بیشتر است ؟ چرا ما استان برخورداری نیستیم؟ اما آیا هرگز از خود این سؤال را پرسیده ایم که ما خودمان چه نقشی در این میان داریم؟ اصلاً آیا ما خودمان می توانیم در این رابطه نقشی داشته باشیم؟,با این چند سؤال شروع کردم تا بگویم ما باید واقعیت را قبول کنیم و واقعیت این است که؛ قدرت همیشه همان جایی است که «اختیار تقسیم پول» آنجاست، آنجا که برای تقسیم درآمد کشور تصمیم می گیرند و سهم هر استان و شهری را نه بنا به لیاقتی که دارد، بلکه بنا به میزان قدرتی که دارد به او می دهد. حالا این مرکز یا مکان در کشور ما مجلس شورای اسلامی است؟
,همان مجلسی که ما خودمان نمایندگانش را انتخاب می کنیم. اما براستی آیا مردم اصفهان برای شهرهای لرستانی نماینده انتخاب می کنند؟ یا مردم تبریز و اراک و مشهد برای ما نماینده انتخاب می کنندآیا کسی غیر از این است که ما با رای خود نمایندگانمان را انتخاب می کنیم؟
,اما یک سؤال بسیار مهم؛ چرا ما همیشه کمتر از شش ماه بعد از هر انتخاباتی که برای نمایندگانمان در مجلس انجام می دهیم پشیمان می شویم؟ آیا این پشیماتی معنایی بجز این دارد که ما انتخابی با «هوشیاری» انجام نداده ایم؟!
,آیا جز این است که ما نگاه کوتاه مدت به انتخابمان داشته ایم؟ آیا جز این است که ما منافع کوتاه مدت و شخصی مان را در انتخابمان مدنظر داشته ایم؟ آیا جز این است که دلسوز خودمان نبوده ایم؟ آیا با این انتخابهایمان حق نالیدن داریم؟ باید اعتراض به خودمان و انتخابهایمان داشته باشیم ! بله ما تنها می توانیم به خودمان اعتراض کنیم که «انتخاب» کرده ایم و همیشه در کمتر از شش ماه از انتخاب خودمان پشیمان شده ایم.
,هم اکنون انتخابات در راه است. گذشته ها گذشته است و آینده در مقابل ماست. برای گریختن از «چاه پشیمانی» باید به «قلۀ هوشیاری» برویم. انتخاب هوشیارانه تنها راه ما برای ترسیم آینده ای بهتر از گذشته است.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه