شبی که در آن علی (ع) جان بر کف از پیامبر حمایت کردند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از جهانبین نیوز؛ همیشه لحظه‌هایی در زندگی انسان وجود دارد که انسان به دوراهی انتخاب می‌رسد.

دوراهی‌های مهمی که شاید در یک طرف آن زندگی و در طرف دیگر از دست دادن جان، فرزند، مال و... باشد.

در این لحظات است که پای ایمان به میان می‌آید و اینجاست که ایمان و عقیده برای انسان، راه را باز کرده، او را راهنمایی می‌کند و در این لحظه است که دیگر پای جان در میان نیست بلکه تنها عقیده انسان است که اهمیت پیدا می‌کند.

در اولین شب ربیع‌الاول سال ۱۳ بعثت چنین لحظه‌ای در زندگی امام علی (ع) پیش آمد.

توطئه کفار قریش برای کشتن پیامبر مطرح شد به همین جهت سران قریش تصمیم گرفتند که از هر قبیله فردى انتخاب شود و سپس افراد منتخب به هنگام نیمه‌شب با شبیخون بر خانه نبی مکرم (ص) هجوم برده، او را قطعه قطعه کنند. بدین طریق، هم مشرکان از تبلیغات او آسوده می‌شدند و هم خون او در میان قبایل عرب پخش می‌شد و لذا بنی‌هاشم نمی‌توانست، ‏با تمام قبایلى که در ریختن خون وى شرکت کرده بودند، به خونخواهى و مبارزه برخیزند.

مردان مسلح قریش هر یک از سویى به جانب خانه رسول خدا (ص) روى آوردند، خداوند از طریق فرشته وحی رسولش را از مکر دشمنان آگاه ساخت، لذا پیامبر (ص) باید با استفاده از شیوه غافلگیرى خانه را ترک و وانمود می‌کرد که در خانه است و در بستر خود خوابیده، پس شخصی باید در بستر ایشان می‌خوابید و روانداز سبز نبی را بر روی خود می‌انداخت تا مشرکین متوجه رفتن پیامبر(ص) نشوند.

وقت تنگ بود و باید کسی به جای پیامبر در بستر می‌خوابید و شبانه پیامبر شهر را ترک می‌کرد.

پیامبر موضوع را با حضرت علی در میان گذاشتند و اما علی (ع) که در ایمان زبانزد خاص و عام بودند با پرسش تنها یک سوال از پیامبر که آیا به شما آسیبی نمی‌رسد بدون لحظه‌ای درنگ به سرعت این موضوع را قبول کرده و این شب «لیلة المبیت» نام گرفت.

پیامبر در پیش چشم ۴۰ آدمکش که گویی نابینا شده بودند و به روایتی در خواب فرو رفته بودند در حالی که آیاتی از قرآن را زمزمه می‌کرد از خانه خارج شدند.

امام علی (ع) در بستر پیامبر خوابیدند و مشرکان که خانه را محاصره کرده بودند به خیال خام خود تصور کردن پیامبر در رختخواب خود خوابیده است و تصمیم گرفتند نزدیک صبح به خانه حمله کنند و نقشه شوم خود را عملی کنند.

ولی تصمیمی امام علی (ع) همه نقشه کفار را نقش بر آب کرد، تصمیمی که در این شب گرفته شد تا ابد باقی ماند و تا ابد هم مایه مباهات است و این اعتقاد افراد است که باعث می‌شود آن‌ها  آرمان‌ها را بر جان و مال خود ترجیح دهند.

و به راستی که آیه «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِینَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ لَمْ یَرْتَابُوا وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وأَنفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللَّهِ أُوْلَئِکَ هُمُ الصَّادِقُونَ»؛ «مؤمنان کسانى هستند که به خدا و پیامبر او ایمان آوردند و در آن هرگز تردید نکردند و با مال و جان خود در راه خدا کوشیدند؛ آنان به راستى در ایمان خود صادقند» در وصف بنده‌ای چون امام علی (ع) بیان شده است.

ضمنا در جایی دیگر از قرآن مجید این فداکارى و جانبازى حضرت على علیه‌السلام ستایش شده و او را از کسانى می‌‏داند که جان به کف در راه کسب رضاى خدا می‌شتابند: «وَمِنَ النَّاسِ مَن یَشْرِی نَفْسَهُ ابْتِغَاء مَرْضَاتِ اللّهِ وَاللّهُ رَؤُوفٌ بِالْعِبَادِ»؛ «برخى از مردم کسانى هستند که جان خود را براى تحصیل رضاى خداوند از دست مى‏دهند و خداوند به بندگان خود رئوف و مهربان است».

ماموران قریش با شمشیرهای بیرون از غلاف منتظر لحظه‌‏اى بودند که همگى به خانه وحى یورش آورند و خون پیامبر را که در بسترش آرمیده است ‏بریزند و از همین‌رو خانه پیامبر و بستر ایشان را تحت نظر داشتند و از شکاف در به خوابگاه پیامبر (ص) مى‏‌ ‌نگریستند و از فرط فرح در پوست نمى‌‏گنجیدند چون تصور مى‌‏کردند که به زودى به آخرین آرزوى خود خواهند رسید. ولى على (ع)، با قلبى مطمئن و خاطرى آرام، در خوابگاه پیامبر دراز کشیده بود و مى‏‌دانست که خداوند پیامبر عزیز خود را نجات داده است.

پیامبر اکرم (ص) سه شب در غار ثور بسر برد. در یکى از شب‌ها حضرت على (ع) و هندبن‌ابى هاله فرزند خواهر حضرت خدیجه (س) به غار رفتند و پیامبر سفارشاتی در خصوص تهیه شتر برای سفر و بازگردانی امانات مردم کردند.

انتهای پیام/