به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از پایگاه خبری تحلیلی صبح زاگرس، سحر دانشور در یادداشتی نوشت؛ رئیس جمهور معتدل دولت راستگویان با چوب اعتدال، منتقدان توافق ژنو را نواخت. البته این نواختن پدیده جدیدی نیست، چه اینکه چندی قبل هم جناب آقای دکتر سریع القلم لبوفروش ها و رانندگان تاکسی را از اظهارنظر در خصوص مسائل مهم کشوری بازداشته و عاجزانه از مردم شریف و همیشه در صحنه خواسته بودند در این یکی صحنه حاضر نباشند و مرحمت فرموده سیاست خارجی را از کف خیابان ها جمع کنند! البته که هر صحنه ای میدان حضور نیست!
, شبکه اطلاع رسانی دانا , صبح زاگرس, !,نکته ای که این روزها در محضر اعتدالگرایان راستگو در حال تلمذیم را می توان به این شکل بیان کرد: اگر کسی از دولت معتدل و راستگو تعریف کرد و با سینه ای چاک به تحسین اقدامات اعتدال گرایانه و با تدبیر دولت کلید به دست پرداخت با سواد است و می تواند در صحنه حاضر باشد و کسانی که از سر دلسوزی و نگرانی برای منافع ملی، انتقادی هرچند کوچک به حرکات دولت وارد کنند، مشتی بی سواد و نادان خطاب می شوند که باید نظرات خود را از خیابان ها جمع کرده و مسائل را به آکادمیسین های باهوش و مقتدر دولت بسپارند؛ و خب این یکی از عوارض اعتدالگرایی است دیگر!
به راستی چرا دولتی که در ابتدای کار و در زمان شعار دم از کرامت انسانی، حقوق شهروندی، آشتی همگان و ... می زد این روزها با چوبی در دست همه منتقدان را می نوازد و مدام از عده ای معدود که به جایی وصل اند، مشتی بی سواد و نادان، افراطیونی که یک شبه انقلابی شده اند، افراطیونی که چوب لای چرخ دولت می گذارند و... دم می زند و تاب کمترین انتقاد را ندارد؟
تاثیر مثبت انتقاد در پیشبرد امور و بحث و گفتگو در خصوص مسائل مهم یک جامعه بر کسی پوشیده نیست، و از سوی دیگر پررنگ کردن انتظاری که در تار و پود خود یکدست و یک صدا شدن همه سلائق، علائق و اندیشه های سیاسی و اجتماعی را فریاد می زند نه به سود جامعه و مردم است و نه به سود دولت. پس چرا دولت مدعی صداقت و اعتدال جناب روحانی با برداشتن هر قدمی خواهان همصدا شدن منتقدین و موافقین افعال دولت است و هرگونه انتقادی را دشمنی با حرکات دولت فرض کرده و منتقدین را افرادی خاص می داند؟
دولت محترم و جناب رئیس جمهور لطف کرده و بفرمایند این عده معدود به کجا وصل اند؟ اگر قرار باشد من بعد هر منتقدی بی سواد و معلوم الحال خوانده شود تکلیف نقد سازنده و حقوق حاکم بر مردم و مردم بر حاکم چه می شود؟ حضرت امیر در عهدنامه خود به مالک اشتر این گونه توصیه می کنند: "کسی را در بین آنها(مردم) انتخاب کن که سخن حق را هر چند تلخ باشد، بگوید و در هر آنچه انجام می دهی یا می گویی و خدا آن را از دوستانش نمی پسندد کمتر یاری ات کند و کمتر ترا بستاید." پس از انتقاد گریزی نیست که حتی به گفته امیرمومنان باید به دامان آن پناه برد.
رسم عقلا بر استقبال از نقد و راهنمایی و مشورت خیرخواهانه است و بر کسی پوشیده نیست که منتقدین سیاست خارجی دولت تا به حال از مسیر انصاف و اعتدال دور نشده اند. حال انکه جناب رئیس جمهور و اطرافیانشان با برچسب هایی که در جیب پنهان کرده اند هرچند وقت یک بار به استقبال سخنان انتقادی می روند. آیا اعتدال به معنی برچسب زدن به منتقدین است؟ آیا جامه افراطی تنها برازنده قامت منتقدین دولت اعتدال است؟
هنوز چندان از روزهای دولت نهم و دهم و برخوردهای شدید، توهین آمیز و غیرمنصفانه منتقدان دولت و سعه صدر رئیس جمهور پیشین فاصله نگرفته ایم که آن میزان از تهمت، افترا،توهین، فحاشی و بی اخلاقی رایج و هوچی گری رسانه ها و منش خاص احمدی نژاد در تعامل و برخورد با رسانه های مخالف و غیرهمسو و حتی همسو و منتقد را فراموش کنیم.
سوال این روزهایم این است که اگر رئیس جمهور معتدل با شانه های نحیفی که تحمل چند انتقاد منصفانه به دور از جار و جنجال و هوچی گری رسانه ای را ندارد، در برابر آن همه فشار، برخورد و توهین قرار می گرفت چگونه عمل می کرد؟!
بهتر است رئیس جمهور محترم به جای صحبت مداوم و پی در پی در خصوص منتقدین و گله و شکایت از انتقادات ایشان با استفاده از نظرات سازنده و با کمک همین منتقدین که به گفته حضرت امیر باید به کار گرفته شوند، به گرداندن چرخ دولت مشغول شوند تا در سخنرانی های خود مجبور نشوند به توهم چوب لای چرخ دولت می گذارند پناه ببرند.
انتهای پیام/گ
نکته ای که این روزها در محضر اعتدالگرایان راستگو در حال تلمذیم را می توان به این شکل بیان کرد: اگر کسی از دولت معتدل و راستگو تعریف کرد و با سینه ای چاک به تحسین اقدامات اعتدال گرایانه و با تدبیر دولت کلید به دست پرداخت با سواد است و می تواند در صحنه حاضر باشد و کسانی که از سر دلسوزی و نگرانی برای منافع ملی، انتقادی هرچند کوچک به حرکات دولت وارد کنند، مشتی بی سواد و نادان خطاب می شوند که باید نظرات خود را از خیابان ها جمع کرده و مسائل را به آکادمیسین های باهوش و مقتدر دولت بسپارند؛ و خب این یکی از عوارض اعتدالگرایی است دیگر!
به راستی چرا دولتی که در ابتدای کار و در زمان شعار دم از کرامت انسانی، حقوق شهروندی، آشتی همگان و ... می زد این روزها با چوبی در دست همه منتقدان را می نوازد و مدام از عده ای معدود که به جایی وصل اند، مشتی بی سواد و نادان، افراطیونی که یک شبه انقلابی شده اند، افراطیونی که چوب لای چرخ دولت می گذارند و... دم می زند و تاب کمترین انتقاد را ندارد؟
تاثیر مثبت انتقاد در پیشبرد امور و بحث و گفتگو در خصوص مسائل مهم یک جامعه بر کسی پوشیده نیست، و از سوی دیگر پررنگ کردن انتظاری که در تار و پود خود یکدست و یک صدا شدن همه سلائق، علائق و اندیشه های سیاسی و اجتماعی را فریاد می زند نه به سود جامعه و مردم است و نه به سود دولت. پس چرا دولت مدعی صداقت و اعتدال جناب روحانی با برداشتن هر قدمی خواهان همصدا شدن منتقدین و موافقین افعال دولت است و هرگونه انتقادی را دشمنی با حرکات دولت فرض کرده و منتقدین را افرادی خاص می داند؟
دولت محترم و جناب رئیس جمهور لطف کرده و بفرمایند این عده معدود به کجا وصل اند؟ اگر قرار باشد من بعد هر منتقدی بی سواد و معلوم الحال خوانده شود تکلیف نقد سازنده و حقوق حاکم بر مردم و مردم بر حاکم چه می شود؟ حضرت امیر در عهدنامه خود به مالک اشتر این گونه توصیه می کنند: "کسی را در بین آنها(مردم) انتخاب کن که سخن حق را هر چند تلخ باشد، بگوید و در هر آنچه انجام می دهی یا می گویی و خدا آن را از دوستانش نمی پسندد کمتر یاری ات کند و کمتر ترا بستاید." پس از انتقاد گریزی نیست که حتی به گفته امیرمومنان باید به دامان آن پناه برد.
رسم عقلا بر استقبال از نقد و راهنمایی و مشورت خیرخواهانه است و بر کسی پوشیده نیست که منتقدین سیاست خارجی دولت تا به حال از مسیر انصاف و اعتدال دور نشده اند. حال انکه جناب رئیس جمهور و اطرافیانشان با برچسب هایی که در جیب پنهان کرده اند هرچند وقت یک بار به استقبال سخنان انتقادی می روند. آیا اعتدال به معنی برچسب زدن به منتقدین است؟ آیا جامه افراطی تنها برازنده قامت منتقدین دولت اعتدال است؟
هنوز چندان از روزهای دولت نهم و دهم و برخوردهای شدید، توهین آمیز و غیرمنصفانه منتقدان دولت و سعه صدر رئیس جمهور پیشین فاصله نگرفته ایم که آن میزان از تهمت، افترا،توهین، فحاشی و بی اخلاقی رایج و هوچی گری رسانه ها و منش خاص احمدی نژاد در تعامل و برخورد با رسانه های مخالف و غیرهمسو و حتی همسو و منتقد را فراموش کنیم.
سوال این روزهایم این است که اگر رئیس جمهور معتدل با شانه های نحیفی که تحمل چند انتقاد منصفانه به دور از جار و جنجال و هوچی گری رسانه ای را ندارد، در برابر آن همه فشار، برخورد و توهین قرار می گرفت چگونه عمل می کرد؟!
بهتر است رئیس جمهور محترم به جای صحبت مداوم و پی در پی در خصوص منتقدین و گله و شکایت از انتقادات ایشان با استفاده از نظرات سازنده و با کمک همین منتقدین که به گفته حضرت امیر باید به کار گرفته شوند، به گرداندن چرخ دولت مشغول شوند تا در سخنرانی های خود مجبور نشوند به توهم چوب لای چرخ دولت می گذارند پناه ببرند.
انتهای پیام/گ
نکته ای که این روزها در محضر اعتدالگرایان راستگو در حال تلمذیم را می توان به این شکل بیان کرد: اگر کسی از دولت معتدل و راستگو تعریف کرد و با سینه ای چاک به تحسین اقدامات اعتدال گرایانه و با تدبیر دولت کلید به دست پرداخت با سواد است و می تواند در صحنه حاضر باشد و کسانی که از سر دلسوزی و نگرانی برای منافع ملی، انتقادی هرچند کوچک به حرکات دولت وارد کنند، مشتی بی سواد و نادان خطاب می شوند که باید نظرات خود را از خیابان ها جمع کرده و مسائل را به آکادمیسین های باهوش و مقتدر دولت بسپارند؛ و خب این یکی از عوارض اعتدالگرایی است دیگر!
,به راستی چرا دولتی که در ابتدای کار و در زمان شعار دم از کرامت انسانی، حقوق شهروندی، آشتی همگان و ... می زد این روزها با چوبی در دست همه منتقدان را می نوازد و مدام از عده ای معدود که به جایی وصل اند، مشتی بی سواد و نادان، افراطیونی که یک شبه انقلابی شده اند، افراطیونی که چوب لای چرخ دولت می گذارند و... دم می زند و تاب کمترین انتقاد را ندارد؟
, .,تاثیر مثبت انتقاد در پیشبرد امور و بحث و گفتگو در خصوص مسائل مهم یک جامعه بر کسی پوشیده نیست، و از سوی دیگر پررنگ کردن انتظاری که در تار و پود خود یکدست و یک صدا شدن همه سلائق، علائق و اندیشه های سیاسی و اجتماعی را فریاد می زند نه به سود جامعه و مردم است و نه به سود دولت. پس چرا دولت مدعی صداقت و اعتدال جناب روحانی با برداشتن هر قدمی خواهان همصدا شدن منتقدین و موافقین افعال دولت است و هرگونه انتقادی را دشمنی با حرکات دولت فرض کرده و منتقدین را افرادی خاص می داند؟
, و,دولت محترم و جناب رئیس جمهور لطف کرده و بفرمایند این عده معدود به کجا وصل اند؟ اگر قرار باشد من بعد هر منتقدی بی سواد و معلوم الحال خوانده شود تکلیف نقد سازنده و حقوق حاکم بر مردم و مردم بر حاکم چه می شود؟ حضرت امیر در عهدنامه خود به مالک اشتر این گونه توصیه می کنند: "کسی را در بین آنها(مردم) انتخاب کن که سخن حق را هر چند تلخ باشد، بگوید و در هر آنچه انجام می دهی یا می گویی و خدا آن را از دوستانش نمی پسندد کمتر یاری ات کند و کمتر ترا بستاید." پس از انتقاد گریزی نیست که حتی به گفته امیرمومنان باید به دامان آن پناه برد.
, .,رسم عقلا بر استقبال از نقد و راهنمایی و مشورت خیرخواهانه است و بر کسی پوشیده نیست که منتقدین سیاست خارجی دولت تا به حال از مسیر انصاف و اعتدال دور نشده اند. حال انکه جناب رئیس جمهور و اطرافیانشان با برچسب هایی که در جیب پنهان کرده اند هرچند وقت یک بار به استقبال سخنان انتقادی می روند. آیا اعتدال به معنی برچسب زدن به منتقدین است؟ آیا جامه افراطی تنها برازنده قامت منتقدین دولت اعتدال است؟
,هنوز چندان از روزهای دولت نهم و دهم و برخوردهای شدید، توهین آمیز و غیرمنصفانه منتقدان دولت و سعه صدر رئیس جمهور پیشین فاصله نگرفته ایم که آن میزان از تهمت، افترا،توهین، فحاشی و بی اخلاقی رایج و هوچی گری رسانه ها و منش خاص احمدی نژاد در تعامل و برخورد با رسانه های مخالف و غیرهمسو و حتی همسو و منتقد را فراموش کنیم.
, .,سوال این روزهایم این است که اگر رئیس جمهور معتدل با شانه های نحیفی که تحمل چند انتقاد منصفانه به دور از جار و جنجال و هوچی گری رسانه ای را ندارد، در برابر آن همه فشار، برخورد و توهین قرار می گرفت چگونه عمل می کرد؟!
,بهتر است رئیس جمهور محترم به جای صحبت مداوم و پی در پی در خصوص منتقدین و گله و شکایت از انتقادات ایشان با استفاده از نظرات سازنده و با کمک همین منتقدین که به گفته حضرت امیر باید به کار گرفته شوند، به گرداندن چرخ دولت مشغول شوند تا در سخنرانی های خود مجبور نشوند به توهم چوب لای چرخ دولت می گذارند پناه ببرند.
, .,انتهای پیام/گ
,]
ارسال دیدگاه