اثر شوم زندگی‌های پر زرق و برق بر ساده زیستی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا و به نقل از لرسو؛ آیه‌ی 33 سوره‌ی المؤمنون می‌فرماید: وَقَالَ الْمَلَأُ مِن قَوْمِهِ الَّذِینَ کَفَرُوا وَکَذَّبُوا بِلِقَاء الْآخِرَةِ وَأَتْرَفْنَاهُمْ فِی الْحَیَاةِ الدُّنْیَا مَا هَذَا إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُکُمْ یَأْکُلُ مِمَّا تَأْکُلُونَ مِنْهُ وَیَشْرَبُ مِمَّا تَشْرَبُونَ

ترجمه: و اشراف قومش که کافر شده و دیدار آخرت را دروغ پنداشته بودند و در زندگى دنیا آنان را مرفه ساخته بودیم گفتند این [مرد] جز بشرى چون شما نیست از آنچه مى‏خورید مى‏خورد و از آنچه مى‏نوشید مى‏نوشد.

در این آیه رابطه‌ای میان «اتراف» یعنی زندگی اشرافی و پرناز و نعمت و کفر و تکذیب ملاقات پروردگاردیده می‌شود.

به راستی چنین است؛ چراکه صاحبان اینگونه زندگانی به آزادی بی‌قید و شرط برای هرگونه کامجویی و بهره‌گیری از لذایذ حیوانی تمایل دارند.

پرواضح است که قبول مراقبت الهی و همچنین دادگاه بزرگ رستاخیز مانع مهمی در این راه است هم آرامش وجدانشان را برهم می‌زند و هم زبان مردم را به روی آنها باز می‌کند.

از این رو اینگونه افراد یکباره طوق عبودیت پروردگار را از گردن برمی‌دارند و راه انکار مبدأ و معاد را در پیش می‌گیرند، به تعبیری می‌گویند: زندگی همین است و بس و هیچ خبر دیگری نیست و هرکس غیر این بگوید، دروغگو است؛ دم غنیمت است و این چهار روزه‌ی عمر را باید خوش بود، از هر وسیله‌ی لذتی باید لذت برد، و چنین خلافکاری‌ها و زشتی‌های اعمال خود را توجیه می‌کنند. از این گذشته، فراهم کردن چنان زندگی پرزرق و برقی بدون غصب حقوق دیگران و ظلم و ستم معمولاً ممکن نیست؛ تا رسالت پیامبران و قیامت را انکار نکنند، این راه برای آنها هموار نخواهد شد.

اینجاست که می‌بینیم اکثر کسانی که دارای چنین زندگی‌ای هستند، به همه چیز پشت پا می‌زنند و با دیده تحقیر و انکار به همه چیز می‌نگرند.

این بینوایان کوردل و اسیران چنگال هوی و هوس از سایه‌ی اطاعت و لطف پروردگار بیرون می‌روند ولی طوق عبودیت لذت و شهوت را بر گردن می‌نهند و خود بندگان بت هوی و هوس می‌شوند.

آنان افکاری منحط، ارواحی آلوده و دل‌هایی سیاه و تاریک دارند.

دورنمای زندگی آنها شاید برای بعضی جالب توجه باشد اما از نزدیک وحشتناک است چراکه ناآرامی حاصل از گناه و ترس از زوال نعمت‌ها و مرگ فکر آنها را همواره در اضطراب نگه می‌دارد.

انتهای پیام/

منبع:

قرآن کریم

تفسیرنمونه ج 14