به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از بهارانه؛ مطلبی که در اینجا می نویسم، اندکی تلخ و ناراحت کننده است و قطعاً موضع گیری هایی را به دنبال خواهد داشت. با این حال، نمیتوانم از این وضعیت به سادگی عبور کنم.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, بهارانه, مطلبی که در اینجا می نویسم، اندکی تلخ و ناراحت کننده است و قطعاً موضع گیری هایی را به دنبال خواهد داشت. با این حال، نمیتوانم از این وضعیت به سادگی عبور کنم.,متن خود را با یک سوال آغاز می کنم: آیا تا به حال راهتان به اتاق عمل افتاده است؟ سوال بعدی را از خانم ها می پرسم: آیا تا به حال وارد اتاق عمل شده اید؟
, : آیا تا به حال راهتان به اتاق عمل افتاده است؟, آیا تا به حال وارد اتاق عمل شده اید؟,درد دل یک خانم: چند وقت گذشته، بر اساس نظر پزشک در بیمارستان ..... بستری شدم. برای اولین بار بود که برای عمل بستری می شدم. ساعت 9 صبح، بسته لباسی به من دادند که شامل لباس بلند با یک کلاه بود و از من خواستند تا آن را به تن کنم. دقت کردم دیدم، در بین این بسته البسه، شلوار وجود ندارد. وقتی لباس را بر تن کردم، از زانو به پایین عریان بود. به ناچار، وضعیت را تحمل کردم و در دل خودم گفتم اینجا همه خانم هستند و پزشک من نیز خانم است، پس ایرادی ندارد. ساعت 10، پرستار من را برای اتاق عمل احضار کرد. هنگامی که وارد اتاق عمل وارد شدم. کاملاً متحیر شدم.یک خانم و دو آقا در آن جا حضور داشتند. بعداً متوجه شدم، این ها مسئولین بیهوشی هستند. ظاهراً من باید از ناحیه نخاع، بی هوشی موضعی میشدم. بالجبار، یکی از آقایان با تزریق داروی بیحس کننده، پایین تنه من را بی حس کرد. تا این قسمت را با زجر فراوان تحمل کردم. اما در ادامه، وضعیت بسیار ناراحت کننده تری را تجربه کردم. در مرحله عمل، به گفته خودشان با یک پرده کوتاه ( 1 در 1 متر)، اتاق عمل از اتاق بی هوشی جدا شد. مثل این بود که از طریق یک پرده با ابعاد کم (به عرض بدن من)، پایین تنه من در بخش عمل و بالاتنه در بخش بی هوشی قرار میگرفت. واقعاً مایهی تمسخر بود. بالاخره، من تحت عمل جراحی توسط پزشک خانم قرار گرفتم، با این حال، مسئولین بی هوشی آقا، بالای سر من بودند و نظارهگر بودند. نمیتوانم بیشتر از این، مطلب را بیان کنم. فقط میتوانم بگویم، مسئولین بی هوشی آقا، تا انتهای عمل و در مرحله ریکاوری، نظارهگر وضعیت عریان من بودند و من نمیدانستم دغدغه بیماری و عمل جراحی را داشته باشم و یا حجاب مطرود شدهام.
, درد دل یک خانم, هنگامی که وارد اتاق عمل وارد شدم. کاملاً متحیر شدم.,سوال: آیا می دانید، چه تعداد عمل با این شرایط انجام می شود؟ (بسیار زیاد)
, سوال: آیا می دانید، چه تعداد عمل با این شرایط انجام می شود؟ ,تصور میکنید، به چه دلیل، عموم مردم از این شرایط آگاه نیستند و این وضعیت اصلاح نمیشود؟ (چون بیماران خانم به خود میگویند من تنها این عمل را داشتهام و به امید خدا تا آخر عمر، این وضعیت را تجربه نخواهم کرد و به سبب حیا از مطرح کردن آن و شکایت صرفنظر میکنند)
, تصور میکنید، به چه دلیل، عموم مردم از این شرایط آگاه نیستند و این وضعیت اصلاح نمیشود؟ ,نمی توان گفت که اقایان مسئولین بی هوشی، مردان بی ملاحظه هستند، چرا که بر اساس قوانین بیمارستان، آن ها ملزم هستند تا انتهای عمل و ریکاوری نزد بیمار باشند و وضعیت بیمار را تحت کنترل داشته باشند. پس اشکال در کجاست؟
, پس اشکال در کجاست؟,دو موضوع مطرح است: 1) حجاب و حیای زنان که در حال لگدمال شدن است و 2) قوانین بیمارستان
, دو موضوع مطرح است: 1) حجاب و حیای زنان که در حال لگدمال شدن است و 2) قوانین بیمارستان,از این دو مورد، کدام یک برتری دارد: بر اساس اصول اخلاقی و اصول اسلام، پوشش و حجاب بسیار با اهمیت است و دستورات دینی ما بیان گر این هستند که در این امر باید توجه زیادی شود. اما بر اساس اصول اصول بیمارستان، زندگی و حیات یک زن اهمیت بیشتری از حجاب او دارد.
,,
چاره کار کجاست؟
, چاره کار کجاست؟,چاره کار بسیار ساده است: 1) پوشش بدنی را کامل کنند 2) در اتاق عمل، حدالمقدور از پزشکان، مسئول بی هوشی و ... خانم استفاده شود ، 3) محل بی هوشی و اتاق عمل را با پردهای با ابعاد بیشتر جدا کنند و ....
,,
من این سوال را با تعجب بسیار از خودم میپرسم ، آیا همین راه حل های ساده (که من آنها را مطرح کردم)، را مسئولین بیمارستانها نمیتوانند ارائه و اعمال کنند. تا به این ترتیب، حجب و حیای زنان محفوظ شود و دغدغه زنان در اتاق عمل و دیگر بخشها، صرفاً معطوف بیماری خودشان شود؟
, من این سوال را با تعجب بسیار از خودم میپرسم ، آیا همین راه حل های ساده (که من آنها را مطرح کردم)، را مسئولین بیمارستانها نمیتوانند ارائه و اعمال کنند. تا به این ترتیب، حجب و حیای زنان محفوظ شود و دغدغه زنان در اتاق عمل و دیگر بخشها، صرفاً معطوف بیماری خودشان شود؟,انتهای پیام/پ
]
ارسال دیدگاه