تاثیر توسعه گردشگری بر اقتصاد استان چهارمحال و بختیاری

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از اساتید برتر براساس تعریف سازمان جهانی گردشگری (UNWTO)، گردشگری پایدار، به آن‌دسته از توسعه گردشگری اطلاق می‌شود که با توجه به نیازهای گردشگران موجود و منطقه میزبان، ضمن حفاظت از منابع طبیعی و فرهنگی، درپی یافتن راه‌های مدیریت صحیح آنها در آینده است.

از دهه ۶۰ میلادی، گردشگری توسط اقتصاددانان توسعه در ردیف صنعت قرار گرفت و به عنوان صنعت گردشگری در جهان مطرح شد. گردشگری را نباید فقط صرف بازدید از طبیعت بکر و زیارتی خلاصه کنیم چرا که استان‌های دیگر بهترین مناطق و طبیعت بکر را دارا هستند مثل استان‌های چهار فصل یاسوج، اصفهان و...، از طرفی حوزه تجارت این صنعت نیز می‌تواند نقش مطلوبی ایفا کند و امروزه به انواع مختلفی از جمله گردشگری مناطق تاریخی دیدنی، علمی، تجاری، پژوهشی، فرهنگی، و... تقسیم می‌شود که هر کدام امکانات خاصی را می‌طلبد.

قابلیت‌های صنعت گردشگری همه را به این نتیجه رسانده است که این صنعت راه میانبری برای توسعه اقتصادی و تولید ثروت در استان‌ها بوده است.

در استان ما آثار تمدن‌های باستانی چندانی وجود ندارد اما با تحقیقات انجام شده می‌توان گفت استان ما هم دارای آثار تاریخی هستند که هنوز در زیر تپه‌ها کشف نشده‌اند ولی غیر از آن کوهستان‌ها، آب‌های فراوان، دشت‌های وسیع، گونه‌های متنوع گیاهی و جانوری در استان وجود دارند.

از آنجا که گردشگری یکی از مطمئن‌ترین و ارزان‌ترین منابع کسب درآمد است، بی‌تردید گسترش این صنعت در استان می‌تواند به راحتی پردرآمد باشد. این صنعت نه‌تنها در پیشبرد اقتصاد و درآمدها نقش دارد بلکه صنعتی پاکیزه و فاقد آلودگی است و در عین حال اشتغال‌زایی بالایی دارد. امروزه مشاهده می‌کنیم که استان‌های همسایه تمام نیروی خود را در جهت جذب گردشگر به کار می‌برند، که این مورد بیانگر جایگاه این صنعت در اقتصاد است.

اگر ساختار صنعتی یک منطقه ارزش افزوده بسیار بالا داشته باشد ولی در مقابل سرمایه‌بر باشد و در نتیجه توزیع درآمد نابرابر و مشاغل اندکی داشته باشد در این حالت بسیاری از سیاستگذاران، توسعه گردشگری را به دلیل کاربر بودن این صنعت، سیاست مطلوبی برای کاهش بیکاری دراین مناطق می‌دانند که در سایر بخش‌ها فرصت‌های اندکی دارند. کاربر بودن مشاغل گردشگری در مورد فعالیت‌های هتل‌داری، رستوران‌داری، عرضه سوغاتی و فعالیت‌های گردشگری مصداق پیدا می‌کند. در مقابل فعالیت‌های حمل و نقل و تورگردانی به طور کلی نسبتا سرمایه‌بر هستند. وجود فعالیت‌های کارآفرینانه یک ویژگی دیگر است که کاربری بخش گردشگری را نشان می‌دهد. این فعالیت‌ها معمولا سرمایه‌گذاری اندکی دارند، درآمد آنها بستگی به میزان فعالیت آنها دارد و اغلب به صورت نقدی است.

در استان که با مازاد نیروی کار روبه‌رو هستیم ضرورت دارد تا دولت با ایفای نقش نظارتی و هدایتی خود، استراتژی‌های مربوطه را اتخاذ کند. برای گسترش گردشگری ابتدا باید به طور کامل موانع موجود شناسایی شوند سپس راهکارهایی جهت از میان برداشتن آنها ارائه دهیم.

کمبود امکانات رفاهی در استان و جاده‌ها، قیمت بالای کرایه‌های ماشین‌های سواری و علی‌الخصوص هتل‌های بی‌کیفیت، ناامنی درجاده‌ها و مرگ و میر ناشی از تصادفات رانندگی در، دست و پاگیر بودن مقررات در خصوص ورود گردشگران و... از جمله موانعی است که نمی‌گذارد وضعیت این صنعت بهبود یابد در مقابل با بسترسازی فرهنگی برای مخالفان، بیان اهمیت گردشگری برای همه سازمان‌ها و مردم، توجه به خواسته‌های گردشگران، ایجاد فضاهای ارزان‌قیمت اقامتی و حفظ محیط زیست، ارائه تسهیلات زیربنایی همچون جاده‌ها و وسایل حمل و نقل عمومی و غیره، بازسازی و ترمیم اماکن از جمله راهکارهایی برای گسترش این صنعت در استان است.