از چگونگی کاشت درخت نخل خرما تا جداسازی پاجوش از پایه مادری

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از فرهنگ کده ؛ نخل خرما در طیف وسیعی از خاک‌ها رشد و پرورش می‌یابد اما کیفیت محصول آن در خاک‌های مختلف متفاوت خواهد بود نخل خرما نیاز به خاک‌های عمیق زهکشدار با بافت مناسب (متمایل به شنی) و غنی از مواد غذایی و هوموس دارد اما با این حال در خاک‌های کاملاً شنی و کاملاً رسی رشد و تولید محصول می‌کند و عوامل آب و هوایی، آب و توپوگرافی از جمله عوامل تعیین کننده مناسب بودن یک منطقه جهت کاشت خرما هستند.

برای جداسازی پاجوش از پایه مادری ابتدا باید نخلستان‌ها را آبیاری نمود بعد از گاورو شدن خاک پای نخل باید خاک اطراف آن را کنار زد به طوری که محل اتصال پاجوش به پایه مادری ظاهر گردد و قبل از انجام عملیات جداسازی پاجوش برگهای اضافی و خشک هر پاجوش ابتدا حذف و سپس بقیه برگ‌ها جمع شده و توسط طناب باریک یا بوسیله برگ خرما به هم بسته شوند تا در حین کار جداسازی پاجوش اولاً به پاجوش آسیب نرسد ثانیاً برای عملیات جداسازی ایجاد مزاحمت نکند.

برای قطع محل اتصال پاجوش به نخل مادری(ناف) از وسیله ای بنام دیلم که دارای تیغه برنده تیز و فولادی است استفاده می‌گردد و پاجوش را باید طوری از پایه مادری جدا کرد که ناف آن سالم و حداقل یک ریشه سالم داشته باشد پاجوش‌های فاقد ریشه به دلیل عدم گیرایی ارزش کاشت نداشته و معمولاً سبز نمی‌شوند.

بعد از پایان عملیات جداسازی پاجوش قاعده برگ‌های پیر و برگهای پایینی پاجوش تا نزدیکی لیف‌ها حذف می‌گردند پس از آماده سازی پاجوش اقدام به حفر گودالی به ابعاد حدود یک متر (بسته به اندازه پاجوش) می‌نمایند برای پر کردن چاله‌ها می‌توان از مخلوط ماسه بادی و خاک سطح الارض زراعی به نسبت مساوی یا مخلوط کود حیوانی ماسه و خاک سطح الارض استفاده نمود.

مناسب‌ترین کاشت عمقی است که محل بزرگ‌ترین قطر پاجوش با سطح خاک هم سطح گردد و عملیات کاشت باید صبح زود انجام شود تا از وارد آمدن تنش به نهال‌های کشت بافت یا پاجوش جلوگیری شود و در صورتیکه از نهال کشت بافت استفاده می‌شود باید کیسه‌های اطراف ریشه نهال با دقت برداشته شوند به گونه‌ای که بیشترین میزان از مواد بستر کاشت اطراف ریشه همراه آن باقی بماند.

ایجاد پوشش مناسب در اطراف پاجوش خرما بعد از کاشت آن در خزانه یا زمین اصلی نیز از عواملی است که می‌تواند گیاه را در مقابل عوامل نامساعد محیطی از جمله سرما و گرما محافظت نماید و یکی از مناسب‌ترین و فراوان ترین این مواد برگ نخل خرما است که تقریباً در تمام مناطق برای پوشش دادن پاجوش‌های کشت شده مورد استفاده قرار می‌گیرد و به این منظور هر پاجوش بوسیله ۸ -۶ برگ خرما که قسمت پایین و خاردار آن حذف شده پوشانده می‌شود عمل پوشش دادن پاجوش‌ها هرچه زودتر انجام شود، بهتر است.

در روش آبیاری سطحی بهترین روش آبیاری روش تشتکی است و تشتک اطراف پاجوش باید 1.8 - 1.5 متر قطر و ۳۰ -۲۰ سانتیمتر عمق داشته باشد آبیاری به روش قطره ای بدلیل یکنواختی بیشتر رطوبت و همچنین گیرایی بیشتر پا جوش‌ها وضعیت مطلوب‌تری نسبت به روش سطحی دارد بعد از کاشت پاجوش باید فوراً  آن را آبیاری کرد و تا ۶ - ۴ ماه باید آبیاری به گونه‌ای صورت گیرد که خاک اطراف پاجوش مرتب مرطوب باشد.

انتهای پیام/پ