به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ندای تفرش، فصل زمستان از جمله فصولی است که در فرهنگ کهن ایران، ایام آن دارای نامهای ویژه ای است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ندای تفرش,,
اگر حتی یکبار هم پیش سالمندان نشسته باشید اصطلاحاتی مانند "چله بزرگ"، "چله کوچک"، "چارچار" و.... را می شنوید. اصطلاحاتی که هر کدام عناوین خاص و دارای ویژگیهایی هستند.
,,
اسامی رومی ماههای زمستان به ترتیب کانون اول (تقریبا مطابق با دی)، کانون آخر (تقریبا مطابق با بهمن)، شباط (تقریبا مطابق با اسفند ماه) است.
,,
هنوز اصلاحات فارسی کهن در خصوص فصل زمستان در میان قدیمی های تفرش رایج است که در ادامه برخی از آنها را مشاهده می کنید.
,,
چله بزرگ، (چله به معنای چهل است) و چله بزرگ از 1 دی آغاز می شود و تا 10 بهمن ادامه دارد و ویژگی این چله سرما و برف زیاد است.
, چله بزرگ،,,
چله کوچک، از 10 بهمن تا 20 اسفند است و ویژگی آن آب شدن برف است و در این ایام زمین نفس آشکار می کشد.
, چله کوچک،,,
چار چار، (چار به معنای چهار است) و به 4 روز آخر چله بزرگ و 4 روز اول چله کوچک می گویند که در این ایام سرمای شدید وجود دارد.
, چار چار،,,
باد پیرزن، در 10 روز آخر اسفند گاهی باد های شدید می وزد و در 3 روز مانده به عید، باد پیرزن می آید.
, باد پیرزن,,
کوسه گلدی، 45 روز از زمستان که می گذرد، کوسه گلدی بشارت کم شدن سرما را می دهد. در همین ایام نفس آشکار زمین زده می شود.
, کوسه گلدی,,
آفتاب بود ، ماه اسفند را با این نام می نامیدند که در همین ایام خورشید در آسمان بیشتر دیده می شود و از شدت سرما بیشتر کاسته می شود.
, آفتاب بود ،,,
شب چله، نیز شب ابتدای چله بزرگ را می گویند.
, شب چله،,,
انتهای پیام/
,]
ارسال دیدگاه