به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آناج، ۱۵ سال تبعید و دوری شخصیتی که به عنوان مرجع تقلید یک ملت توانسته بود در این مدت پایه های نظام شاهنشاهی را بلرزاند در روز ۱۲ بهمن ماه ۱۳۵۷ ، به پایان رسید و امتی که گوش به فرمان ایشان توانسته بودند شاه ، این دست نشانده استعمار را سرنگون کنند در چنین روزی یوسف گمگشته خویش را باز یافتند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آناج,در روزی که قرار بود باقی ماندگان وریزه خواران شاه، با بستن فرودگاه اجازه فرود به هواپیمایی که حامل " امام این ملت " بود ندهند؛ و با تهدید حتی کار بدانجا رسید که قرار شد هواپیما را سرنگون کنند و این همه حکایت از دلشوره و ترسی داشت که خداوند در دل دشمنان این ابرمرد تاریخ افکنده بود و اما در طرف مقابل ، آرامش ایشان از لحظه ای که سوار بر هواپیما شدند تا آندم که رسیدند تعجب همگان را بر انگیخته بود .
,امام آمد ...
,و چراغ بادیه ی ظلمت شد، و خلیل حادثه ی ایمان.
,"ذلت ایران" را به "عزت اسلام" مبدل ساخت و سرها و گردن ها را درمقابل ابرجنایتکاران، همچو قله های رفیع، برافراشته ساخت و برگه ی بدهکاری مستضعفین را در برابر قدرت های استکباری، به برگه های طلبکاری مبدل کرد و موازنه ها را در منطقه و در سطح جهان برهم زد و طرح نو در انداخت و دنیایی جدید ساخت و اسلام را به عنوان "نیروی سوم" در سطح جهان مطرح نمود.
,امام آمد ...
,و شوکت دروغین و جبروت پوک و پوچ جباران را در هم شکست و زمین افتادگان محروم، و لگدمال شدگان مظلوم را به اوج شکوه و شوکت رساند. آمد، و سیلی "اسلام" را بر صورت "کفر" نواخت و با مشت و بازوی "حق"، بر فرق و دهان "باطل" کوبید.
,آمد، و همه جای ایرانمان را طراوت و سرسبزی ایمان بخشید و تمامت سرزمینمان را، و دشت ها و جلگه هایمان را، کوهها و بیابان هایمان را، کوچه و گذرهایمان را، خانه ها و مزارهایمان را، لاله کاشت، لاله ی سرخ انقلاب، که خونبهای آزادی بشریت، و رهگشای مردم به سوی نور و فلاح و روشنائی است.
,امام آمد ...
,و لاله های سرخ شهادت را آبیاری کرد، و با آمدنش، ویرانه هایمان آباد شد، و جهاد زندگی ساز "سازندگی" معجزه کرد، و کار، ارزش یافت، و کارگر، مقدس شد و ساختن، عبادت گشت و عبادت، بعد سیاسی یافت.
,انقلابمان پیش رفت – و می رود – ولی نه به بهای کم، که به قیمت هزاران شهید و جانباز و مفقود و اسیر.
,چه خون هائی که ریخته شد،
,چه عزیزانی که فدا شدند،
,و چه مخلصانی، در مقام رفیع "ایثار" جای گرفتند.
,"آبادان" مان، "شهید آباد" گشت،
,"خرمشهر" مان، "خونین شهر" شد،
,و "خوزستان" مان، "خونستان" ،
,و خانه هایمان، سنگر،
,و کلاسهایمان، جبهه،
,و قلمهایمان، سلاح،
,و بذرهایمان، باروت،
,و کارخانه هامان، معبد،
,و سنگرهایمان، محراب.
,جهادمان، "سازندگی" شد،
,و سازندگی مان، "جهاد"،
,و سوادآموزی مان، "نهضت"،
,و شهادت هایمان، "بنیاد".
,ملتمان، "بسیج" گشتند،
,و پیرانمان، "چریک" شدند،
,و جوانانمان، "پاسدار"،
,و عشایرمان، "مسلح"،
,و کردهای مسلمانمان " پیش مرگ"،
,هر روزمان "عاشورا" شد،
,و جای جای وطن سرخ و خونینمان، همچون سوسنگرد، هویزه، خرمشهر، بستان، دزفول، سومار، میمک، و ... "کربلا" گشت.
,اسلام عزیز شد و مسلمانان سربلند،
,قرآن، حاکم شد و طاغوت، فراری،
,صف ها متحد و مشت ها گره خورده و تکبیرها بلند.
,و ... اینها بود گوشه ای از میوه های روئیده بر شاخسار زمان در "22 بهمن" که با بذرافشانی باغبان بزرگ خیر و برکت و حق و آزادی، یعنی امام امت، فرا دست آمده است.
,انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه