شرم دستانتان، روی سیاهمان را سفید کرد/اقتصاد بیمار کشور صدقات مردم را به فنا می برد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کُردتودی، گرانی های چند سال اخیر، افزایش نرخ رشد کالاها، تورم، تحریم و هزاران "و" دیگر منجر به کمر شکن شدن همنوعانی از جنس نرم بی لطفی شده است.

عملکرد منفی اقتصاد و بازار متلاطم سال های اخیر منجر به رشد انواع معضلات اجتماعی و تشدید دردهای مردم و جامعه شده است که در نهایت با شروع فصلی نو از بهار بعد از تحریم که با اجرای مفاد قرارداد برجام و ایجاد شرایط پسابرجام در کشور باید شاهد کمرنگ شدن رنگ معضلات و تغییر در شرایط فعلی شد.

اما متاسفانه کم کاری دولت و عدم مسئولیت پذیری مسئولین در سال های اخیر آوار والای را به جای گذاشته است که قطعا سرعت ترمیم و شدت آواربرداری از تخریب های گذشته به نحوی کند خواهد بود که تا سال ها امکان سرپا ایستادن را به جامعه نخواهد داد.

رکود موجود در کشور، اقتصاد بیمار ما را بیمارتر کرده و امروز تمام اجزای بدن اقتصاد ما با این بیماری درگیر است و قشر مرفه کمتر از آحاد جامعه آن را لمس خواهد کرد.

متاسفانه فشارهای که در طول مدت های اخیر بر دوش مردم بوده است، همه دردمندان را شکسته و درمانده کرده است ولی بدتر اینکه موج قوی این شکست و سنگینی اصلی بار مشکلات تنها بر دوش فقرا و نیازمندان به شدت جا خوش کرده است و آنها را تا سال های سال هم ترمیمی برای دردهایشان نخواهد بود.

مسئولین دولتی، در تمام مدتی که مردم رنج نداری و جیب خالی را احساس می کردند، با حقوق های میلیونی خود به عیش و نوش می سپردند و امروز مردم همچنان زهر خنجر نادانی و بی تدبیری می خورند.

مردمی که از جنس همین آب و خاک هستند و بیشترین میزان از جمعیت پهناور کشور را تشکیل می دهند هنوز هم از پس لرزه های بی تدبیرهای سال های نه چندان دور می لرزند و رنج می کشند.

خبرنگار کُردتودی روز گذشته با کمال ناباوری در سرمای هوا و هنگام خروج از منزل مردی میان سال را در شرایطی که به دنبال بیرون کشیدن پول از صندوق صدقات کمیته امداد امام خمینی(ره) بود مشاهده کرد.

این مرد میان سال که نه ظاهری کثیف و ژنده پوش داشت و نه حتی شبیه به معتاد و دزدهای خیابانی بود در خیابان سهروردی شهر سنندج و روبه روی دانشکده فنی یزدان پناه این شهر برای تامین مایحتاج خود و خانواده اش مشغول بیرون کشیدن پول صدقه از صندوق صدقات بود.

یکی از رهگذران با حالتی کنایه ای به او گفت: "از گرسنگی می میری"، همین حرف آتش درون مرد بیچاره را شعله ور کرد. و او با سر دادن دشنام های به دولت و ملت، همچنین در لابه لای دشنام های سنگینش که گواهی بر جدای میان خودش با دولت بود، از بیکاری سه ساله اش، از بی پولی 6 ماهه اش و نداری هر روزش گفت!

این روزها شاید این درد مشترک همه مردم باشد یا حداقل و در خوشبینانه ترین شرایط نصف جمعیتی ایران را شامل شود.

مردمانی که زیر بار مشکلات و در سوء تدبیری مسئولان در نهایت بیش از دولت، مشکلات را حس می کنند و با آن هر روز می میرند و زندگی خواهند کرد.

مسئولان کمیته امداد در نهایت و در اعلام نتایج خود از صدقاتی که از صندوق های سطح شهر به دست می آورند مهمترین عامل را دزدی معتادین و خیابان گردها عنوان می کنند، در صورتی که نصف جمعیت در زیر خط فقر و پایین تر از استاندارد رفاه نسبی زندگی می کنند و این یعنی فاجعه!

روزانه بیش از 500 میلیون صدقه از صندوق رفع بلای مردم ایران جمع آوری می شود، که اگر در طول این 38 سال از پیروزی انقلاب اسلامی هر ماه تعدادی از نیازمندان را ساماندهی واقعی هم در حوزه مسکن، هم اشتغال و هم سلامت و تغذیه می کردند، امروز دیگر چیزی به نام صندوق صدقه یا حداقل فقر و تنگدستی وجود نداشت و میتوانستیم به جای کمیته امداد امام خمینی(ره) سازمانی پرکاربردتر با شرایط و وضع موجود دائر کرد.

اما سوال اصلی این است که این مقدار صدقه جمع آوری شده کجاست و صرف چه کاری می شود که هنوز افراد تحت پوشش کمیته امداد نیازمند و مستعد یاری هستند و هستند در کنار این افراد، کسانی که آه در بساط ندارند و کمیته ای هم نیستند.

انتهای پیام/م