نامه‌ای سرگشاده به هنرمندان بسیجی/ برای تشویق خوبی‌ها چه می‌کنیم؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از سیمرغ، چند روز است. دوستان صاحب دل و صاحب نفس، اشاراتی دارند که از برخی اتفاقات خوش و ناخوش روزگار هنر، همین طور ساده نگذریم.

 

از شکستن قفل سکوت حاتمی کیا - که برخی می گویند چه دیر شکسته؟ - از حجاب خوب خانم مریلا زارعی که سربلندمان کرده، از بی سلیقگی دوستان صراطی‌مان که رفته‌اند و در اوج آسمانی شیار 143 مان چسبیده اند به رنگ مانتو خانم آبیار !!!! و خیلی چیزهای دیگر !

 

دوستان ، معتقدند که همین طور که گاهی برای بدحجابی و کم توجهی جماعت هنرمند به برخی ساحت ها ، تاسف می خوریم باید برای کار خوب هم ارزش قائل بشویم و زنده باد و دست مریزاد بگوییم.

 

من هم با ایشان موافقم . اما شاید یک مقدار متفاوت تر این جنبه را تحلیل می کنم و باز می خواهم در این مجال و این چند جمله فتح بابی باز کنم که هم بسیجی های هنرمند درباره اش نظر بدهند و یک بحث خوب در بگیرد.شاید از انتهای این بحث، یک چیزی فراتر از یک بحث ، فراتر از یک جشنواره و بالاخره یک گفتمان دربیاید.

 

نمی دانم ، شما هم مثل من مناظره ی جمعه ی شبکه یک را که در آن درباره ی سینما بحث شد و نمایندگان سینمای روشنفکری کشور ، قبل از آغاز از آن قهر کردند را دیدید یا نه؟

 

در این مناظره، از حرف‌های عمدتا درست آقای دکتر کوشکی، جماعت حاضر این نتیجه را گرفتند که مثلا شما فقط یک سینمای دفاع مقدسی را خوب می دانید و لا غیر! شاید آقای کوشکی هم در این برداشت مقصر بود . زیرا مثال هایش به اندازه کافی متنوع نبود.

 

پس از این مناظره و با توجه به همین رویدادهای هفته های گذشته ، به فکر فرو رفتم که کمی از لاک انتقاد بیرون بیایم و واقعا به این فکر کنم که اگر قرار باشد من هم روزی مدیر فرهنگی کلان این مملکت باشم ، چگونه می‌خواهم نظرات مختلف را مدیریت و قانع کنم؟

 

صادقانه بگویم، به نظرم در نقد درون گفتمانی باید به این واقعیت توجه کنیم که سال هاست در حوزه ی تفکرات ایجابی دچار مشکلات عدیده‌ای هستیم.

 

آن قدری که اعتراض داریم ، بلد نیستیم که جریان تشویق بیافرینیم و یک چندم آن که نقد می کنیم ، بلد نیستیم که پیشنهاد سازنده بدهیم.

 

بنابر این اگر بخشی از جامعه، امثال من را گروهی غرغرو که فقط در پی اشکال گرفتن و بیانیه اعتراضی صادر کردن است ، حساب کند، بیراه برخورد نکرده است.

 

فی المثل در همین  سال ها چقدر درباره ی مزمت خیانت در سینما ، سخن گفته ایم ، اما حالا که یک نفر مانند بنیامین بهادری بعد از مرگ همسرش ،برای یار درگذشته اش تصنیف عاشقانه می سازد . به اندازه ی یک جمله هم برای او همراهی نامه نمی نویسیم.

 

این قدر درباره ی قداست خانه اسلامی و ایرانی سخت گفتیم ، درباره ی زوج های هنرمندی که یک عمر باهم سالم زندگی کردند ، چند جشن نامه نوشتیم و گرفتیم؟

 

در همین حوالی ما چند جشنواره برای معرفی خوش پوشش ترین شخصیت هنری سال ( بر اساس معیارهای اسلامی) ، منزه ترین متن ها از حرف های رکیک و غیر اخلاقی ، با اخلاق ترین پرسوناژهای فیلم و سریال وجود دارد؟

 

در جشنواره های موسیقی مان ، چند امتیاز به موسیقی عاشقانه ای که به استحکام رابطه زوجین و ایجاد احترام بین خانواده به ویژه والدین و فرزندان منجر می شود ، قائلیم؟

 

درباره ی ترویج معاملات سالم و نقد ربای پنهان و آشکار که بخش هایی از بازار و سیستم بانکی مان را فاسد کرده ، کدام یک از ما طرح هنری  ارائه کردیم؟

 

سال هاست رهبر معظم انقلاب ، درباره ی اهمیت امید در جامعه سخن گفته اند و تزریق ناامیدی را بزرگترین خیانت به کشور و نظام بر شمرده اند.کارنامه ما در توسعه ی هنر امید چیست؟

 

نه جشنواره موسیقی ازدواج داریم. نه جایزه ی نماز در داستان، تلویزیون و سینما، نه همایش بررسی جلوه های اخلاق دینی در فیلم ها، نه رسانه ای داریم برای معرفی آثار خوب و نه خیلی چیزهای دیگری که از رصد و شناخت و فهم مطالب و موازین اصلی و تفکیک آن از مطالب و موازین فرعی ناشی شده باشد.

 

آن وقت هم که انتقاد می کنیم ، انتقادهایمان هم خیلی برای توده جامعه جذاب نیست. نه طنزی علیه گرانفروشی و احتکار نوشتیم و نه در مقابل رشا و ارتشا و فساد اداری  و خیلی چیزهایی که رهبر معظم انقلاب و آحاد ملت  را رنجانده چیزی تولید می کنیم و عموما در مقوله هایی اظهار هنری داریم که معمولا مخاطبش خودمانیم .یک نو روشتفکری خاص از جنس خودمان.

 

ساده و راحت بگویم . در چنان قالبی مغلوب شدیم و خودمان هم باور کردیم که واقعا در راه اسلام و نظرات ولایت حرکت می کنیم که نگو و نپرس!!!

آری ، امروز هنر بسیجی و هنرمند بسیجی نیازمند تنفسی تازه در فضایی بزرگ و کلان برای تبیین جامعه ی نمونه اسلامی است.

 

 جامعه ای که غیر از مسائل کلان سیاسی چیزهای دیگری هم برای اندیشیدن و ایده دادن دارد.

حالا نوبت شماست که درباره هنر خوبی ها و امید بیشتر بگویید و آنرا مطالبه کنید

انتهای پیام/خ