نقش آپاندیسی اصلاح طلبان در دولت/ زیر پرچم بنفش، پیش به سوی مجلس

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از گام نیوز اهمیت انتخابات در گردش نخبگان و ارتباط آن با چرخه قدرت در نظام مردم سالاری، بر کسی پوشیده نیست. انتخابات که مهمترین ابزار نظارت همگانی/ مردمی است، از دو وجه دیگر هم برخوردار است که به موضوع رقابت و نقد جناحی، و جابجایی قدرت مربوط می شود. به همین جهت پس از هر انتخاباتی، شاهد انتقال کانون های قدرت و تغییر در مناسبات سیاسی هستیم.
پرهیز از ایجاد اختلاف به بهانه یکسان نبودن سلیقه‌ها و گرایش‌ها
{{وَأَطیعُوا اللَّهَ وَرَسولَهُ وَلا تَنازَعوا فَتَفشَلوا وَتَذهَبَ ریحُکُم  وَاصبِروا  إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصّابِرینَ}} (انفال 46): و (فرمان) خدا و پیامبرش را اطاعت نمایید! و نزاع (و کشمکش) نکنید، تا سست نشوید، و قدرت (و شوکت) شما از میان نرود! و صبر و استقامت کنید که خداوند با استقامت کنندگان است!

انتخابات مجلس و خبرگان در این دوره بنا به دلائلی، از اهمیت خاصی نسبت به گذشته برخوردار هستنداین اهمیت با توجه به پیامدها و فوائدی است که بر آن متصور است. ولی اگر بخواهیم از پیامدهای مثبت و شیرینی آن بهره مند شویم، بایستی با لحاظ ظرفیت عمومی، توان پذیرش عمومی و مقبولیت مردمی رفتار کنیم و از رفتارهای احساسی و کوتاه مدت بپرهیزیم. در زیر وضعیت امروز اصلاح¬طلبان و چند استراتژی انتخاباتی ایشان جهت اطلاع اصولگرایان مرور می شود.
اصولگرایان استان نیک می دانند که اصلاح طلبان در فقر پذیرش اجتماعی به سر می برند و مانند خرداد 76 از آراء گفتمانی برخوردار نیستند که بتوانند همگرایی عاطفی با جامعه ایجاد کنند و تعلقاتی در مخاطب به خود بوجود بیاورند. اصلاح طلبان لیبرال پایگاه اجتماعی مستقلی از دولت ندارند و مانند آپاندیس برای دولت عمل می کنند. لذا با قطبی سازی فضای رقابت انتخاباتی و ایجاد اختلاف در جبهه مقابلشان، می توانند در قدرت بمانند.
زیرا ناکارآمدی و افراط گرایی خود در گذشته را به کنار می زنند و عملکردشان مورد ارزیابی منطقی قرار نمی گیرد و با صورت-بندی «موافق- مخالف»، می توانند رأی هایی را جذب نمایند. اما اصولگرایان از وضعیت مناسبت تری برخوردار هستند و دچار ضعف ناکارآمدی و افراط گرایی نیستند اما از یک ضعفی رنج می برند که به کنشگری سیاسی آنان و قواعد بازی با رقیب برمی گردد.
اصلاح طلبان از آنجایی که به لحاظ کارکردی و هنجاری دارای خطاهای فاحشی هستند، با سیاست ورزی حرفه ای می توانند زمین بازی را تعیین کنند و به اصولگراهای «تنهامانده» رودست بزنند. مثلاً اصولگراهای مستقل را مورد نفوذ قرار دهند و آن ها را با تشویق به صحنه ماندن، باعث شکستن آراء جبهه اصولگرایی شوند.

تأکید می شود که بر اساس تجربه انتخابات گذشته، اصلاح طلبان دارای اکثریت نیستند؛ مبادا اصولگرایان بدون پرهیز از ایجاد اختلاف به بهانه یکسان نبودن سلیقه‌ها و گرایش‌ها، به تعارضات و تضادها دامن بزنند و جبهه ی خودی را فشل سازند.
اصولگرایان با عدم اتحاد، تهدیدمحوری را بر فرصت محوری، و فرصت سوزی را بر فرصت محوری ترجیح ندهند که همگی بازی خورده رقیب می شوند. از رفتارهای ایدئولوژیک فاصله بگیرند و به عملگرایی و واقع بینی نزدیک شوند و در اندیشه برتری نسبی نباشند.
راه گفت وگو باز است و تکثر موجود را به انسجام عملی تبدیل نمایید و با احترام به گروه های مرجع، بحران مرجعیت سیاسی را مانند آنچه در انتخابات 92 اتفاق افتاد، رقم نزنید.
مجلس دهم تأثیر بسیاری بر سرنوشت کشور دارد.

اصلاح طلبان مبتلا به ارتجاع مضاعف در میدان سیاست هستند. در جریان شناسی این گروه، شاهد آن بودیم که از آقای هاشمی رفسنجانی عبور کردند و پس از آن، خروج از حاکمیت و در نهایت نیز فرمان عبور از خاتمی صادر نمودند. سپس در انتخابات 84 به آقای هاشمی رفسنجانی رجعت کردند و در سال فتنه نیز با موسوی بیعت کردند. بعد از آن انتخابات نهم مجلس را تحریم نمودند. اما در انتخابات یازدهم ریاست جمهوری علی¬رغم حضور دکتر عارف، به کمترینِ کمترین ها، یعنی شیخ حسن که هیچگونه پیشینه اصلاح طلبی در کارنامه خود نداشت و ندارد و آن را رحم اجاره ای نامیدند، متمسّک شدند. در واقع از جایگاه پساهاشمی و حاکمیت و خاتمی، به جایگاه ماقبل هاشمی بازگشتند.

اصولگرایان بدانند که اصلاح طلبان به عنوان آویخته های کلید تدبیر و امید، مجبور هستند در یک تعاملِ بده بستانی و امتیازدهی با دیگران در صحنه بمانند و نمی توانند رقیبی سرسخت و دشوار مطرح شوند، مگر آنکه زیر بلیط اعتدالیون بنفش بروند و اصولگرایان نیز در اختلافات و کشمکش هایشان بمانند.
اصلاح طلبان در کلانِ میدان، وضعیت تحقیرآمیزی دارند و به همین دلیل است که گزینه هایی مانند ناطق نوری و دکتر لاریجانی را برجسته می کنند و بر خلاف آن، دکتر عارف که با مشت پُر آمده است را طرد می کنند.
درس گرفتن از انتخاب حسن روحانی که با بضاعت مزجات، توانست ورق را برگرداند و با سیاست ورزی هوشمندانه و ناشی گری و تضاد رقبا، پیروز انتخابات شود، می تواند آموزنده باشد. اصولگرایان به جریان انقلابی و شاخص های آن توجه بیشتری نشان دهند که نفوذی ها و بدیل مجلس ششم دوباره به قدرت باز نگردند.
اصولگرایان سیاست را اجتماعی ببینند و نه کاستی و شخصی، تلاش کنند پایگاه خود را توسط اتحاد، تجمیع و گسترده کنند؛ تجمع از لحاظ وحدت دیدگاه و گسترده از منظر شمولیت اجتماعی.
•    طاها دشتی نژاد

انتهای پیام/