رهبران غرب چه زمانی بخاطر جنگ متهم می شوند؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از بینا، درحالی که دولت در پی تشکیل دادگاه برای عمر البشیر است، سوال مهم اینجاست که چرا رهبران آفریقایی هدف قرار می گیرند در حالی که شخصی مانند تونی بلر با براه اندازی یک جنگ غیر قانونی براحتی از قانون عبور کرده است.
ایدی امین، که قوانین دادگاهش توسط ۶۰ کشور مختلف تدوین شده بود، بعنوان یکی از دیکتاتورهای اوگاندا بدلیل سن بالا و بعد از حضور مکرر در کما نتوانست در دادگاه شرکت کند.

وی در این شرایط در سال ۲۰۰۳ در سن هفتاد سالگی در تبعید خود در عربستان سعودی به سر میبرد. فعالان حقوق بشر اوگاندا و دولت این کشور از محاکمه امین در کشور ناامید شدند. گفته می شود که وی مسئول کشته شدن بیش از ۴۰۰ هزار نفر بوده است. فعالان حقوق بشری غربی نیز تمام تلاش خود را به کار بستند تا جنایات امین را به نحو احسن مقابل دیدگان مردم قرار دهند و حس تنفر را در آنها تقویت کنند.
اما همین دیوان عفو بین الملل در سال ۱۹۷۹ نیز فعالیت داشت، زمانیکه نیروهای تانزانیا و تبعیدی های اوگاندا به امین حمله کردند، آن هم زمانی که وی بیشتر نیروهای خود را در مرزها متمرکز کرده بود، و شاید امین شانس زیادی داشت که تنها تن به تبعید داد. او نخست به لیبی ، عراق و در نهایت به عربستان سعودی رفت.
هیچکدام از این سه کشور جزء ۱۲۲ کشور عضو دیوان نبوده اند، این در حالی است که در حود قاره افریقا ۳۴ کشور امضا کننده قوانین دیوان بین المللی کیفری هستند.
از سال ۱۹۹۸ و در پی اعتراضات و انتقادهای فراوان به این دیوان، فعالیت های ان علیه رهبران افریقایی اوج گرفت. حکم دستگیری مومر قذافی رهبر لیبی، سیف الاسلام فرزند او و عبدالله السنوسی رییس اطلاعات لیبی به جرم جنایات جنگی از سوی این دیوان صادر شد.
در افریقا بعد از این احکام فعالان حقوق بشری دست به اعتراض زدند، آنها معتقد بودند که این احکام باید علیه اشخصای چون، جورج بوش رییس جمهور امریکا، نیکولاس سازکوزی رییس جمهور فرانسه و یا دیوید کامرون نخست وزیر بریتاینا صادر شود که با براه انداختن جنگ در بسیاری از نقاط جهان تاکنون عده زیادی از مرئم بی گناه را به کام مرگ کشانده اند.
اما درسوی دیگر حامیان منفعت طلب ICC تلاش کردند تا احکام صادره را کاملا عادلانه و صحیح جلوه دهند. در مورد قذافی، اعتراضات تا جایی بالا گرفت که رهبران غربی که از ایجاد تنش میان ناتو و مردم لیبی و امکان کشته شدن مردم هراس پیدا کردند.

در سوی دیگر همچنان اصرارهای زیادی بر ICC وارد میشد که جورج بوش و تونی بلیر نیز باید به میز محاکمه بیایند. اما علی رغم فشارها تصمیم جدیدی در این باره گرفته نشد.
تا کنون بیش از ۴۰ نفر که اکثر قریب به اتفاق انها سیاه پوست های افریقایی بوده اند، در دادگاه محکوم شده اند، این در حالی است که شخصی همچون تونی بلیر که بریتاینا را وارد یک جنگ غیرقانونی کرده و باعث کشتار صدها هزار نفر شده است در لیست جایی نداشته است.
شاید برای اظهارنظر بهتر درباره این دیوان نیاز باشد تا نحوه فعالیت و کارکرد این دیوان مورد بررسی قرار گیرد.
در حالی که خود دادگاه می تواند علیه کسی دستور پیگیری صادر کند اما عموما این اتفاق رخ نمی دهد و زمانی اتهام و پیگیری آغاز می شود که یکی از کشورهای عضو دیوان درخواست دادخواهی کند. کشورهای غیر عضو نیز می توانند با قبول کردن نحوه قضاوت این دیوان، بر اساس جنایاتی که در منطقه انها رخ داده است از دادگاه درخواست پیگیر ی کنند.
سازمان ملل نیز در برخی موارد میتواند پرونده جنایات جنگی خود را به این دادگاه محول کند. این کار در دو مورد قذافی و بشیر از سوی سازمان ملل انجام شد.

منبع

انتهای پیام/