جنگ برای بهارستان به هر قیمتی؟!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از لامرود، امروز به طور تصادفی لینک خبری برایم ارسال شد که دیدار خانواده های شهدا مدافع حرم با رهبر معظم انقلاب را منتشر کرده بود.آنقدر سخنان مقام معظم رهبری، خانواده های شهدا و عکس آن بچه های معصوم در آغوش رهبر دلنشین بود که ساعت ها مرا خیره در مانیتور کامپیوتر کرد.نمیدانم چرا با دیدن آن عکس و حرف ها، اشک امانم را بریده بود. اما وقتی از خود گذشتگی آن بزرگ مردان با سن و سال های کم را می خواندم، تنها با خود زمزمه کردم یعنی در شهر من کسی از خود نمی گذرد که چنین بر سر پست و مقام و صندلی بهارستان دعوا است؟

مگر آن صندلی و جایگاه از جان و زندگی این شیردلان با ارزش تر است که بدون هیچ حرفی فرزندان و خانواده هایشان را گذاشتند و رفتند تا ما در آرامش باشیم و این سیاست مداران در جنگ و دعوا برای صندلی مجلس؟آری دلم پر از درد است، دردی از جنس  آن پدر جوان که لحظه تولد فرزندش به شهادت می رسد برای آسایش و آرامش ملتش اما این پدران شهر من حتی برای آسایش و آرامش خانواده ها و جوانان خودشان هم حاضر به گذشت نیستند.چه داستان تلخ و تاسف باری است که برای آیندگانمان به یادگار خواهیم گذاشت؛ داستان جنگ رسیدن به بهارستان به هر قیمتی.
دوست دارم آنقدر داد بزنم تا همه دنیا صدایم را بشنوند که ای مردمانی که می گویید ما برای مردم آمده ایم، پس این همه خودخواهی و غرور برای چیست؟
پس اگر بفکر مردم هستید، چرا شماها نمی روید تا به مردم ثابت شود مرد بودید و پای حرفتان مانده اید.
آری سینه ام مالا مال درد است، دردی از جنس دروغ، دروغ هایی که برای پست و مقام می جنگند و آنوقت بهانه اش را مردمی می کنید که تنها بخاطر خودخواهی های امثال شماها در رنج و عذاب هستند.
آری من جوان این شهر به نمایندگی از مردمم می گویم، حضور اینگونه تان نشانه خیانت است و نه به نشانه کمک به این شهر
آیا وقت آن نرسیده است که از خواب غفلت بیدار شوید و به حق برای مردم و رضای خدا کار کنید؟
آیا تاکنون اشک های آن پدر، مادر، همسر و فرزندان خردسال شهدا را دیده اید؟ یا نه آنقدر خودتان را غرق در جلسات انتخاباتی و جنگ برای کرسی مجلس کرده اید که همه چیز و همه کس را به فراموشی سپرده اید.
نمی دانم شاید از دیدگاه شما ارزش مردم به یک دست شام و پول شارژ موبایل و امثال اینچیزها باشد اما بدانید مردمان شهرم، هوشیارتر از این هستند که بخواهند براین اساس، رای دهند.
این را برای کسانی مینویسم که اینروزها سخت گرفتار جنگ بهارستان شده اند، شاید برایتان شنیدنی باشد تا در حد چند خط حرف دل مردم را بدانید؛
مردمان شهرم کسی را انتخاب می کنند که همدردشان باشد نه کسی که آنقدر پول اطرافیانش  اضافه باشد که بی ریا خرج تبلیغاتش می کند، کسی را انتخاب می کنند که از جنس خودشان باشد و سرمایه و جیب های پرپولی برای تبلیغاتشان حمایتشان نکند، کسانی که امروز بی ابا خرج می کنند تا روزی دیگر و روزگاری دیگر، دو دستی تلافی آن را بستانند، مگر فراموشتان شده است که چنین کسی اگر مجلس برود، از بی دردی دیگر درد مردم شهرش را یادش نمی ماند.
آری مردمان شهرم به خوبی می دانند کسانی که همچون باد، در هر دوره ای، به سمت یک نفر رفته اند و در دور دیگر انتخابات، علیرغم حضور آن شخص در عرصه رقابت، به سراغ دیگری رفته اند، قابل اعتماد نبوده و نیستند.
آری مردمان شهرم به خوبی می دانند کسانی که در دور قبل انتخابات با فرد دیگری بوده اند و پول های هنگفت خرج کردند اما این بار به سراغ دیگری رفته اند، چه مقاصد و اهدافی را در سر داشته اند که با آن نفر قبلی به جایی نرسیده و قول اجابتش را از فرد کنونی گرفته اند.
آری مردمان شهرم کسی را انتخاب می کنند که همیشه دلشان با خدا باشد و جایشان در صف اول نمازهای جماعت نه کسانی که تنها به مدت چندماهی، صف های نماز را پر از ریا و دورویی شان می کنند.
آری مردمان شهرم به صداقت رای خواهند داد نه دروغ و دورویی.