نماینده ای می خواهم که مانند من فقر را چشیده باشد و درد من را بفهمد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛  به نقل از «تیتریک»، با چهره ای رنجور و خسته لب جوی خیابان برای رسیدن و سوار شدن بر اتوبوس به انتظار نشسته بود، گویی در این عالم نبود و با چشمان باز به خواب فرو رفته بود.

 نزدیک رفتم، با سلامم چنان از جای پرید و ساک کهنه و کوچکش را به خود نزدیک کرد که از خود خجالت کشیدم، از اینکه او را ترساندم عذرخواهی کردم.

بنا به وظیفه ای که برای تهیه گزارش میدانی در خصوص انتخابات آینده بر عهده داشتم از او پرسیدم؟ مادر در انتخابات شرکت می کنید؟ با بی حوصلگی تمام جواب داد: نه مادر شرکت نمی کنم، این همه سال شرکت کردم بسه، برای چی باید شرکت کنم؟ شرکت کنم که یه مشت آدم فقر ندیده بر روی کار بیایند و این چه فایده ای برای من دارد.

چاشنی انفجاری که به سبب مشکلاتش در درون داشت، به یکباره منفجر شد و گویی که تقاص دنیای نامرادش را از کلمات میگیرد، غرولند کنان و بلند ادامه داد: تمام این مدت سالهای گذشته را رأی دادم تا ارزانی شود، کسی که به روی کار بیاید وجدان داشته باشد و درد فقرا را بفهمد، اول که می آید نگوید این کار و آن کار را می کنم ولی هیچ کار بعد از انتخاب شدن نکند، فکری به حال من و امثال من کند.

این زن ادامه داد: من بازنشسته بهداشت هستم و با حقوق 700 هزارتومان، با این گرانی با تخم مرغ شانه ای 10 هزار تومان و پیاز کیلویی 5 هزار تومان امروز را با هزار بدبختی زندگی می کنم؟

سخنانمان که به اینجا رسید، مادر که پر از درد و آه بود و هر لحظه صدای لرزانش بیشتر به داد و فریاد تبدیل میشد، اظهار داشت: من بعد از این همه سال کار و سختی و بعد از 15 سال بازنشستگی در حال حاضر مجبور به کار در خانه های مردم هستم.

وی دستان فرسوده و پر از چین و چروکش را برای اثبات حرفهایش نشان داد و گفت: این وضع من است، پسرم معتاد است و گوشه زندان افتاده ، همسرش از او جدا شده است و فرزندان آنها را من بزرگ میکنم و می گردانم، همه جا رفتم، پیش قاضی هم رفتم ولی نتیجه نگرفتم، شما را به خدا صدای مرا به گوش مسئولان برسانید، چرا برای دستگیری به خانه های مردم می ریزند و متخلفین را دستگیر می کنند اما از داخل زندان مواد را جمع نمی کنند، داخل زندان همه جور مواد هست و پسر من داخل زندان هم مواد استفاده می کند و بدبخت شده است.

این زن افزود: من نماینده ای می خواهم که درد من و امثال من را بفهمد و بداند که با چه بدبختی زندگی می کنم، من چطور باید نوه هایم را در این گرانی و بدبختی بزرگ کنم .


 
از او اجازه گرفتم تا عکس بگیرم و با موافقتش مشروط بر اینکه صدای او را به گوش مسئولان برسانم عکسی از این مادر پر از درد و غصه انداختم، من به این می اندیشیدم که آیا او اینبار در انتخابات شرکت می کند ولی او سعی داشت تمام غصه ها و دردهایش را برایم بگوید و من به گوش مسئولان برسانم.....

انتهای پیام/رض