استفاده ابزاری از پوشش کردی تا جلب حضور جوانان؛ شگردی ناب از تبلیغات

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کُردتودی، ستادهای کاندیداهای مجلس در اکثر نقاط شهر به چشم می خورد، عکس ها بر دیوار شهر آویزان شده تا نمایانگر وجودی و معرف شخص کاندیدا باشد.

ماشین ها؛ عکس های از فرد مورد نظر را بر روی سپر و شیشه، یدک می کشند و در خیابان ها و کوچه های هر نقطه از شهر جولان می دهند.

اما ناب تر و زیباتر تصاویر تبلیغات قبل از انتخابات، اینکه جوانانی رعنا، با پوششی زیبا و فاخر، تن پوشی از لباس کردی را بر تن کرده و در سطح شهر و یا در ستادهای کاندیداها عرض اندام می کنند، تا هم لباس زیبا و فاخر کردی را به نمایش عموم بگذارند و هم هواخواهی کاندیداهای مورد نظر از هویت بومی را فریاد کنند.

پوشش کردی یکی از فاخرترین لباس های بومی و محلی ایران است که دارنده نشان های برتر در سطح جهان از جمله محجب ترین پوشش در سطح دنیا است.

پوششی زیبا و رنگین و نمایانگر تمدنی دیرینه، که چشم هر بیننده را جلب کمال خود می کند، و از جمال و زیبایی به تمام جهان نور می بخشد.

اما متاسفانه استفاده ابزاری از این نوع هویت ملی، در کردستان در سال های اخیر و در این روزهای به ثانیه افتادن انتخابات، بیش از قبل به چشم می خورد.

تردد جوانانی با لباس کردی در خیابان های شهر و تن پوش زیبا و فاخر آنها که با صدای بلند از نام آقا یا خانم خاص سخن به میان می آورند، حکایت از غمی نهفته دارد، دردی که ناگذیر گذشته را در ذهن تکرار می کند.

"چند سال قبل، در همین روزها بود. آن سال های تبلیغ و انتخاب برای مجلس نهم، رای اولی بودم، بیکار بودم و دانشجو، با چه شور و حالی به دنبال آقای ..... در ستاد انتخاباتی او مشغول بودم با تمام دوستانم که مثل من بودن، بیکار و دانشجو چه شوری داشتیم که وقتی کاندید ما به مجلس برود، خوش به حال ما. تمام سعی و تلاش ما جمع آوری رای و تبلیغ برای او بود، حتی لباس کردی هم پوشیدیم، در خیابان با صدای بلند نام او را به زبان می آوردیم به مسجد، تکیه، مدرسه، دانشگاه و تمام ادارات می رفتیم تا برای او رای جمع کنم و او را راهی مجلس کنیم و او هم برای ما کاری انجام دهد، قطعا اشتغال ما اولویت کار او با شروع به کار مجلس می شد.

نماینده ما راهی مجلس شد، با رای های که ما جمع کردیم، رفت و چهار سال روی صندلی سبز مجلس نشست. دانشگاه تمام شد، ما بیکار ماندیم و امروز او باز هم با هم سن و سال های آن روزهای من تیم دیگر از تبلیغ راه انداخته است."

"یادم میاید آن روزها کفش هایم پاره شد"

این صحنه ها را که می بینم تمام چهار سال قبل خودم یادم می افتد، تمام آن روزهای من و من های دیگر دویدیم و او نشست و خورد.

انتخاب ما نادرست بود و هدف ما اشتباه تر، ما با پوشش کردی و از انتخاب اول بودن خود که سرشار از کم تجربگی بود سعی در تظاهر به نفع تبلیغ و در راستای رسیدن به اشتغال کردیم، نیازی که دیروز و امروز و حتی فردا هم حس می شود و انتظارش را هم از کسی که فقط باید یک قانونگذار باشد، داشتیم.

نمایندگان مجلس تنها قانون گذاران و ناظران مجلس هستند، و نمی توانند به راحتی قول به ایجاد کار و رفع بیکاری جوانان دهند، هر چند که صدای بیکاری از تبلیغات مجلسی ها هم بیشتر و بلندتر در ستادها دیده می شود.

حضور این همه جوان که در ستادهای انتخاباتی مهره بازی کاندیداها شدند، رازی سر به مهر است که نیاز به موشکافی دارد.

از دو جوان شنیدم که می گفتند، ده روز که بیشتر نیست، می رویم اگر نماینده شد، که بهتر و میخواهیم برایمان کاری انجام دهد، اگر نماینده نشد، همین مقدار پولی که می دهد هم خوب است، خرج چند روزمان می شود.

برخی دیگر از جوانان مشغول در ستادهای انتخاباتی به واسته خیشاوندی و تنها به منظور فامیلی کردن یک صندلی مجلس به نفع خود راهی این کارزار شدند، برخی دیگر هم می گویند نه پولی دریافت می کنند و نه فایل دور یا نزدیک شخص کاندید هستند، فقط برای دلخوشی خودشان می آیند.

انتخاب شخص مناسب و لایق برای حضور در مجلس الزامی است و اینکه این فرد توانسته با سیاست ها و حربه های خاص خود شگردی مناسب برای حضور جوانان را فراهم کند، جای بسی تقدیر و تشکر است.

البته بهتر است کسی که می تواند و مسئول حقیقی و وامدار اشتغال جوانان است، این روزها سر به خیابان ها و ستادهای تبلیغاتی بزند و آماری از بیکاری همراه با مستند حضور جوانان را برای روزهای خاص جمع آوری کند، جوانانی که به عینه و با زبان بی زبان حضور خود، فریاد بیکاری در میان کاغذها و پوسترهای که نام کاندیدای مجلس را می گویند، به زبان می آورند.

متاسفانه این روزهای داغ تبلیغات، سردی بیکاری را بیش تر با سیلی به صورت رهگذران می مالد، کاش مسئولان، مسئولانه، مسئولیت می پذیرفتند تا بیکاری های بیشمار، جوانان را بازیچه نکند.

انتهای پیام/م