من می نویسم تا آنچه را که نگفتنی است بگویم

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛  به نقل از کرمان هنر ، سکینه جعفری زاده متولد ۲۶ آبان ۵۸ که از سال ۸۶ نوشتن را شروع کرد و در سال ۸۷ اولین کتابش را با نام “زمزمه با آب” چاپ شد و در جشنواره کتاب سال استان جز کتاب های برگزیده انتخاب شد و در جشنواره سراسری معرفت دینی در همان سال با داستان کوتاهی با عنوان “آخرین سرباز بابا” رتبه دوم را کسب نموده است.

در سال ۹۱کتاب” نازی و ملوسک” را به زیر چاب برد و همچنین دوکتاب را در حال حاضر با عنوان های “زائر گل سرخ” و “بوی چادر مادر بزرگ” که  در سال آینده به مرحله چاپ خواهند رسید.
در سال جاری  یک اثر برای جشنواره “پرنده آبی” فرستاده است  که در مرحله اول حائز رتبه شد و مرحله دوم جشنواره نیز در سال آینده برگزیدگانش را خواهد شد.

چطور شد که به نوشتن علاقه مند شدید؟
از همان کودکی نوشتن را دوست داشتم .حس میکنم با نوشتن می توان زندگی کرد ونفس کشید . در جاهایی از زندگی که کم میاورم نوشتن خیلی به من کمک می کند.
هنر یک حس خاصی است و همین هم باعث شد که به سمتش گرایش پیدا کنم.
آیا به هنر دیگری علاقه دارید؟
بله به خوشنویسی علاقه زیادی دارم و در اولین فرصت سعی می کنم به این مقوله هم بپردازم.

آخرین فیلمی که دیده اید؟
بنده در حال تماشای سریال شهرزاد هستم .

آخرین کتابی که خوانده اید؟
داستان های کوچکی بابام

آخرین مطلبی که خودتان نوشته اید؟
متنی در رابطه با نماز که دیروز نوشتم و برای یک جشنواره در خوزستان در حال آماده سازی است.

از نظر خودتان اثربخش ترین مطلبی که نوشتین را به ما بگویید؟
بنده یک دفترچه کوچکی دارم با نام “یادداشت های من برای خودم” که هر زمان در گیر و دارهای زندگی ام و مشکلات آن خسته میشوم شروع به نوشتن این مطالب می کنم و آرامش بسیار زیادی به من می دهد و قصد دارم این مطالبم را به صورت کتاب چاپ کنم.

از مشکلات نویسندگان در کرمان بگویید؟
در استان نویسندگی بیشتر حالت جناحی پیدا کرده است و همین جناحی بودن باعث شده است که نویسندگان نتوانند در کنار هم باشند و مشکلات خودشان را بیان کنند.

سخن پایانی:
من می نویسم تا آنچه را که نگفتنی است بگویم .زندگی خود یک نوشته است.اگر من ننویسم دیگران می نویسند، پس من باید منصفانه آنچه را که می بینم و می دانم بنویسم تا آیندگان بتوانند قضاوت کنند
چون شناخت آیندگان یک مملکت از نوشته هایی است که به یادگار می ماند؛ و من نویسنده باید همیشه حواسم باشد که مطالبی را بنویسم که به درد آیندگان بخورد و این جامعه امروز من را برای آیندگان ترسیم نماید.

انتهای پیام/