به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ وبلاگ سلحشوران نراق نوشت؛ نراق بخشی از شهرستان دلیجان در استان مرکزی قدمت بیش از 3000 ساله دارد و از شهرهای کُهن و تاریخی ایران است . تا قبل از ماشینی شدن بسیاری از وسایل و امکانات ازابزارهایی استفاده می کردند که یکی از آنها سِرکو بود .
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, وبلاگ سلحشوران نراق,
سِرکو در گویش محلی به آن سنگ کوب یا سرکو کوبی نیز گفته می شود نوعی هاون سنگین بود و تا 20 سال قبل در تمام خانه های اهالی نراق در کوبیدن و لِه کردن مایحتاجی که نیاز به آسیاب کردن مواد خوراکی بود استفاده می گردید .
سِرکو وسیله ای است سنگی و حفره دار تو خالی و دارای یک دسته سنگی می باشد که زنان زحمتکش نراق در نبود برق و یا هم زن و عدم وجود دستگاه های خُرد کننده به جای چرخ گوشت استفاده می نمودند .
یکی از بیشترین مصارف از سِرکو برای کوبیدن گوشت بود به این معنی که تکه هایی از گوشت گوسفند را داخل آن می انداختند و با دسته سنگین آنقدر روی آن می کوبیدند تا گوشت له شود و بعد برای تهیه شِفته (کوفته) و یا کتلت آماده می گردید .
معمولا اغلب خانه ها سِرکوی کوچک داشتند که قابل حمل و نقل بود و برای احتیاجات روزانه از آن استفاده میکردند ولی سرکوهای بزرگ و سنگین هم وجود داشت که به سختی قابل حمل بود و در مکان های ثابت منزل قرار می گرفت .
برای تهیه مواد اولیه جوزغند شهر نراق که گران ترین سوغات محلی ایران محسوب می شود نیز در گذشته از وسیله سِرکو استفاده می شد . یعنی قند ؛ نخودچی ؛ خُرفِه و ... را با این وسیله خُرد می کردند تا به پودر گردد و آنگاه زنان سختکوش آن را داخل میوه الک آغسته می کردند .
خانم های محترم نراقی برای تهیه بودِل که یکی از قاووت های محلی است نیز از موادهای خُرد شده در سِرکو استفاده می کردند .
ساخت کاچی که خیلی خوشمزه و دلچسب است و اکثرا برای زنان تازه زا به مصرف می رسد نیز مواد اولیه اش در سِرکو آماده می گردید . امروزه چرخ گوشت و آسیاب برقی و ... جایگزین سرکو گردیده است .
اکنون سِرکو به عنوان جنس عتیقه در نقطه ای از دکور منازل نراقی ها به عنوان یادگار مادر و مادر بزرگ ها مورد استفاده قرار می گیرد .
متاسفانه چندی است توسط عده ای زیبا پسند از جمله دانشجویان گرانقدر سرکوهای قدیمی که قدمت یکی دو قرن دارد را به عنوان کالای یادگاری و یا در ازای مبالغی خریداری و از نراق خارج می کنند .
انتهای پیام/
سِرکو در گویش محلی به آن سنگ کوب یا سرکو کوبی نیز گفته می شود نوعی هاون سنگین بود و تا 20 سال قبل در تمام خانه های اهالی نراق در کوبیدن و لِه کردن مایحتاجی که نیاز به آسیاب کردن مواد خوراکی بود استفاده می گردید .
سِرکو وسیله ای است سنگی و حفره دار تو خالی و دارای یک دسته سنگی می باشد که زنان زحمتکش نراق در نبود برق و یا هم زن و عدم وجود دستگاه های خُرد کننده به جای چرخ گوشت استفاده می نمودند .
یکی از بیشترین مصارف از سِرکو برای کوبیدن گوشت بود به این معنی که تکه هایی از گوشت گوسفند را داخل آن می انداختند و با دسته سنگین آنقدر روی آن می کوبیدند تا گوشت له شود و بعد برای تهیه شِفته (کوفته) و یا کتلت آماده می گردید .
معمولا اغلب خانه ها سِرکوی کوچک داشتند که قابل حمل و نقل بود و برای احتیاجات روزانه از آن استفاده میکردند ولی سرکوهای بزرگ و سنگین هم وجود داشت که به سختی قابل حمل بود و در مکان های ثابت منزل قرار می گرفت .
برای تهیه مواد اولیه جوزغند شهر نراق که گران ترین سوغات محلی ایران محسوب می شود نیز در گذشته از وسیله سِرکو استفاده می شد . یعنی قند ؛ نخودچی ؛ خُرفِه و ... را با این وسیله خُرد می کردند تا به پودر گردد و آنگاه زنان سختکوش آن را داخل میوه الک آغسته می کردند .
خانم های محترم نراقی برای تهیه بودِل که یکی از قاووت های محلی است نیز از موادهای خُرد شده در سِرکو استفاده می کردند .
ساخت کاچی که خیلی خوشمزه و دلچسب است و اکثرا برای زنان تازه زا به مصرف می رسد نیز مواد اولیه اش در سِرکو آماده می گردید . امروزه چرخ گوشت و آسیاب برقی و ... جایگزین سرکو گردیده است .
اکنون سِرکو به عنوان جنس عتیقه در نقطه ای از دکور منازل نراقی ها به عنوان یادگار مادر و مادر بزرگ ها مورد استفاده قرار می گیرد .
متاسفانه چندی است توسط عده ای زیبا پسند از جمله دانشجویان گرانقدر سرکوهای قدیمی که قدمت یکی دو قرن دارد را به عنوان کالای یادگاری و یا در ازای مبالغی خریداری و از نراق خارج می کنند .
انتهای پیام/
سِرکو در گویش محلی به آن سنگ کوب یا سرکو کوبی نیز گفته می شود نوعی هاون سنگین بود و تا 20 سال قبل در تمام خانه های اهالی نراق در کوبیدن و لِه کردن مایحتاجی که نیاز به آسیاب کردن مواد خوراکی بود استفاده می گردید .
سِرکو وسیله ای است سنگی و حفره دار تو خالی و دارای یک دسته سنگی می باشد که زنان زحمتکش نراق در نبود برق و یا هم زن و عدم وجود دستگاه های خُرد کننده به جای چرخ گوشت استفاده می نمودند .
یکی از بیشترین مصارف از سِرکو برای کوبیدن گوشت بود به این معنی که تکه هایی از گوشت گوسفند را داخل آن می انداختند و با دسته سنگین آنقدر روی آن می کوبیدند تا گوشت له شود و بعد برای تهیه شِفته (کوفته) و یا کتلت آماده می گردید .
معمولا اغلب خانه ها سِرکوی کوچک داشتند که قابل حمل و نقل بود و برای احتیاجات روزانه از آن استفاده میکردند ولی سرکوهای بزرگ و سنگین هم وجود داشت که به سختی قابل حمل بود و در مکان های ثابت منزل قرار می گرفت .
برای تهیه مواد اولیه جوزغند شهر نراق که گران ترین سوغات محلی ایران محسوب می شود نیز در گذشته از وسیله سِرکو استفاده می شد . یعنی قند ؛ نخودچی ؛ خُرفِه و ... را با این وسیله خُرد می کردند تا به پودر گردد و آنگاه زنان سختکوش آن را داخل میوه الک آغسته می کردند .
خانم های محترم نراقی برای تهیه بودِل که یکی از قاووت های محلی است نیز از موادهای خُرد شده در سِرکو استفاده می کردند .
ساخت کاچی که خیلی خوشمزه و دلچسب است و اکثرا برای زنان تازه زا به مصرف می رسد نیز مواد اولیه اش در سِرکو آماده می گردید . امروزه چرخ گوشت و آسیاب برقی و ... جایگزین سرکو گردیده است .
اکنون سِرکو به عنوان جنس عتیقه در نقطه ای از دکور منازل نراقی ها به عنوان یادگار مادر و مادر بزرگ ها مورد استفاده قرار می گیرد .
متاسفانه چندی است توسط عده ای زیبا پسند از جمله دانشجویان گرانقدر سرکوهای قدیمی که قدمت یکی دو قرن دارد را به عنوان کالای یادگاری و یا در ازای مبالغی خریداری و از نراق خارج می کنند .
انتهای پیام/
, , , , سِرکو در گویش محلی به آن سنگ کوب یا سرکو کوبی نیز گفته می شود نوعی هاون سنگین بود و تا 20 سال قبل در تمام خانه های اهالی نراق در کوبیدن و لِه کردن مایحتاجی که نیاز به آسیاب کردن مواد خوراکی بود استفاده می گردید .
,
, , سِرکو وسیله ای است سنگی و حفره دار تو خالی و دارای یک دسته سنگی می باشد که زنان زحمتکش نراق در نبود برق و یا هم زن و عدم وجود دستگاه های خُرد کننده به جای چرخ گوشت استفاده می نمودند .
,
, , یکی از بیشترین مصارف از سِرکو برای کوبیدن گوشت بود به این معنی که تکه هایی از گوشت گوسفند را داخل آن می انداختند و با دسته سنگین آنقدر روی آن می کوبیدند تا گوشت له شود و بعد برای تهیه شِفته (کوفته) و یا کتلت آماده می گردید .
,
معمولا اغلب خانه ها سِرکوی کوچک داشتند که قابل حمل و نقل بود و برای احتیاجات روزانه از آن استفاده میکردند ولی سرکوهای بزرگ و سنگین هم وجود داشت که به سختی قابل حمل بود و در مکان های ثابت منزل قرار می گرفت .
,
, , برای تهیه مواد اولیه جوزغند شهر نراق که گران ترین سوغات محلی ایران محسوب می شود نیز در گذشته از وسیله سِرکو استفاده می شد . یعنی قند ؛ نخودچی ؛ خُرفِه و ... را با این وسیله خُرد می کردند تا به پودر گردد و آنگاه زنان سختکوش آن را داخل میوه الک آغسته می کردند .
,
, ,
خانم های محترم نراقی برای تهیه بودِل که یکی از قاووت های محلی است نیز از موادهای خُرد شده در سِرکو استفاده می کردند .
ساخت کاچی که خیلی خوشمزه و دلچسب است و اکثرا برای زنان تازه زا به مصرف می رسد نیز مواد اولیه اش در سِرکو آماده می گردید . امروزه چرخ گوشت و آسیاب برقی و ... جایگزین سرکو گردیده است .
, , ,
اکنون سِرکو به عنوان جنس عتیقه در نقطه ای از دکور منازل نراقی ها به عنوان یادگار مادر و مادر بزرگ ها مورد استفاده قرار می گیرد .
,
, , متاسفانه چندی است توسط عده ای زیبا پسند از جمله دانشجویان گرانقدر سرکوهای قدیمی که قدمت یکی دو قرن دارد را به عنوان کالای یادگاری و یا در ازای مبالغی خریداری و از نراق خارج می کنند .
,انتهای پیام/
,,
]
ارسال دیدگاه