به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ” مهندسان ایران “ ؛” اگر امیدی در ترقی این مملکت باشد ، به همین چهار دیواری دانشگاه بسته است”( ابراهیم باستانی پاریزی ), مدرک گرایی مدتهاست که به عنوان یک معضل برای جامعه ایرانی مطرح شده است. تصور این که اگر کسی مدرک دانشگاهی نداشته باشد از شأن اجتماعی بالایی نیز برخوردار نیست ، اشتباهی است که به طور مداوم از سوی جامعه و رسانه های جمعی باز تولید شده و افراد را به سمت استفاده از تقلب و خرید مدارک غیرواقعی سوق می دهد ، اما این مساله از چه شرایطی نشات می گیرد ؟
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ” مهندسان ایران “,نوعی رابطه متقابل میان مدرک از یکسو و از سوی دیگر منزلت اجتماعی ، حقوق اقتصادی و اجتماعی ، شغل و … موجب شده که مدرک عاملی مهم و حیاتی در زندگی اجتماعی ما باشد . البته اگر این مسئله معطوف به دانایی ، توانایی و تجربه بود ، بسیار هم می توانست خوب باشد ، اما از آنجا که رابطه چندانی میان مدرک و دانش در ایران ما وجود ندارد و هر نوع مدرکی از هر جا با هر رشته ، دانشگاه و شهری ، در کنار عامل بسیار حیاتی در ساختار و روابط اجتماعی ما ( یعنی پارتی ) تا حدی تضمین کننده موفقیت است ، بنابراین می توان ادعا کرد ، این چرخه متغیر وابسته و متغیرهای مستقل ، در جامعه ما بسیار معیوب است .
از همین رو است که ما از دوران دبیرستان در تلاش مصیبت بار برای کنکور هستیم ، سالانه میلیاردها تومان خرج کلاسهای کنکور ، کتاب های کمک درسی ، تست و غیره می شود و چه بسیار افراد کم سوادی که به واسطه باسواد کردن و نشان دادن راهی برای رسیدن به دانشگاه ، صاحب ثروت شدند ، جوانان ، نوجوانان و خانواده هایشان اکثرا در تب و تاب کنکور و قبولی دانشگاه به عنوان یک آرمان و آرزوی بزرگ هستند و مشکلات روانی ، عصبانیت ها ، خودکشی ها و … هم که از جنبه های زشت این مسئله هستند .
به هر حال عشق به مدرک و مدرک گرایی از مشکلات بزرگ ایرانیان است که این روزها دیگر از حد کارشناسی گذشته و به کارشناسی ارشد و دکترا حرکت کرده است ، بر همین اساس بدون اینکه استعدادها شکوفا شود ، توانایی های بالقوه ، بالفعل شود و افراد در رشته مورد پسند خود تحصیل کنند ، در یک روزمرگی صرف و حفظ یکسری کتاب ها و جزوات غرق می شوند و همه در پی گرفتن آن مدرک هستند از هر جایی و با هر مصیبتی ، به امید شغل و موقعیتی بهتر .
به غیر از دانشگاه های دولتی ، پیام نور ، آزاد ، غیر انتفاعی و … که در این زمینه دست به کار شده اند ، غربی ها هم که خوب این مسئله را فهمیده اند ، استفاده خوبی می کنند ، نه از ایران بلکه از کل کشورهای جهان سوم . وجود این چرخه معیوب باعث شده که ماهیت مدرک و درس خواندن ماهیتی پوچ باشد که حتی هیچ ضمانت اجرایی برای یافتن شغلی مناسبی در آینده نیز محسوب نگردد و ارزش و اعتبار مدارک و برخی تعاریف نیز دچار مشکل گردد .
در گذشته به علت وجود ساختارهای مناسب بسیاری از افراد بعد از دستیابی به مدرک دیپلم به راحتی مسیر آینده را از طریق انتخاب شغل و یا ادامه تحصیل مشخص می نمودند . ولی امروزه کلماتی مانند مهندس ، کارشناس ارشد و یا حتی PHD به قدری بی ارزش و منزلت شده که از معنای واقعی خویش دور گشته است . در گذشته اگر شخصی صاحب مدرک فوق لیسانس و یا دکترا می شد تمامی تلاش خویشتن را در جهت حفظ شان اجتماعی سایر هم کیشان و هم مدرکان خویش به کار می بست ، ولی امروزه حاصل چرخه معیوب دانشگاههای بی محتوای ما ، خروج افرادی بی سواد و بی تخصصی است که فقط نشان دهنده نام در مدرک کذایی آنان است . مدرک گرایی آفتی بزرگ و ضد رشد علمی است .
بنابراین ، باید راهکار یا ساز و کارهایی جست و جو کرد که درجه بندی ، جایگاه درسی و علمی را مشخص سازد . در ضرورت اخذ مدرک که شکی نیست ، لیکن افزون بر آن باید معیارهایی رسمیت یابد و این معیارها بررسی گردد تا زمینه های تعالی ، رشد علمی و علم گرایی پدید آید .
انتهای پیام/
نوعی رابطه متقابل میان مدرک از یکسو و از سوی دیگر منزلت اجتماعی ، حقوق اقتصادی و اجتماعی ، شغل و … موجب شده که مدرک عاملی مهم و حیاتی در زندگی اجتماعی ما باشد . البته اگر این مسئله معطوف به دانایی ، توانایی و تجربه بود ، بسیار هم می توانست خوب باشد ، اما از آنجا که رابطه چندانی میان مدرک و دانش در ایران ما وجود ندارد و هر نوع مدرکی از هر جا با هر رشته ، دانشگاه و شهری ، در کنار عامل بسیار حیاتی در ساختار و روابط اجتماعی ما ( یعنی پارتی ) تا حدی تضمین کننده موفقیت است ، بنابراین می توان ادعا کرد ، این چرخه متغیر وابسته و متغیرهای مستقل ، در جامعه ما بسیار معیوب است .
,از همین رو است که ما از دوران دبیرستان در تلاش مصیبت بار برای کنکور هستیم ، سالانه میلیاردها تومان خرج کلاسهای کنکور ، کتاب های کمک درسی ، تست و غیره می شود و چه بسیار افراد کم سوادی که به واسطه باسواد کردن و نشان دادن راهی برای رسیدن به دانشگاه ، صاحب ثروت شدند ، جوانان ، نوجوانان و خانواده هایشان اکثرا در تب و تاب کنکور و قبولی دانشگاه به عنوان یک آرمان و آرزوی بزرگ هستند و مشکلات روانی ، عصبانیت ها ، خودکشی ها و … هم که از جنبه های زشت این مسئله هستند .
,به هر حال عشق به مدرک و مدرک گرایی از مشکلات بزرگ ایرانیان است که این روزها دیگر از حد کارشناسی گذشته و به کارشناسی ارشد و دکترا حرکت کرده است ، بر همین اساس بدون اینکه استعدادها شکوفا شود ، توانایی های بالقوه ، بالفعل شود و افراد در رشته مورد پسند خود تحصیل کنند ، در یک روزمرگی صرف و حفظ یکسری کتاب ها و جزوات غرق می شوند و همه در پی گرفتن آن مدرک هستند از هر جایی و با هر مصیبتی ، به امید شغل و موقعیتی بهتر .
,به غیر از دانشگاه های دولتی ، پیام نور ، آزاد ، غیر انتفاعی و … که در این زمینه دست به کار شده اند ، غربی ها هم که خوب این مسئله را فهمیده اند ، استفاده خوبی می کنند ، نه از ایران بلکه از کل کشورهای جهان سوم . وجود این چرخه معیوب باعث شده که ماهیت مدرک و درس خواندن ماهیتی پوچ باشد که حتی هیچ ضمانت اجرایی برای یافتن شغلی مناسبی در آینده نیز محسوب نگردد و ارزش و اعتبار مدارک و برخی تعاریف نیز دچار مشکل گردد .
,در گذشته به علت وجود ساختارهای مناسب بسیاری از افراد بعد از دستیابی به مدرک دیپلم به راحتی مسیر آینده را از طریق انتخاب شغل و یا ادامه تحصیل مشخص می نمودند . ولی امروزه کلماتی مانند مهندس ، کارشناس ارشد و یا حتی PHD به قدری بی ارزش و منزلت شده که از معنای واقعی خویش دور گشته است . در گذشته اگر شخصی صاحب مدرک فوق لیسانس و یا دکترا می شد تمامی تلاش خویشتن را در جهت حفظ شان اجتماعی سایر هم کیشان و هم مدرکان خویش به کار می بست ، ولی امروزه حاصل چرخه معیوب دانشگاههای بی محتوای ما ، خروج افرادی بی سواد و بی تخصصی است که فقط نشان دهنده نام در مدرک کذایی آنان است . مدرک گرایی آفتی بزرگ و ضد رشد علمی است .
,بنابراین ، باید راهکار یا ساز و کارهایی جست و جو کرد که درجه بندی ، جایگاه درسی و علمی را مشخص سازد . در ضرورت اخذ مدرک که شکی نیست ، لیکن افزون بر آن باید معیارهایی رسمیت یابد و این معیارها بررسی گردد تا زمینه های تعالی ، رشد علمی و علم گرایی پدید آید .
,انتهای پیام/
,]
ارسال دیدگاه