به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کوهرنگ خبر، توسعه، تغییر و دعوت همگان به رعایت الگوهای موجه و پذیرفته شده آنگاه امکانپذیر است که هر یک از ما ابتدا به محاسبه سهم خود در این مشارکت عمومی همت گماریم.
هر یک از ما بعنوان عناصر اجتماعی برای حضور در این میدان باید دقیقا مشخص کنیم که ما در کجای جهان ایستاده‌ایم و نقش و کارکردمان در این میان چیست.
به کجای کار انتقاد داریم و با تفکر اصلاحی خود چه چیزی را قرار است تغییر دهیم.
ناگفته پیداست که همه کاستی‌ها و مشکلات نه یک شبه پدید آمده است و نه یک شبه از بین خواهد، منتها فراموش نکنیم ما می‌توانیم و با یاری طلبیدن از توان و دانش و استعداد و پشتکار و سرمایه مادی و معنوی خود و مطالعه تاریخ قادر خواهیم بود که برای حل مشکلات فردی و اجتماعی مبتلا به طرح و برنامه و ایده‌های کوچک و بزرگ و تاثیرگذار ارائه دهیم.
رمزگشایی از مشکلات موجود زمانی بطور کامل مهیا می‌گردد که ما در عمل و علم به این خودباوری و توانمندی رسیده باشیم.
از یاد نبریم که صرف بیان مشکلات و ادعا و مصاحبه کارساز نخواهد بود، بلکه ساز و کار فراهم نمودن و حرکت آهسته و پیوسته در طول زمان تنها ما را می‌تواند به سر منزل مقصود برساند.
مثالی شوخ‌طبعانه و قدیمی است (که گاهی دیوانه‌ای سنگی را به درون چاهی می اندازد که هزار عاقل نمی‌تواند آن را در بیاورد) این تفسیر و جانمایه اصلی کار است، که شک نکنیم در پیش از ما و در دوران خود ما دیوانه یا دیوانگانی دانسته و نادانسته ما را گیر و گرفتار این مشکلات امروزی نموده‌اند که در فرصت بدست آمده محال است ما و شما بتوانیم با این وقت و ادعا حتی بخشی از آنها را گره‌گشایی نماییم.
اما در نهایت با درایت و امید و تلاش قطعا موفقیت ما دور از دسترس نخواهد بود.
اگر چین و ژاپن و اندونزی و مالزی و غرب و شرق و شمال و جنوب امروز به اینجارسیده‌اند، شک نکنیم آنها هم در گذشته با همه موارد مشابه حال با شدت و ضعف روبرو بوده و هستند.
اما از همین راه عبور کردند. با این تفاوت که همه آنهابه توسعه همه‌جانبه ایمان دارند و برای دستیابی به جهان تلاش می‌کنند، ولیکن ما در کوچه‌باغ‌های تاریک فکر خود هنوز برای شکست و به چاه انداختن همنوعان خود داریم طرح و برنامه می‌نویسیم و برای زمین‌گیر کردن همدیگر لحظه‌شماری می‌کنیم.
البته این ذهن‌ها و دل‌ها و افکار بیمار آنگاه در اختیار هر کس قرار می‌گیرد که از خدا و ایمان و اعتقاد خود دور گشته باشد.
بخاطر داشته باشیم که ما مدعی خداخواهی و خداباوری و ناظر دانستن پروردگار بر اعمال خود هستیم.
اما بیخیال خودمان آنها با این مهم بیگانه‌اند، در نهایت آنها به کجا در توسعه و علم و عمل و فناوری رسیده‌اند و ما چرا اندر خم یک کوچه و امانده‌‌ایم.
باورمان همواره این است که باید گذشته را بخشید و حال و آینده رابا وحدت و یکدلی آنهم با عشق به وطن و پروردگار و نوع‌دوستی ایجاد کنیم.
منوچهر دوستی
انتهای پیام/م
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه