به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پایگاه خبری لادیز، معماری صخرهای تمین در حوزه طبیعی کوهستانی تفتان واقع شده و دارای آب و هوایی معتدل است، محدوده اثر را تپه هایی صخرهای از جنس سنگ آهک و ماسه سنگ با حداکثر ارتفاع 10 تا 20 متر و کوه های متعددی در بر گرفته اند، بستر رودخانه تمین در 300 متری جنوب این اثر واقع شده و باغات متعدد میوه از جمله انار و انجیر در حاشیه این رودخانه ایجاد شده اند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, لادیز,روستای تمین و محدوده آن یکی از نقاط خوش آب و هوای شهرستان میرجاوه محسوب شده و هر ساله افراد زیادی برای تفرج و استفاده از آب و هوای معتدل آن به این منطقه سفر می کنند.
,معماری صخرهای تمین عبارت است از از فضاهایی معماری که در دل بافت صخرهای موجود در محل کنده شده اند و محلی مسکونی محسوب می شود، ابعاد محدوده ای که این آثار در آن واقع شده اند عبارت است از 30 متر و 30 در 5 متر و حداکثر ارتفاع 3 متر که به دلیل بی توجهی، بسیاری از این فضاها تبدیل به انبار علوفه یا آغل گوسفندان شده است.
,در شرقی ترین قسمت صخره مذکور و در منطقه ای با شیب ملایم منتهی به رودخانه یک اتاق با ورودی کوتاهی به ابعاد 90 در 150 سانتیمتر وجود دارد که ورودی آن اکنون با شاخه های درخت مسدود شده است و داخل آن که به عنوان انبار علوفه مورد استفاده قرار گرفته تا نیم متر از آب باران پر شده و اندازه گیری دقیق آنها امکان میسر نبود. با این وجود به طور تخمینی دارای 25 متر مربع مساحت می باشد و در دیوار غرب آن یک فرور رفتگی به عمق تقریبی 30 سانتیمتر و ارتفاع 1/5متر ایجاد شده است که بسیار مشابه محراب مساجد بلوچستان است و بر اساس این فرورفتگی محراب مانند احتمالاً این اتاق کاربری نمازخانه(مسجد) داشته است.
,,
, ,
دومین سازه ایجاد شده در سنگ در فاصله 50 متری شمال از سازه قبلی قرار دارد و مانند آن تبدیل به آغل گوسفندان شده است، بر خلاف فضای قبلی، این اتاق دارای سقفی هلالی شکل می باشد و دارای ابعاد2 در 3 متر و ارتفاع 190 سانتیمتر می باشد و در دیوار غربی این اتاق دو طاقچه کوچک نامنظم ایجاد شده است.
,سومین اتاق در 80 متری جنوب غربی دو سازه قبلی قرار دارد و به دلیل جمع شدن رسوبات، ورودی آن مسدود شده است و تنها از طریق یک دریچه کوچک میتوان درون آن را مشاهده کرد. فضای درونی مستطیل شکل با سقفی مسطح و ابعاد تقریبی2/5 2 در 2/5 متر می باشد.
,سایر سازه های صخره ای این روستا اغلب دارای سقفی هلالی شکل می باشند و به مرور زمان و بر اثر آسیب های طبیعی ورودی آنها عریض شده و بخش هایی از دیوارهای آنها فرو ریخته است، سفال تنها داده فرهنگی منقول به جای مانده از سطح اثر است که از تنوع نسبی و تراکم بسیار اندکی برخوردار است. سفال های موجود در سطح و پیرامون این اثر را میتوان بر مبنای نوع پوشش به دو گروه تقسیم نمود: 1- سفال لعابدار 2- سفال بدون لعاب و دارای پوشش گلی.
,
سفالهای لعابدار دارای لعابهایی به رنگهای فیروزهای، لاجوردی، آبی پر رنگ و سبز هستند و دارای بقایای نقوشی به رنگهای قهوهای و سیاه که به دلیل ریز بودن قطعات نوع تزئین آنها مشخص نیست.
,
گروه دوم سفال بدون لعاب است که خمیره و پوشش آنها به رنگ قرمز بوده و یکی از های دارای تزئینات کنده هندسی به شکل خطوط مواج، زیگزاگ و موازی است، با توجه به نوع سفال و بقایای اثر، برای این اثر دوران اسلامی میانه و متأخر ؛سده های 10 تا 13 هجری پیشنهاد می شود.
,
, انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه