از قهر و آشتی بین همسران تا راهکارهای رفع کدورت/ دعوا آفت زندگی زناشویی است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از زاهدانه، سکوت همه جا را فرا گرفته هیچ کدام غرورشان را زیر پا نمی گذارند تا با یکدیگر آشتی کنند حتی حضور خود در خانه را نیز با صدای محکم در خانه اعلام می کنند گویا پتکی بر سرت اصابت می کند.
برای همه ما اتفاق افتاده است گاهی وقتها بدون هیچ دلیلی با یکدیگر قهر می کنیم؛ وقتی چیزی باب میلمان نباشد آنقدر بر سر آن بحث و ناسازگاری می کنیم تا از درون احساس آرامش کنیم. فرق نمی کند بر سر چه موضوعی مهم این است که مخالفت خود را با آن موضوع اعلام کنیم؛ قهر کردن هایی که نه تنها راه حل مشکلات نیست بلکه باعث کینه و کدورت بین افراد می شود.
از آنجایی که برای آرام کردن فرد عصبانی بعد از پایان هر مشاجره راهکاری وجود دارد یک کارشناس مشاوره خانواده در گفت و گو با خبرنگار زاهدانه اظهار داشت: اختلافات خانوادگی، دلیل اصلی جر و بحث در زندگی اجتماعی و زناشویی به شمار می آید.
سیما مارندگانی نوشتن نامه بعد از دعوا و مشاجره را راهکاری برای رفع کدورت بین افراد به ویژه زوج های جوان عنوان کرد و گفت: نوشتن نامه با بیان احساسات و عواطف باعث می شود تا طرف مقابل نیز برای رفع مشکلات خود گام بردارد که این مهم خود زمینه آشتی کردن بین آنها را افراهم می کند.
وی با اشاره به اینکه قهر کردن نشانه ترس و ضعف شخصیتی افراد است، افزود: افرادی که زیاد با یکدیگر قهر می کنند اغلب انتقاد ناپذیر و زود رنج بوده و از طرفی نیز اعتماد به نفس پایینی در خود احساس می کنند زیرا قهر کردن را تنها راه فرار و مواجهه با مشکلات قلمداد می کنند.
این کارشناس بیان داشت: در زندگی مشترک زن و شوهر باید برای خواسته و امیال خود ارزش قائل باشند و سعی کنند تا حد مکان با مشورت کردن در امورات به خواسته های خود احترام بگذارند تا بدین طریق از بروز مشکلات جلوگیری کنند.
وی ادامه داد: دعوا بین اعضای خانواده نه تنها دردی را دوا نمی کند بلکه باعث بوجودآمدن کینه و کدورت می شود لذا صحبت کردن و شنیدن حرف های یکدیگر راهکاری مناسب در جهت رفع قهر بین افراد است.
مارندگانی با بیان اینکه دعوا آفت زندگی زناشویی است، گفت: در بحث و مشاجره ها افراد به جای سرکوب کردن یکدیگر باید از جملات مثبت «ما همدیگر را دوست داریم» «با هم تصمیم می گیریم» و غیره استفاده کنند تا هرچه سریعتر بحث ها خاتمه پیدا کند.

سخن پایانی:
مهم نیست چه کسی مقصر است، مهم این است که یادمان باشد عمرمان کوتاه است و در پایان زندگی خواهیم گفت: کاش فقط چند لحظه بیشتر فرصت داشتیم تا خوب به هم نگاه کنیم و همه ناگفته های مهرآمیز یک عمر را در چند ثانیه بگوییم.

انتهای پیام/