سیم تار فانیان پاره شد!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از هنرما، کنسرت کامیار فانیان شامگاه پنج شنبه ۱۹ فروردین ماه با حضور علاقمندان در مجتمع فرهنگی استاد فرشچیان اجرا شد.
۲۰:۳۵ دقیقه کنسرت با بداهه نوازی استاد و چرخش انگشت هایش بر سیم های تار آغاز شد.

پس از آن مجری به روی سن حاضر شد و گفت: بداهه نوازی هنری است که هنرمند باید با آن عجین باشد. هر کسی نمیتواند بداهه نوازی کند. یک شاعر باید ذهن خلاق و آماده ای برای چیدمان منظم کلمات داشته باشد تا بتواند بداهه نوازی کند.
او گفت: فانیان در بداهه نوازی استادی چیره دست و همنوایی او در کنسرت های بزرگ زنده نام لطفی این موضوع را آشکار می کند. ورود او به کشورهای آسیایی و اروپایی برای هنرمندی بداهه نوازی بر هیچ کس پوشیده نیست.
فانیان برای احیای موسیقی های محلی فراموش شده بسیار کوشیده و در این راه بسیار موفق شده است.

پس از آن مجری کامیار فانیان هنرمند چیره دست استاد تار و سه تار و هنرمند ضرب نواز استاد سجاد منصوری را به جایگاه دعوت کرد.

پس از چند لحظه بداهه نوازی این دو هنرمند یکی از سیم های تار استاد پاره شد اما استاد با زبردستی تمام کار را ادامه داد.

این موضوع از معدود اتفاقاتی است که در عرصه هنر برای هنرمندان ایجاد می شود اما وجود تار دیگری می توانست به هنرنمایی استاد کمک کند. اما متاسفانه استاد تنها یک تار به همراه آورده بود و همین موضوع باعث شد تا به سختی تا انتهای کنسرت حاضران را مشتاق نگه دارد

در اواسط این بداهه نوازی استاد چند کلامی خوانندگی کرد اما کوتاه و ومختصر که زیاد مشخص نبود و اگر قرار بود موسیقی با کلام همراه شود باید از ابتدا تا انتها کلام جاری می شد متاسفانه فقط چند دقیقه ای این اتفاق افتاد که برای حاضران جذاب نبود.

نبود نور کافی در سالن فرشچیان برای عکاسان هنری از موضوعاتی است که بارها مطرح شده اما متاسفانه به آن توجهی نمی شود و به اعتقاد بسیاری از صاحبنظران این سالن اصلا برای اجرای کنسرت مطلوب نیست. برگزاری همایش ها و گردهمایی های مختصر خوب است و این سالن فقط ظرفیت و گنجایش چنین برنامه هایی را دارد اما برای برگزاری همایش مطلوب نیست.

سردی حاکم بر این کنسرت از نبود نور و پارگی سیم تار استاد تا هنگامی که کنسرت تمام شده بود و چراغ ها را روشن نمی کردند باعث شد تا برخی از حاضران از برنامه رضایت کافی نداشته باشند.

بدنه سالن فرشچیان از فلزی خاکستری ساخته شده است که روح ندارد و همین سختی بدنه با رنگ مرده باعث می شود تا اجرای برنامه ها نیز دلچسب نباشد چرا که در فضاسازی و چیدمان اثری که کاربرد هنری دارد باید از چوب و آلات نرم تر و دلنشین تر استفاده شود تا مخاطب را جذب کند.

اگر بدنه از چوب باشد بالطبع صدایی که از کنسرت بلند می شود و در فضا می پیچد زیباتر و گیراتر می شود.

کنسرت به پایان رسید و اما این آغازی است برای متصدیان هنری که اگر می خواهند علاوه بر استفاده هنری از یک مکان کاربرد اقتصادی هم داشته باشند پس باید فضا و مکان را به بهترین نحو بسازند تا بتوانند درآمد زایی بیشتری داشته باشند. امید است در سال اقتصاد مقاومتی اقدام و عمل به این موضوعات توجه شود.

انتهای پیام/