از اصولگرایان تا اصلاح طلبان حامی دولت/ همه‌ی منتقدان روحانی را بشناسید

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آناج، روحانی برای انتخابات سال آینده کار بسیار سختی پیش رو دارد. منتقدانِ روحانی در همه‌ی طیف‌ها و جناح‌های سیاسی حضور دارند:

1. اول از همه اصولگرایانی هستند که روحانی را از همان انتخابات سال 92 نه به عنوان یک منجی بلکه به عنوان یک مجری کاربلد هم قبول نداشتند و البته هرچند تعداد زیادی از وزرای پیشنهادی روحانی را با آرای بالا پشت میز وزارت نشاندند، اما بعدها نتوانستند مبانی سیاسی-اقتصادی-فرهنگی دولت تدبیر و امید را هم‌سو با مبانی انقلاب بدانند و لذا مواضعی را در مقابل روحانی اتخاذ کردند.

2. دسته‌ی دوم، اصلاح‌طلبانی هستند که پس از فتنه‌ی سال 88، چند شقه شده و هر کدام از آنها، شعار خود را سر داده‌اند. اصلاح‌طلبان در بهترین حالت، خود به 3 دسته‌ی نامساوی تقسیم می‌شوند. دسته‌ی اول را دوم خردادی‌ها و داعیه‌داران گفتگوی تمدن‌ها، جامعه‌ی مدنی و آزادی سیاسی تشکیل می‌دهند؛ این دسته رهبر خود را «سید محمد خاتمی» می‌دانند و هرگز حاضر نمی‌شوند ذره‌ای از او فاصله بگیرند. آنها هر چند «محمدرضا عارف» را نیز مانند خود می‌دانند، اما برای او شأنی همچون خاتمی قائل نیستند و حاضرند در بسیاری از موارد از او عبور کنند. این گروه در ظاهر و برای حفظ آبرو حاضر است برخی شعارهای انقلابی را به شکلی شیک و جذاب، مصادره به مطلوب نماید و حتی مدعی ولایت‌مداری و انقلابی‌بودن نیز بشود.

دسته‌ی دوم را اصلاح‌طلبانی تشکیل می‌دهند که پس از انتخابات 88 همچنان بر روی «ناعادلانه بودن نتایجِ» آن تأکید دارند و با اتخاذ مواضعی رادیکالی، نظام را آماج اتهامات خود قرار داده‌اند. «میرحسین موسوی» و «مهدی کروبی» به طور حداکثری، تفکرات این جریان را نمایندگی و رهبری می‌کنند و هرگز حاضر نیستند مانند دسته‌ی اولِ اصلاح‌طلبان، علی‌رغم نداشتن اعتقاد قلبی و مبنایی به بسیاری از شعارهای انقلابی، اما موضعی نرم و صلح‌طلبانه بگیرند و بیشتر سعی دارند از طریق جوسازی‌ها و برجسته‌کردن اتهامات خود به نظام، به تضاد حکومت-ملت دامن بزنند.

دسته‌ی سومِ اصلاح‌طلبان را آنهایی تشکیل می‌دهند که معتقدند اصلاحات از اهداف و اصول اولیه‌ی خود دور شده و اصطلاحاً به اساس‌نامه‌ی خود پای‌بند نبوده است. مشکل اصلی این دسته از اصلاح‌طلبان با دو دسته‌ی دیگرِ این جناح، در مسائل سال 88 و نوع برخورد آنها با نظام است که آن رفتارها را مغایر با مرام اصلاح‌طلبانه می‌دانند. البته این گروه به دلیل نداشتن اتاق فکر منسجم و شخصیتی که بتواند تفکرات آن را نمایندگی کند، معمولا در پستوهای اردوگاه اصلاح‌طلبی پنهان است و به چشم نمی‌آید.

3. سومین دسته از منتقدان روحانی را نیز آن بخش از بدنه‌ی اجتماعی تشکیل می‌دهند که در انتخابات 92 در شرایط تکثر نامزدهای اصولگرایی، به یکی از آنها و یا حتی «حسن روحانی» رأی داده‌اند، اما اکنون با گذشت قریب به 1000 روز از عمر دولت یازدهم، هیچ‌گونه قرابتی بین شعارها و عملکرد دولت نمی‌بینند و به دنبال گزینه‌ای می‌باشند تا در تقابل با روحانی، از بیشترین ظرفیت اجتماعی و سیاسی برخوردار باشد که ظاهراً کفه‌ی ترازوی دسته‌ی سوم، سنگین‌تر از دو دسته‌ی اول است.

روحانی باید برای پیروزی در انتخابات 96 از سد همه‌ی این‌ها بگذرد. شاید او فهمیده که چه اتفاقاتی در ماه‌های منتهی به انتخابات ریاست‌جمهوری خواهد افتاد و مسلما خود او بیشتر از هر کسی، بر نقاط ضعف دولت یازدهم آگاهی دارد. لذا روحانی برای باقی‌ماندن در پاستور راه بسیار سخت و ناهمواری را پیش رو دارد. تا آن موقع، رفتار سیاسی او و رقبایش می‌تواند بسیار تأثیرگذار باشد.

انتهای پیام/م