صف بلند فارغ التحصیلان بیکار در کردستان

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کرددانش،«درس بخوان تا بتوانی برای خودت کسی شوی».این دیالوگ آشنای چند دهه اخیر است که سیلی از جوان‌ها را راهی دانشگاه‌ها کرد و بعد از فارغ التحصیلی، آنها را در انتظار «کسی شدن» خانه نشین کرد. حالا بیش از نیمی از جمعیت بیکار در کشور دانشجوهای فارغ التحصیل شده هستند.

دیگر تنها اعتیاد نیست که بلای خانمان سوز شده است، اکنون بیکاری به تنهایی قادر به خشکاندن ریشه شادابی جوانان کشور شده است و همچون زنجیری مشکلاتی دیگری چون افزایش سن ازدواج، افسردگی، سرقت و جنایت را نیز به دنبال خود به بار می آورد.

دردی که در دولت گذشته درمان نشد و جوانان به این امید که معضل بیکاری در دولت تدبیر و امید روحانی حل می شود، رای های خود را، راهی صندوق های رای به نفع روحانی کردند، اما به نظر می رسد نه تنها این معضل در دولت یازدهم حل نشد بلکه روز به روز به آمار بیکاران بخصوص بیکاران تحصیل کرده افزوده می شود.

البته کسی به طور دقیق از نرخ بیکاری در کشور باخبر نیست چرا که هر مسوولی آمار و ارقام متفاوتی ارایه می کند و دولتی که مدعی آمارسازی و دروغ بود خود امروز دچار آن شده است.

همیشه مسئولان کردستان از ضرورت اشغالزایی برای جوانان سخن می گویند اما متأسفانه هر روز بر تعداد بیکاران این استان افزوده می شود.
 
از آنجایی که استان کردستان استانی غیر صنعتی است و کارخانه ها و کارگاه های صنعتی زیادی ندارد از نظر میزان بیکاری بالاتر از میانگین کشوری است و با وجود آنکه جوانان تحصیلکرده فراوانی دارد بیشتر آنها اگر هم کاری پیدا کنند با رشته تحصیلی و زحمتی که طی چند سال در دانشگاه کشیده اند مرتبط نیست .

رضا فارغ التحصیل 30 ساله ای است که اظهار می کند: جوانان امروز به دلیل معضل بیکاری در وضعیت معلق بین آسمان و زمین هستند و متاسفانه جوان امروز با تحصیلات دیپلم، لیسانس و غیره یا هرتحصیلاتی که دارد به دنبال شغلی می گردد که بتواند متناسب با مدرکش کارکند اما وقتی برای استخدام مراجعه می کند  یا ظرفیت ها پر است یا باید در صف انتظار باشد. هرچند در این میان هستند کسانی که با مدارک جعلی با استفاده از بند پ! به خیلی از مدارک عالیه می پیوندند و به راحتی فعالیت می کنند.

وی می گوید: به عنوان یک جوان از مسوولان می خواهم که آینده شغلی مرا تضمین کنند چرا که وقت و انرژی جوانی ام را برای تحصیل هزینه کرده ام و این درست نیست که بعد از این همه تحصیل به جمع بیکاران این کشور اضافه شوم.

این جوان کردستانی می گوید: آنهایی که یکسره حرف از مثبت‌اندیشی می‌زنند شاید در جایی غیر از این‌جا که ما روزهایمان را می‌گذرانیم زندگی می‌کنند و خبرها به گوش‌شان نمی‌رسد، تو گویی آنها زده‌اند بر طبل بی‌عاری که آن هم عالمی دارد، اما خودشان می‌دانند که طبل بیکاری صدای بلندتر و گوش‌کرکن‌تری دارد! آنها نمی‌دانند دهه‌شصتی‌هایی که نتیجه انفجار جمعیت آن سال‌ها هستند، هنوز درگیر پیداکردن یک شغل برای گذران زندگی‌اند و مسائلشان گریبان نسل‌های بعدی را هم گرفته است.

ساعدپناه  دیگر فارغ التحصیل بیکار سنندجی است که می گوید: سه سال است که فارغ التحصیل رشته حسابداری و جویای کار هستم، اما هنوز نتوانستم شغلی پایدار و ثابت  پیدا کنم یک روز کارگرم, یک روز پیک موتوری, یک روز راننده آژانسم و روز دیگر... آیا مسئولان از تعداد بیکاران استان خبر دارند از زندگی سخت و مشقت بار جوانانی همچون من اطلاع دارند؟ تا کی می خواهند شعار دهند, آیا به فکر عمل به وعده هاشون هستند؟ به نظر خوشون شعار و حرف دیگه کافی نیست؟

یکی دیگر از جوانان سنندجی گفت: بعد از فارغ التحصیلی کارم شده دنبال آهو گشتن. اولش فکر می کردم ارگانهای دولتی می شه کاری پیدا کرد، ولی هر چی دویدیم و دویدیم به خونمون نرسیدیم که نرسیدیم، فهمیدم که کار تو ارگانهای دولتی واقعا مال از ما بهترونه...ما هم که از ما بدترون !!! پس بی خیالش شدم... بجز کارگری ساختمان کار بهتری پیدا نکردم .


اینها تنها چند نفر از کسانی‌اند که به دنبال کار از این شرکت به آن شرکت می‌روند، آگهی‌های استخدام را زیرورو می‌کنند و دست به دامان دوست و آشنا می‌شوند. همان‌هایی که وقتی به دنیا آمدند، به مدرسه رفتند، به دانشگاه رفتند یا سربازی‌شان را تمام کردند کسی برای اشتغالشان فکری نکرد.

بر دولت‌مردان و سیاست‌مداران هر کشوری واجب است که با درک نیازهای واقعی مردم و جوانان جامعه خود، مسیر پیشرفت و توسعه اجتماعی و اقتصادی را هموار کنند و برای نیروی کار موجود در جامعه، زمینه مناسب حضور و تلاش را فراهم کنند. دستاورد نهایی این تلاش، به وجود آمدن جامعه‏‌ای بانشاط و پویا و فعال در تمامی عرصه‏‌هاست که به یقین حق طبیعی مردم است.