به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صبح توس، ترکیه در راستای احیای سیاسی امپراطوری عثمانی و همچنین حل برخی مشکلات تاریخی با سوریه از جمله حمایت های حافظ اسد از کردهای ترکیه، مناقشه مربوط به استان”هاتای یا اسکندرون”(این استان تا سال ۱۹۳۸ جز کشور سوریه بود، اما در همین سال فرانسه با استفاده از سیستم قیومیت هاتای را به ترکیه واگذار کرد) و بحث منازعه بر سر آب و استفاده از رودخانه فرات با حمایت از جریان معارضه و گروه‌های تروریستی وارد بحران سوریه شد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, صبح توس,با انقلاب اخوانی‌ها در کشور سوریه که ۹۰۰ کیلومتر مرز مشترک با ترکیه دارد ترکیه که خود را یک بازیگر منطقه‌ای و حتی بین‌المللی می‌دانست، بر این گمان بود که این انقلاب در سوریه می‌تواند موجب تقویت قدرت این کشور شود و حتی موضوع تشکیل کابینه مشترک در آنکارا و دمشق را دنبال می‌کرد. چراکه تیم اردوغان و رهبران حزب عدالت و توسعه پس زمینه اخوانی داشته و در همین رابطه با عربستان اختلافاتی داشتند که از جمله می توان به عدم تمایل آنها جهت عزیمت به عربستان برای تحصیل دروس مذهبی و سفر به مصر اشاره کرد. زیرا اولا عرب‌ها را باعث فروپاشی عثمانی می دانند و دوم اینکه کشور خود را دموکراتیک و توسعه یافته و کشور عربستان را دیکتاتور تلقی می¬کنند.
وقتی اولین حرکت اخوانی‌ها که در شهرهای حمص و حماء صورت گرفت با برخورد حکومت بشار اسد مواجه گردید ترکیه ناگهان از تشکیل کابینه مشترک در استانبول و دمشق منصرف و به تشکیل ارتش آزاد در استانبول برای درگیری با بشار اسد دست زد و از طرفی آوارگان را هم پذیرفت تا از این طریق بر مجامع بین المللی فشار بیاورد. همچنین از بین آوارگان به دنبال گزینش رهبران و مبارزانی علیه حکومت سوریه بودند تا از این طریق حکومت سوریه را ساقط کنند. البته بخشی از این آوارگان در اردوگاه‌ها زندگی می‌کردند و عده‌ای هم در شهرهای ترکیه پخش شده و باعث مشکلات اقتصادی و امنیتی برای ترکیه نیز شده بودند. سپس حمایت خود را از ارتش آزاد به احرار الشام و جبهه النصره متمایل کردند البته نه به شکل دولتی بلکه با وجود NGOهایی با عنوان‌های بشر دوستانه مانند بزرگترین آنها انجمن کمکهای بشر دوستانه اسلامی است که کشتی کمکهای بشر دوستانه به غزه را راه اندازی کرده بود، در ظاهر این گروه بشر دوستانه به مردم مظلوم سوریه امداد رسانی می کرد در حالی که محموله های آنها پر از تسلیحات و ابزار آلات جنگی علیه سوریه بود.
ترکیه در حالی که سازماندهی این تحرکات را انجام می‌داد و کسانی که در این گروه مخالف سیاست‌های آنها بودند اخراج گردیدند. حتی در گمرک مرزی که کلیه کامیونها بازدید می‌شد کانالی را در کنار این مرزها قرار داده بودند به جای تردد مسئولان ارشد نظام این کامیونها عبور داده می‌شدند تا بازرسی نشوند. اختلافاتی که بین اردوغان و فتح الله گولن ایجاد شد باعث شد تا این تحرکات در مرز ترکیه توسط حزب گولن که با پلیس ترکیه و مقامات قضایی آن کشور ارتباط تنگاتنگی داشت افشاء شود و یکی از دلایل افول حزب عدالت و توسعه این اختلافات را هم می توان نام برد.
همزمان با خیزش‌های مردمی در مناطق جنوب غربی آسیا و شمال آفریقا، کشور سوریه نیز که در ابتدا شاهد یک سری اعتراض‌های خیابانی به صورت مسالمت‌آمیز بود، با حمایت برخی کشورهای منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای این اعتراضات مسالمت‌آمیز رنگ خشونت به خودگرفت و یکی از کشورهای دخیل در این امر ترکیه بود که با حمایت از گروه های مخالف موجود در این کشور و همچنین آموزش و ارسال جنگجویان خارجی- بخوانید تروریست ها- به سوریه درصدد رسیدن به اهداف خود در منطقه برآمد.
به رغم تمام تلاش‌های ترکیه به همراه عربستان و آمریکا و سایر کشورهای منطقه‌ای در آموزش، تسلیح و تجهیز و حمایت مالی، اطلاعاتی و نظامی گروه‌های معارض و تروریستی تکفیری نظیر داعش و جبهه النصره، محور مقاومت در منطقه بویژه سوریه توانست پنج سال مقاومت نماید.
در واقع دولت آنکارا از ابتدای بحران سوریه همواره موضعی ضد نظام و ملت این کشور اتخاذ کرد و خواهان سرنگونی حکومت بشار اسد بوده اما امروز با ناکامی در تحقق این خواسته و به بهانه مبارزه با داعش! و وقوع انفجار در برخی از شهرهای ترکیه از جمله آنکارا و سوروچ حضور نظامی در بخشی از خاک سوریه و عراق را دارد، حضوری که اکثر تحلیل‌گران و ناظران بین‌المللی نسبت به موفقیت‌آمیز بودن آن ابراز تردید جدی کرده اند. چرا که بحران سوریه به روزهای پایانی خود نزدیک می‌شود و گروهک تروریستی – تکفیری داعش بیش از هر زمانی، پذیرای شکستهای پی‌درپی شده و توافق و آتش بس با بشار اسد گویای این مسئله است. در واقع اردوغان بر روی اسبی شرط بسته که بازنده این کارزار خواهد بود.
نویسنده/محسن صابر
انتهای پیام/رض
با انقلاب اخوانی‌ها در کشور سوریه که ۹۰۰ کیلومتر مرز مشترک با ترکیه دارد ترکیه که خود را یک بازیگر منطقه‌ای و حتی بین‌المللی می‌دانست، بر این گمان بود که این انقلاب در سوریه می‌تواند موجب تقویت قدرت این کشور شود و حتی موضوع تشکیل کابینه مشترک در آنکارا و دمشق را دنبال می‌کرد. چراکه تیم اردوغان و رهبران حزب عدالت و توسعه پس زمینه اخوانی داشته و در همین رابطه با عربستان اختلافاتی داشتند که از جمله می توان به عدم تمایل آنها جهت عزیمت به عربستان برای تحصیل دروس مذهبی و سفر به مصر اشاره کرد. زیرا اولا عرب‌ها را باعث فروپاشی عثمانی می دانند و دوم اینکه کشور خود را دموکراتیک و توسعه یافته و کشور عربستان را دیکتاتور تلقی می¬کنند.
,وقتی اولین حرکت اخوانی‌ها که در شهرهای حمص و حماء صورت گرفت با برخورد حکومت بشار اسد مواجه گردید ترکیه ناگهان از تشکیل کابینه مشترک در استانبول و دمشق منصرف و به تشکیل ارتش آزاد در استانبول برای درگیری با بشار اسد دست زد و از طرفی آوارگان را هم پذیرفت تا از این طریق بر مجامع بین المللی فشار بیاورد. همچنین از بین آوارگان به دنبال گزینش رهبران و مبارزانی علیه حکومت سوریه بودند تا از این طریق حکومت سوریه را ساقط کنند. البته بخشی از این آوارگان در اردوگاه‌ها زندگی می‌کردند و عده‌ای هم در شهرهای ترکیه پخش شده و باعث مشکلات اقتصادی و امنیتی برای ترکیه نیز شده بودند. سپس حمایت خود را از ارتش آزاد به احرار الشام و جبهه النصره متمایل کردند البته نه به شکل دولتی بلکه با وجود NGOهایی با عنوان‌های بشر دوستانه مانند بزرگترین آنها انجمن کمکهای بشر دوستانه اسلامی است که کشتی کمکهای بشر دوستانه به غزه را راه اندازی کرده بود، در ظاهر این گروه بشر دوستانه به مردم مظلوم سوریه امداد رسانی می کرد در حالی که محموله های آنها پر از تسلیحات و ابزار آلات جنگی علیه سوریه بود.
,ترکیه در حالی که سازماندهی این تحرکات را انجام می‌داد و کسانی که در این گروه مخالف سیاست‌های آنها بودند اخراج گردیدند. حتی در گمرک مرزی که کلیه کامیونها بازدید می‌شد کانالی را در کنار این مرزها قرار داده بودند به جای تردد مسئولان ارشد نظام این کامیونها عبور داده می‌شدند تا بازرسی نشوند. اختلافاتی که بین اردوغان و فتح الله گولن ایجاد شد باعث شد تا این تحرکات در مرز ترکیه توسط حزب گولن که با پلیس ترکیه و مقامات قضایی آن کشور ارتباط تنگاتنگی داشت افشاء شود و یکی از دلایل افول حزب عدالت و توسعه این اختلافات را هم می توان نام برد.
,همزمان با خیزش‌های مردمی در مناطق جنوب غربی آسیا و شمال آفریقا، کشور سوریه نیز که در ابتدا شاهد یک سری اعتراض‌های خیابانی به صورت مسالمت‌آمیز بود، با حمایت برخی کشورهای منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای این اعتراضات مسالمت‌آمیز رنگ خشونت به خودگرفت و یکی از کشورهای دخیل در این امر ترکیه بود که با حمایت از گروه های مخالف موجود در این کشور و همچنین آموزش و ارسال جنگجویان خارجی- بخوانید تروریست ها- به سوریه درصدد رسیدن به اهداف خود در منطقه برآمد.
,به رغم تمام تلاش‌های ترکیه به همراه عربستان و آمریکا و سایر کشورهای منطقه‌ای در آموزش، تسلیح و تجهیز و حمایت مالی، اطلاعاتی و نظامی گروه‌های معارض و تروریستی تکفیری نظیر داعش و جبهه النصره، محور مقاومت در منطقه بویژه سوریه توانست پنج سال مقاومت نماید.
,در واقع دولت آنکارا از ابتدای بحران سوریه همواره موضعی ضد نظام و ملت این کشور اتخاذ کرد و خواهان سرنگونی حکومت بشار اسد بوده اما امروز با ناکامی در تحقق این خواسته و به بهانه مبارزه با داعش! و وقوع انفجار در برخی از شهرهای ترکیه از جمله آنکارا و سوروچ حضور نظامی در بخشی از خاک سوریه و عراق را دارد، حضوری که اکثر تحلیل‌گران و ناظران بین‌المللی نسبت به موفقیت‌آمیز بودن آن ابراز تردید جدی کرده اند. چرا که بحران سوریه به روزهای پایانی خود نزدیک می‌شود و گروهک تروریستی – تکفیری داعش بیش از هر زمانی، پذیرای شکستهای پی‌درپی شده و توافق و آتش بس با بشار اسد گویای این مسئله است. در واقع اردوغان بر روی اسبی شرط بسته که بازنده این کارزار خواهد بود.
,نویسنده/محسن صابر
,انتهای پیام/رض
,]
ارسال دیدگاه